II GSK 594/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 818/20 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 marca 2020 r. nr EA-b-334/145/20 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Decyzją z 18 grudnia 2019 r. nr PA-B-S-1082/17/10296/M/BM/Dp-10969/19/W Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 oraz art. 20 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm. - dalej jako ustawa) orzekł o cofnięciu S. K. (dalej jako skarżący) pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. Jak wyjaśnił, z informacji uzyskanej z Komisariatu Policji W. wynika, że 1 sierpnia 2017 r. skarżący przy ul. [...] w W., pakując do samochodu rzeczy na polowanie, oparł broń o tylne koło samochodu po czym odjechał. Po przejechaniu kilku kilometrów zorientował się, że nie zabrał broni, jednakże wróciwszy na miejsce już jej nie odnalazł. Z materiałów zebranych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że Sąd Rejonowy dla W. IV Wydział Karny wyrokiem z 6 września 2019 r., warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko skarżącemu na roczny okres próby. II. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji decyzją z 4 marca 2020 r. nr EA-b-334/145/20 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że jakkolwiek faktem jest, że nie każda utrata broni musi zawsze i w każdym przypadku oznaczać cofnięcie pozwolenia na jej posiadanie, to jednak w świetle ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego (strona nie tylko stworzyła zagrożenie utraty broni, ale poprzez swoje zachowanie przyczyniła się do jej przejęcia przez osobę/osoby nieuprawnione), cofnięcie pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe, tym bardziej, że broń nie została dotychczas odnaleziona. Wobec powyższego, pozostawienie stronie prawa do broni nie jest zasadne. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwia się bowiem interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów strona nie spełnia, skoro nie zabezpieczyła właściwie broni, co doprowadziło do jej zaboru przez osobę nieuprawnioną. W efekcie takiego postępowania, broń dostała się w ręce przestępcy lub przestępców i może zostać użyta do popełnienia przestępstw. Strona stworzyła więc poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego i z tego względu, zdaniem Policji, nie powinna w interesie społecznym posiadać pozwolenia na broń palną. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy stanowi bowiem ogólną kompetencję organów Policji do cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i do każdego celu, jeżeli osoba posiadająca takie uprawnienie karne narusza zasady bezpiecznego przechowywania i zabezpieczenia broni i amunicji. W sytuacji zatem, gdy do utraty broni i amunicji doszło wskutek naruszenia przez stronę tych zasad, pierwszeństwo należy przyznać racjom interesu społecznego przed słusznym interesem strony. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony - koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na zmianę rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu pozytywnie świadczące o stronie dowody, jak np. pozytywna opinia w miejscu zamieszkania czy w środowisku łowieckim, ponieważ nie eliminują one okoliczności zdarzenia, w wyniku których doszło do utraty broni przez stronę. Organy nie negują i nie podważają pozytywnych opinii o stronie, niemniej jednak we wskazanej sytuacji, nie mają one istotnego znaczenia dowodowego wpływającego na treść rozstrzygnięcia. W toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej zobowiązane są do pełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, dlatego też organ I instancji zwrócił się do Koła Łowieckiego "Z." w W. o opinię o stronie, bowiem opinii z tego koła strona nie przedłożyła. Takie działanie organu nie miało zatem na celu podważenia treści zawartych w przedłożonych przez stronę dowodach, tj. opinii PZŁ Zarządu Okręgowego w S. i Koła Łowieckiego "B." w Ł., a jedynie uzupełnienie materiału dowodowego. III. Wyrokiem z 28 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 818/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. Wyjaśnił, że szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1224 dalej jako rozporządzeniem). Przepisy ww. rozporządzenia nie regulują w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień, przewidzianych w pozwoleniu na broń. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. Rozporządzenie dotyczy w istocie tylko określenia zasad przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach, zaś w kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy. Obowiązkiem posiadacza broni jest zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe przechowywanie jej w sposób określony w rozporządzeniu, a więc również - jak w sprawie niniejszej - w czasie przygotowywania się do polowania i pakowania broni i pozostałego sprzętu do samochodu. Ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego przechowywania, co oznacza, że omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania, nawet trwającego krótką chwilę. Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, wskazująca na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z tego powodu, że pojedynczy fakt utraty broni nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, a podstawę rozstrzygnięcia winien stanowić całokształt okoliczności sprawy, w tym jego postawa i zachowanie przed i po tym zdarzeniu. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący (posiadający pozwolenie na broń palną do celów łowieckich od wielu lat) pozostawił broń na parkingu, w następstwie czego nastąpiło przywłaszczenie broni przez nieustaloną osobę, zatem skarżący nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy. Skarżący nie dochował należytej staranności w przechowywaniu broni, gdy pakując się na polowanie zostawił broń opartą o samochód, a następnie odjechał z parkingu. Nie sprawdził przed odjazdem, czy broń wraz z pozostałym sprzętem została spakowana. Prawidłowa jest zatem ocena orzekających w postępowaniu administracyjnym organów, że skarżący jako posiadacz pozwolenia na broń nie dopełnił należytej staranności w jej zabezpieczeniu w danych warunkach. Broń palna jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym i w rękach osób nieuprawnionych (np. przestępców), stanowi zagrożenie dla takich wartości jak porządek i bezpieczeństwo publiczne, na jej posiadaczu spoczywa więc szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Pozostawienie broni na parkingu stworzyło dogodne warunki do jej nielegalnego przejęcia przez nieuprawnioną osobę, co musiało doprowadzić do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że dostęp do broni ma charakter reglamentowany. Od posiadaczy pozwolenia na broń ustawodawca wymaga ścisłego przestrzegania przepisów, związanych z jej przechowywaniem i zabezpieczeniem. Nawet bowiem lekkie niedbalstwo w tym zakresie doprowadzić może do tragedii. Jak wskazuje sam skarżący, jest myśliwym od 37 lat. Powinien więc zdawać sobie sprawę ze szczególnej odpowiedzialności, ciążącej na posiadaczach broni w zakresie jej przechowywania, zarówno w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania. Obowiązek zachowania należytej staranności w celu zapobieżenia utraty broni przy jej noszeniu czy przemieszczaniu wynika z art. 32 ust. 1 ustawy. Skoro obowiązku tego skarżący nie dopełnił, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Podstawę dokonanych przez organy ustaleń stanowiły dokumenty, uzyskane z Komisariatu Policji W. oraz prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. w W. IV Wydział Karny z 6 września 2019 r. sygn. akt [...]. Wartość dowodowa tych dokumentów nie mogła zostać podważona w toku postępowania administracyjnego. Nie znajdują też akceptacji argumenty skarżącego, że kluczowym dowodem w niniejszej sprawie winny być złożone przez niego wyjaśnienia oraz wywiad środowiskowy i opinia organizacji łowieckiej. Jak słusznie wskazał bowiem organ odwoławczy, pozytywna opinia o skarżącym w miejscu jego zamieszkania, czy w środowisku łowieckim, nie eliminuje okoliczności zdarzenia w wyniku którego doszło do utraty broni. Nieuprawniony jest również zarzut zaniechania należytego wyważenia racji skarżącego (który w dalszym ciągu daje rękojmię bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się bronią) i interesu społecznego. W ocenie WSA orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy przyznały prymat interesu społecznego nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na niefrasobliwy stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów - jak wykazano powyżej - skarżący nie spełnia. Na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu akcentowane przez skarżącego okoliczności dotyczące długiego czasu bycia myśliwym i jego zaangażowanie w tym zakresie. Na jego korzyść nie przemawiają też działania, podejmowane w celu odnalezienia broni, skoro nie doprowadziły do jej odzyskania. Wymienione okoliczności nie mogą bowiem sanować konsekwencji prawnych i faktycznych stwierdzonych naruszeń zasad przechowywania broni. Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, czego skutkiem było dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, które mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę, posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4. Należyty dozór nad bronią palną powinien być dochowywany przez cały okres jej posiadania. Dotyczy to zarówno przechowywania broni palnej w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania osoby uprawnionej. Szczególną przezorność posiadacz broni palnej powinien zachować poza miejscem zamieszkania zwłaszcza wówczas, gdy broń nie może być przechowywana w szczególnych warunkach zabezpieczenia, które ustanawia przepis § 5 rozporządzenia. Utrata broni palnej poprzez pozostawienie jej na parkingu, a więc w miejscu ogólnie dostępnym dla innych osób, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów o broni i amunicji. IV. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł S. K. zaskarżając go w całości i zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7. art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez wadliwe zaakceptowanie przez WSA w ślad za organami obu instancji, że jednorazowe zdarzenie z dnia 01 sierpnia 2017 roku polegające na przypadkowej (nieumyślnej) utracie broni przez Skarżącego nosiło znamiona znacznej społecznej szkodliwości, pomimo tego, że Sąd Rejonowy dla W. w W., stosując wobec S. K. instytucję warunkowego umorzenia postępowania, ustalił i przyjął, że czyn Skarżącego cechował się społeczną szkodliwością w stopniu niższym niż znaczny, 2. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7. art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe zaakceptowanie przez WSA w ślad za organami obu instancji, że okolicznością negatywną dla Skarżącego jest fakt nieodnalezienia broni (pomimo podjęcia działań przez Skarżącego), gdyż mogła się ona dostać w ręce przestępcy lub przestępców i może zostać użyta do popełnienia przestępstw, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu okoliczności, że ta utracona broń przez ponad 3 lata nie została użyta do popełnienia żadnego przestępstwa. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną ich wykładnię przejawiająca się tym, że w ocenie Sądu pojedynczy przypadek utraty przez Skarżącego broni w okolicznościach niniejszej sprawy skutkował niejako automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń, pomimo tego, że zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji cofnięcie pozwolenia na broń jest fakultatywne, a obowiązkiem Organu jest zbadanie, czy w danej sytuacji istnieją okoliczności przemawiąjące za odebraniem pozwolenia oraz za jego pozostawieniem. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji KGP oraz poprzedzającej ją decyzji KSP ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W każdym z przypadków zawnioskowała także o orzeczenie na jej rzecz o kosztach postępowania. V. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jednakże bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a. VII. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione, w stopniu oczywistym, są oba zarzuty procesowe, zwalczające czynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz ich ocenę, co do skutków jakie wywołało zachowanie skarżącego. Zarzuty te (nr I.1 i I.2) pozostają przy tym w wynikowym związku z zarzutem materialnoprawnym (nr II), co uzasadnia ich łączne rozpatrzenie. W pierwszym z zarzutów procesowych strona podnosi wadliwe zaakceptowanie przez WSA poglądu organów, że jednorazowa, przypadkowa utrata broni jest społecznie szkodliwa, podczas gdy sąd karny warunkowo umorzył postępowanie karne przyjmując, że czyn skarżącego cechował się społeczną szkodliwością w stopniu niższym niż znaczny. Twierdzenie skarżącego jest nieuzasadnione, gdyż przede wszystkim nie uwzględnia odrębności postępowania karnego i administracyjnego, w tym zwłaszcza celów jakie mają zostać osiągnięte w obu postępowaniach. Ocenę w tym zakresie należy rozpocząć od wskazania, że z art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy wynika uprawnienie właściwego organu Policji do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie: zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32, który stanowi z kolei, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Organy Policji są niewątpliwie uprawnione i zarazem zobowiązane do kontroli warunków przechowywania broni palnej, ich oceny oraz wyciągania ewentualnych konsekwencji za stwierdzone naruszenia. Z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy wynika więc, że naruszenie zasad przechowywania broni może, lecz nie musi skutkować cofnięciem pozwolenia. Jest to więc działanie w granicach luzu decyzyjnego organu, który wyważając interes publiczny i słuszny interes strony zobowiązany jest do oceny okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma jednak wątpliwości, że stwierdzenie naruszenia zasad przechowywania broni palnej, nawet poprzez nieumyślne jak w tym przypadku, niedopełnienie obowiązków w zakresie przechowywania broni, dawało organom Policji wystarczającą podstawę do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. Zastosowanie wskazanego przepisu nie jest uzależnione od tego czy nieprawidłowe przechowywanie broni i/lub amunicji miało charakter stały, czy jednorazowy, umyślny bądź nie, choć w tym pierwszym przypadku niewątpliwie dalsze posiadanie broni byłoby mało prawdopodobne. Dozór skarżącego nad bronią i amunicją powinien być dochowany przez cały okres ich posiadania. Nawet więc jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. Strona nie dostrzega i nie chce zaakceptować tego, że jakkolwiek jej zachowanie (pozostawienie broni na parkingu i jej utrata w następstwie zaboru przez niezidentyfikowaną dotychczas osobę) zaklasyfikować należy do zdarzeń nieumyślnych i do pewnego stopnia niefortunnych, to jednak, o czym świadczy zwłaszcza zarzut nr I.2, skutku jaki takie działanie wywołało nie można bagatelizować, ani umniejszać. Trafnie więc stwierdził WSA, a wcześniej organy, że dostanie się (nawet potencjalne) broni w ręce osób nieuprawnionych (przestępców), jest skutkiem istotnym wadliwego działania skarżącego i uzasadnia cofnięcie mu pozwolenia na broń. Interes społeczny, który należy wiązać z potrzebą zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego, wymaga, aby broń posiadały tylko osoby dające rękojmię nie tylko właściwego jej używania, ale i takiego jej przechowywania, które nawet przypadkowo nie doprowadzi do jej utraty. Posiadanie broni palnej jest ściśle reglamentowane, a warunki jej przechowywania zostały określone rygorystycznie ze względów bezpieczeństwa publicznego. Ze względu na to jest to więc swego rodzaju przywilej posiadania broni przyznany danym osobom, a nie ich prawo podmiotowe, które zawsze mogą uzyskać bądź utrzymać. To zatem przez prymat skutku jakim jest utrata broń, jej nieodnalezienie do dnia dzisiejszego i nawet potencjalna możliwość użycia w celach przestępczych, wskazuje na możliwość cofnięcia uprawnienia. Odnosząc się więc do twierdzenia strony o - jej zdaniem - nieuzasadnionym różnicowaniu oceny czynu skarżącego w postępowaniu karnym i administracyjnym, należy je odrzucić już z tej tylko przyczyny, że prawnokarna kwalifikacja danego zachowania nie musi pociągać za sobą takiej samej oceny w postępowaniu administracyjnym, mającym inne cele i środki służące do ich osiągnięcia. W sprawie karnej ocenie podlegało samo zdarzenie, jednakże pod względem wypełnienia znamion czynu zabronionego i konieczności ukarania sprawcy. Warunkowe umorzenie postępowania, oznaczające dla skarżącego niekaralność oraz ocena czynu jako nie będącego znacząco społecznie szkodliwym, nie przenosi się automatycznie na postępowanie administracyjne, dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń. Poza tym, że w postępowaniu administracyjnym tego rodzaju jak niniejsze, nie stosuje się "szablonu" prawnokarnej oceny zachowania skarżącego, ale w ramach luzu decyzyjnego "wyważa się" interes społeczny i słuszny interes strony, podejmując końcową decyzję, to nadto za uzasadniony należy uznać i ten wniosek, że nieodnalezienie broni i możliwość jej bezprawnego użycia, są kluczowym i wystarczającym skutkiem zdarzenia z 1 sierpnia 2017 r. prowadzącym do cofnięcia pozwolenia na broń wskutek wadliwego przechowywania i noszenia zarazem. W konsekwencji błędne jest także zarzucanie WSA wadliwego zaakceptowania jako okoliczności obciążającej faktu nieodnalezienia broni (pomimo podjęcia prób przez skarżącego), wobec całkowitym pominięciu okoliczności, że ta utracona broń przez ponad 3 lata nie została użyta do popełnienia żadnego przestępstwa (zarzut nr I.2). Po pierwsze, twierdzenie o tym, że broń do dnia dzisiejszego nie posłużyła popełnieniu jakiegokolwiek przestępstwa, jest twierdzeniem zarówno gołosłownym, jak i nieuzasadnionym, gdyż strona wiąże je z faktem braku wykrycia takiej broni jako użytej w przestępstwie, co nieodzownie musiałoby się wiązać z jej przejęciem przez organy ścigania. Stan taki jednak nie oznacza, że broni nie użyto do przestępstwa. Po drugie, wystarczająca jest potencjalna możliwość użycia takiej broni, którą nielegalnie posiada inna, niezidentyfikowana osoba. Rodzi to zbyt duże ryzyko, zatem interes społeczny uzasadniał rozstrzygnięcie organów. Niezasadnie strona podnosi również (zarzut nr II) naruszenie przez WSA art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. Błędne jest w szczególności twierdzenie, że wadliwie zaakceptowano twierdzenie o tym, że pojedynczy przypadek utraty przez skarżącego broni w okolicznościach niniejszej sprawy skutkował niejako automatycznym cofnięciem pozwolenia na broń, pomimo fakultatywności takiego działania. Organy zbadały sprawę wszechstronnie, uwzględniając zarówno okoliczności przemawiające na korzyść, zwłaszcza nieposzlakowaną opinię skarżącego w kręgach łowieckich, jak również cechy zdarzenia, zwłaszcza zaś nieodnalezienie broni i skutki jakie z tego wypływają. Nie ma w tym przypadku mowy o tym, że przyjęto jakikolwiek automatyzm cofnięcia pozwolenia na broń. Przeczy temu wszechstronne działanie organów, które wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności, które WSA słusznie zaakceptował. Końcowo należy wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje podniesiona przez skarżącego na rozprawie kwestia uzyskania ponownie pozwolenia na broń w roku 2022. Okoliczność ta nie ma wpływu na cofnięcie poprzedniego pozwolenia, jako że obie procedury opierają się na różnych przesłankach i podlegają indywidualnej ocenie. VIII. W powyższej sytuacji wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej uznane zostały za nieuzasadnione i w związku z tym skargę kasacyjną oddalono, o czym orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).