II GSK 574/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Aneta Kardas po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 220/22 w sprawie ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 grudnia 2021 r. nr SKO.GN/41.8/428/2021/18577/PS w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.

I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 220/22 oddalił skargę B. H. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO) z 30 grudnia 2021 r., nr SKO.GN/41.8/428/2021/18577/PS w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. II. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. SKO w Katowicach decyzją z 21 października 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gliwice z 5 sierpnia 2020 r., którą nałożono na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 4 914 zł za zajęcie w terminie od 4 marca 2020 r. do 2 czerwca 2020 r. pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, które to zajęcie polegało na umieszczeniu w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] przy ul. [...] w [...] na działce nr [...] obr. [...] reklamy o powierzchni 3 m². 2. Powyższa decyzja SKO w Katowicach została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 814/20, z uwagi na potrzebę rozważenia przez organ pierwszej instancji, czy w sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. 3. SKO decyzją z 19 sierpnia 2021 r. uchyliło więc decyzję organu pierwszej instancji. 4. W efekcie powyższego Prezydent Miasta Gliwice decyzją z 10 listopada 2021 r., ZDM.4304.2.127.2020.AG ponownie nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 4 914 zł za zajęcie w terminie od 4 marca 2020 r. do 2 czerwca 2020 r. pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. 5. Odwołanie od tej decyzji wniósł Skarżący, a SKO w Katowicach po jego rozpoznaniu, decyzją z 30 grudnia 2021 r., na podstawie m.in. art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, ze zm.; dalej: u.d.p.), utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach decyzji SKO wskazało, że sporne granice pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] w zakresie umiejscowienia przedmiotowej reklamy zostały już ustalone podczas wykonywania pomiarów na potrzeby aktualizacji mapy zasadniczej, zgodnie ze zleceniem Zarządu Dróg Miejskich (ZDM) w Gliwicach z 15 maja 2020 r. Wynika z nich jednoznacznie, że reklama nie była umieszczona na terenie działki nr [...] należącej do Skarżącego, a na terenie działki nr [...] w pasie drogi gminnej ul. [...]. Odnosząc się natomiast do kwestii odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej SKO stwierdziło, że nie zachodziły przesłanki z art. 189f § 1 k.p.a., bowiem nie można uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. W tym zakresie stwierdziło także, że po wszczęciu postępowania administracyjnego Skarżący nie zaprzestał naruszania prawa, tj. nie zdemontował reklamy pomimo powiadomienia go o posadowieniu jej bez zezwolenia zarządcy drogi w granicach pasa drogowego, ani nie wystąpił z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego. Mając na uwadze istotę i charakter naruszenia, brak było również, w ocenie SKO, podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 k.p.a. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócił uwagę na jego związanie wyrokiem z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 814/20, stosownie do art. 170 i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Podkreślił, że przedmiotem kontroli jest ocena, czy w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, organy właściwie zastosowały art. 189f k.p.a. Odpowiadając twierdząco na tak zadane pytanie Sąd zgodził się z organem, że nie można uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma, z uwagi na art. 39 ust. 3 u.d.p., który zakazuje sytuowania w pasie drogowym czegokolwiek co nie jest związane z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a także reklam. Zdaniem Sądu, każdy dodatkowy element niezwiązany z potrzebami ruchu drogowego może dekoncentrować uczestników ruchu drogowego i w konsekwencji doprowadzić do kolizji drogowej. Świadome i samowolne umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi powoduje, że waga tego naruszenia jest większa niż znikoma. Przyznał także rację organowi, że Skarżący po wszczęciu postępowania administracyjnego, nie zaprzestał w stosownym czasie naruszania prawa. Powołując się na wyrok z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 814/20, przyjął także, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Wobec tego - zdaniem Sądu - organy nie miały obowiązku prowadzenia postępowania na okoliczność wykazania, czy tablica reklamowa została zdemontowana, skoro ustalenie, że zajęcie pasa drogowego sporną reklamą miało miejsce od 4 marca 2020 r. do 2 czerwca 2020 r. jest bezsporne. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, że skoro reklama została zdemontowana przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie, tj. przed 5 sierpnia 2020 r. i dopuścił się on naruszenia nieświadomie, to waga naruszenia prawa jest znikoma. 7. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku wniósł Skarżący. Zaskarżając to orzeczenie w całości, domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania tj. art. 189f § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do jego zastosowania i odstąpienia od nałożenia kary i udzielenia pouczenia - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 2) przepisu postępowania tj. art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak ustaleń dotyczących demontażu przez Skarżącego przedmiotowej tablicy reklamowej - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 3) przepisu art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania Skarżącego do władzy publicznej, a w szczególności nierzetelne ustalenia przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. w postaci dobrowolnego usunięcia przedmiotowej tablicy reklamowej - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. 8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w Katowicach wniosło o jej oddalenie w całości. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. W przypadku podstawy procesowej samo wskazanie naruszonych przepisów nie jest wystarczające. Strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać, na czym polegało uchybienie Sądu pierwszej instancji oraz w jaki sposób mogło ono oddziaływać na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważności postępowania nie stwierdzono. Kontrola kasacyjna została zatem ograniczona do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Uwzględniając sposób ich sformułowania oraz wzajemne powiązanie argumentacji dotyczącej art. 189f § 1 k.p.a., ustaleń faktycznych oraz zasady zaufania do organów administracji publicznej, zarzuty te należało rozpoznać łącznie, bez pomijania jednak ich odrębnego znaczenia. Spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gliwice o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4 914 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, uznał, że decyzja ta odpowiada prawu. Istota sporu nie dotyczyła samej wysokości stawki przyjętej do wyliczenia kary ani tego, że umieszczenie reklamy w pasie drogowym wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Sprowadzała się natomiast do oceny, czy w realiach sprawy organy i Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówiły zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., tj. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, mimo twierdzeń Skarżącego, że naruszenie miało charakter nieświadomy, waga naruszenia była znikoma, a tablica reklamowa została dobrowolnie zdemontowana przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie. Z tym zagadnieniem łączyły się zarzuty dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie demontażu reklamy oraz prowadzenia postępowania w sposób niewzbudzający zaufania do organów władzy publicznej. 3. Oceniając poszczególne zarzuty skargi kasacyjnej należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 189f § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zarówno organy administracji, jak i Sąd pierwszej instancji prawidłowo oceniły, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Istotne jest przy tym, że kwestia zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. była już przedmiotem wcześniejszej kontroli sądowoadministracyjnej. Po wyroku WSA w Gliwicach z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 814/20, sprawa wróciła do organu właśnie po to, aby organ rozważył możliwość zastosowania tej instytucji. Organ ponownie rozpoznał sprawę, odniósł się do przesłanek z art. 189f § 1 k.p.a. i wyjaśnił, dlaczego nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. Tę ocenę zaakceptował następnie WSA w zaskarżonym wyroku. Zarzut ten, choć formalnie odnosi się do przepisu postępowania, wymaga oceny materialnoprawnych przesłanek odstąpienia od kary administracyjnej, tj. znikomej wagi naruszenia prawa oraz zaprzestania naruszania prawa. Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że waga naruszenia prawa była znikoma tylko dlatego, że – według strony – doszło do dobrowolnego usunięcia tablicy reklamowej lub że strona miała działać nieświadomie. Przesłanka znikomej wagi naruszenia nie może być utożsamiana z subiektywnym przekonaniem strony co do legalności jej działania. W sprawie bezsporne było, że reklama o treści "[...]" o powierzchni 3 m² znajdowała się w pasie drogowym drogi gminnej nr [...] przy ul. [...] w [...], na działce nr [...], obręb [...], bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 4 marca 2020 r. do 2 czerwca 2020 r. Kara została obliczona za 91 dni zajęcia pasa drogowego, według stawki 1,80 zł × 3 m² × 91 dni, a następnie pomnożona dziesięciokrotnie, co dało kwotę 4 914 zł. Późniejsze twierdzenie o demontażu reklamy nie podważa ustalonego okresu zajęcia pasa drogowego objętego decyzją, lecz może być oceniane wyłącznie w płaszczyźnie przesłanek z art. 189f § 1 k.p.a. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie jest naruszeniem czysto formalnym. Pas drogowy jest dobrem publicznym służącym bezpieczeństwu ruchu, utrzymaniu drogi i wykonywaniu zadań zarządcy drogi. Umieszczenie w nim reklamy bez zgody zarządcy ingeruje w reżim publicznoprawny korzystania z drogi. Dlatego w orzecznictwie NSA konsekwentnie przyjmuje się, że tego rodzaju naruszenia co do zasady nie mogą być automatycznie kwalifikowane jako znikome. W wyroku z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1314/22, NSA wskazał, że reklama umieszczona w pasie drogowym wpływa na bezpieczeństwo ruchu, gdyż może dekoncentrować użytkowników drogi, a umieszczanie billboardów bez zgody zarządcy drogi nie może być traktowane jako naruszenie błahe (wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Podobnie w wyrokach z 17 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 2287/22 i sygn. akt II GSK 8/23, NSA podkreślał, że samo podjęcie działań demontażowych nie przesądza jeszcze o znikomej wadze naruszenia ani o skutecznym zaprzestaniu naruszania prawa, zwłaszcza gdy elementy reklamy lub jej konstrukcji nadal pozostawały w pasie drogowym. W niniejszej sprawie art. 189f § 1 k.p.a. nie mógł więc prowadzić do odstąpienia od kary. Wymierzenie kary nie było nadmierną reakcją organu, lecz konsekwencją ustawowego mechanizmu z art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 u.d.p. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organy prawidłowo odmówiły zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., a zarzut kasacyjny w tym zakresie ma charakter wyłącznie polemiczny. Taka ocena odpowiada także funkcji art. 40 ust. 12 u.d.p., który chroni pas drogowy przed samowolnym wykorzystywaniem na cele niezwiązane z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego. 4. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i brak ustaleń dotyczących demontażu tablicy reklamowej. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że organy nie wyjaśniły w pełni stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie ustaliły okoliczności dotyczących demontażu tablicy reklamowej. Zarzut ten nie uwzględnia jednak rzeczywistego zakresu postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy oraz tego, jakie okoliczności miały prawnie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postępowania było ustalenie, czy w określonym czasie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Organy ustaliły, że w dniu 4 marca 2020 r. pracownik Zarządu Dróg Miejskich w Gliwicach stwierdził umieszczenie reklamy w pasie drogowym ul. [...]. Sporządzono notatkę służbową, wykonano pomiar reklamy oraz dokumentację fotograficzną. Następnie w dniach 5 i 10 marca 2020 r. pracownik ZDM dokonywał objazdu ul. [...] i ponownie stwierdził, że reklama zajmuje pas drogowy. W dniu 1 kwietnia 2020 r. dokonano oględzin miejsca umieszczenia reklamy. Istotne znaczenie miały także pomiary wykonane na potrzeby aktualizacji bazy danych obiektów topograficznych i mapy zasadniczej. SKO wskazało, że sporne granice pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] zostały ustalone podczas pomiarów wykonanych zgodnie ze zleceniem ZDM z 15 maja 2020 r. Wynikało z nich jednoznacznie, że reklama nie była umieszczona na działce nr [...] należącej do Skarżącego, lecz na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy drogi gminnej. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że organ naruszył art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego. Organy zebrały materiał dowodowy adekwatny do przedmiotu sprawy i umożliwiający jednoznaczne ustalenie miejsca posadowienia reklamy, okresu zajęcia pasa drogowego oraz powierzchni reklamy. Sam fakt, że Skarżący inaczej ocenia znaczenie okoliczności dotyczących demontażu, nie oznacza jeszcze, że organ nie wyjaśnił sprawy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym istotne jest nie to, czy strona zgadza się z oceną organu, lecz czy ocena ta mieści się w granicach prawa i znajduje oparcie w materiale dowodowym. Okoliczność demontażu mogła mieć znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia art. 189f § 1 k.p.a., a więc oceny, czy strona zaprzestała naruszania prawa i czy waga naruszenia była znikoma. Nie podważała jednak samego ustalenia, że w okresie objętym decyzją doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby ewentualne dalsze ustalenia dotyczące demontażu mogły doprowadzić do odmiennego wyniku sprawy. Tymczasem przy zarzucie procesowym konieczne jest wykazanie nie tylko samego uchybienia, ale także jego istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie chodziło zatem o ustalenie, czy reklama została kiedykolwiek usunięta, lecz o ocenę, czy ustalony okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz sposób usunięcia skutków naruszenia pozwalały uznać naruszenie za znikome i zakończone w rozumieniu art. 189f § 1 k.p.a. Zbieżne stanowisko wynika z orzecznictwa NSA w podobnych sprawach. W wyroku z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1606/22, podkreślono, że po ustaleniu, iż reklama znajdowała się w granicach pasa drogowego bez zezwolenia, zastosowanie art. 40 ust. 12 u.d.p. ma charakter obligatoryjny, a zarzuty dotyczące postępowania dowodowego muszą wykazywać rzeczywisty wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że materiał dowodowy był wystarczający, a zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. 5. Zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania do władzy publicznej także nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie wiąże ten zarzut przede wszystkim z twierdzeniem, że organy nierzetelnie oceniły przesłanki zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., w tym przesłankę dobrowolnego usunięcia tablicy reklamowej. Argumentacja ta nie może jednak odnieść skutku, ponieważ zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa nie może być rozumiana jako obowiązek odstąpienia od zastosowania jednoznacznej sankcji ustawowej w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki jej wymierzenia. Ocena przesłanki zaprzestania naruszania prawa została dokonana w kontekście przebiegu postępowania i okresu objętego karą, a nie wyłącznie w odniesieniu do późniejszego stanu istniejącego w dniu wydania pierwszej decyzji administracyjnej. Z art. 8 k.p.a. wynika obowiązek prowadzenia postępowania w sposób rzetelny, przewidywalny i lojalny wobec strony. W niniejszej sprawie obowiązek ten został zachowany. Organy poinformowały stronę o wszczęciu postępowania, przeprowadziły oględziny, zgromadziły dokumentację fotograficzną i geodezyjną, odniosły się do twierdzeń strony oraz – co szczególnie istotne – po wcześniejszym wyroku WSA w Gliwicach z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 814/20, ponownie przeanalizowały możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Nie można więc twierdzić, że organ działał arbitralnie albo z pominięciem interesu strony. To, że organ nie podzielił stanowiska Skarżącego co do znikomej wagi naruszenia, nie oznacza naruszenia zasady zaufania. Organ miał obowiązek stosować przepisy ustawy o drogach publicznych. Skoro ustalono, że reklama znajdowała się w pasie drogowym bez zezwolenia, organ był zobowiązany wymierzyć karę na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., chyba że zachodziły przesłanki odstąpienia od jej nałożenia. Te zaś, jak trafnie przyjęto, nie zostały spełnione. Zasada zaufania nie służy znoszeniu odpowiedzialności administracyjnej w sytuacji naruszenia przepisów bezwzględnie obowiązujących. Nie może być również wykorzystywana do podważenia ustawowego modelu ochrony pasa drogowego. W sprawach dotyczących reklam w pasie drogowym NSA wielokrotnie akcentował, że ochrona pasa drogowego ma znaczenie publiczne, a podmiot korzystający z przestrzeni pasa drogowego powinien zachować należytą staranność w uzyskaniu wymaganego tytułu prawnego. W wyroku z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1314/22, NSA zaakceptował stanowisko, że reklamy umieszczone w pasie drogowym bez zezwolenia nie mogą być traktowane jako naruszenie znikome tylko dlatego, że strona powołuje się na brak złej woli albo późniejsze działania naprawcze. Również w wyroku z 17 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 8/23, NSA wskazał, że strona, która mimo wiedzy o obowiązkach wynikających z zezwolenia lub z przepisów prawa nie przywraca pasa drogowego do stanu zgodnego z prawem, nie może skutecznie powoływać się na art. 8 k.p.a. jako podstawę odstąpienia od kary. W niniejszej sprawie organy działały w sposób zgodny z zasadą praworządności i zasadą zaufania. Ich rozstrzygnięcie było przewidywalną konsekwencją ustalenia, że pas drogowy został zajęty bez zezwolenia. Zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. należy więc uznać za nieusprawiedliwiony. 6. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Skarżący nie wykazał ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani wadliwości oceny przesłanek zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Organy administracji prawidłowo ustaliły, że reklama znajdowała się w pasie drogowym bez zezwolenia, a Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że kara została wymierzona zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 u.d.p. Skarga kasacyjna podlega zatem oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. 7. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł jedynie o jej oddalenie, nie formułując wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Nie był też reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.