II GSK 573/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Aneta Kardas po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 624/22 w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 1 czerwca 2022 r. nr NS-HP.2332.2.22.2022 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 18 października 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 624/22 oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z 1 czerwca 2022 r., nr NS-HP.2332.2.22.2022 w przedmiocie choroby zawodowej. II. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach decyzją z 21 marca 2022 r., nr 17/NS/HP.4432-68/2021 stwierdził u E. D. (dalej: Uczestniczka), chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Podstawą do wydania decyzji było orzeczenie lekarskie z 15 lutego 2022 r., nr 64/2022 o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnię Chorób Zawodowych w [...] oraz karta oceny narażenia zawodowego Uczestniczki obejmująca cały istotny przebieg jej zatrudnienia, w tym pracę jako obuwnik montażysta, szwaczka i krawcowa, a od 1998 r. pracę w Spółce na stanowiskach szwaczki, operatora linii automatycznej i montera, w warunkach, które uznane zostały za przyczynę powstałej choroby zawodowej. 2. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji do Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach, który decyzją z 1 czerwca 2022 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm.; dalej: k.p.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013 r. poz. 1367, ze zm.; dalej: rozporządzenie), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego, kluczowa dla wyniku sprawy jest treść orzeczenia lekarskiego, z którego wynika, że analiza czynności zawodowych wykonywanych przez Uczestniczkę podczas zatrudnienia w zakładzie Spółki pozwala przyjąć, iż była ona narażona na sposób wykonywania pracy nadmiernie obciążający kończyny górne w obrębie nadgarstków, a objawy chorobowe ze strony nadgarstków pojawiły się u Uczestniczki podczas zatrudnienia w tym zakładzie. 3. Kontrolując legalność ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na wstępie uzasadnienia wyroku wyjaśnił, że w sprawach chorób zawodowych nie jest konieczne udowodnienie, iż w danym przypadku to warunki pracy spowodowały taką chorobę. Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, gdyż nie taka jest jej rola. Organy inspekcji sanitarnej nie są zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała. Chodzi o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. W ocenie Sądu orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej z dnia 15 lutego 2022 r. szczegółowo odnosi się do miejsca zatrudnienia i rodzaju pracy wykonywanej przez Uczestniczkę, karty oceny narażenia zawodowego, danych z wywiadu i dokumentacji medycznej, w tym wyników aktualnych badań laboratoryjnych. Zwrócił uwagę na stanowisko Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, zgodnie z którym obowiązujące przepisy w zakresie orzecznictwa chorób zawodowych nie nakładają na jednostkę orzeczniczą obowiązku wskazywania czynników pozazawodowych, lecz jedynie wykazania bezspornego lub wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpatrywanym schorzeniem a narażeniem zawodowym. Zauważył, że w trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego wykonano badanie ogólnolekarskie, konsultację neurologiczną oraz diagnostykę pod kątem schorzeń najczęściej dających objawy zespołu cieśni nadgarstka (badania laboratoryjne ukierunkowane na choroby tarczycy, cukrzycę, schorzenia hematologiczne, schorzenia reumatologiczne, zaburzenia gospodarki kwasu moczowego, badania neurograficzne). Wyniki przeprowadzonych badań w ramach diagnostyki różnicowej nie wskazywały na istnienie u pracownicy czynników pozazawodowych zespołu cieśni nadgarstka. Tym samym biorąc pod uwagę wieloletnie narażenie zawodowe (sposób wykonywania pracy obciążający stawy nadgarstkowe) uznano z wysokim prawdopodobieństwem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy schorzeniem a sposobem wykonywania pracy. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w kontrolowanej sprawie organ oceniał pracę związaną z narażeniem zawodowym oraz dysponował orzeczeniem lekarskim, które poddał prawidłowej ocenie. Zdaniem Sądu - wbrew postawionym zarzutom - nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów. W orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia jednoznacznie stwierdzono podstawy do rozpoznania u Uczestniczki co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy na stanowiskach objętych oceną narażenia zawodowego. Praca ta polegała na wykonywaniu wielokrotnie powtarzanych w krótkich odstępach czasu czynności obciążających w sposób nadmierny stawy nadgarstkowe o charakterze monotypii. Sąd stanął na stanowisku, że domniemanie związku przyczynowego pomiędzy narażeniem zawodowym a wystąpieniem choroby zawodowej nie zostało skutecznie podważone, orzeczenie lekarskie odnosi się do aktualnych badań. Okres zatrudnienia pracownicy u Skarżącej od 1998 r., fakt ujawnienia się pierwszych objawów ok. 10 lat temu, po co najmniej 14 latach pracy u Skarżącej na stanowisku szwaczki pozwalają na wniosek, że to właśnie praca u niej, jej czas trwania i powtarzalne czynności były tymi czynnikami w środowisku pracy, które spowodowały wystąpienie u Uczestniczki choroby zawodowej. Sąd oddalił zatem skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). 4. Spółka złożyła skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, zaskarżając go w całości. Wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W przypadku rozpoznania skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Nadto o zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji, jak też przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. Sądowi temu zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 235¹ k.p. poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu drugiej instancji, iż dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały; 2) prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 oraz art. 84 k.p.a. przejawiające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, Sąd zastąpił brak dokonanej przez organ oceny środka dowodowego w postaci orzeczenia lekarskiego, własną, nieprawidłową oceną; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd uznał stan faktyczny za prawidłowo ustalony, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie lekarskie, okazał się niewystarczająco uzasadniony i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść Spółki. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść Spółki. Sąd wreszcie nie dostrzegł, że wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego został bezzasadnie oddalony przez organ drugiej instancji oraz że organ drugiej instancji nie ustosunkował się do znacznej części podnoszonych przez Spółkę zarzutów; c) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, będącą wynikiem braku skontrolowania, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym; d) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez uznanie orzeczenia lekarskiego, w oparciu o które organ wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, za prawidłowe formalnie, mimo iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby; e) § 8 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego nie ujawniły się żadne okoliczności, które uzasadniałyby konieczność uzupełnienia orzeczenia lekarskiego. 5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, gdyż jego zdaniem zaskarżony wyrok, poddający ocenie postępowanie organu, odpowiada prawu. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. 2. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku podstawy procesowej samo wskazanie naruszonych przepisów nie jest wystarczające. Strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wykazać, na czym polegało uchybienie Sądu pierwszej instancji oraz w jaki sposób mogło ono oddziaływać na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważności postępowania nie stwierdzono. Kontrola kasacyjna została zatem ograniczona do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Uwzględniając sposób ich sformułowania oraz wzajemne powiązanie argumentacji dotyczącej wykładni art. 235¹ k.p., oceny orzeczenia lekarskiego, kompletności materiału dowodowego, potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego oraz znaczenia ewentualnych pozazawodowych przyczyn schorzenia, zarzuty te należało rozpoznać częściowo łącznie, bez pomijania jednak ich odrębnego znaczenia. 3. Spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach o stwierdzeniu u Uczestniczki choroby zawodowej, uznał, że decyzja ta odpowiada prawu. Chodziło o rozstrzygnięcie organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dalej: PIS) i chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, tj. zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Istota sporu nie dotyczyła samego rozpoznania u Uczestniczki zespołu cieśni nadgarstka ani tego, że choroba ta została ujęta w wykazie chorób zawodowych. Spór koncentrował się przede wszystkim na tym, czy organy PIS i WSA prawidłowo przyjęły, że w wyniku oceny warunków pracy można było stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem związek rozpoznanego schorzenia ze sposobem wykonywania pracy przez Uczestniczkę. Skarżąca Spółka kwestionowała w szczególności to, czy samo ustalenie narażenia zawodowego wystarczało do stwierdzenia choroby zawodowej, czy orzeczenie lekarskie mogło stanowić podstawę decyzji, czy organy powinny były uzupełnić materiał dowodowy oraz czy dostatecznie zbadano możliwość pozazawodowej etiologii choroby. 4. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 235¹ k.p., jak i na podstawie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz § 6 i § 8 rozporządzenia. W istocie zarzuty kasacyjne koncentrują się wokół trzech zagadnień. Po pierwsze, dotyczą zarzucanej błędnej wykładni art. 235¹ k.p. i twierdzenia, że dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne było wykazanie, iż warunki pracy rzeczywiście i bezpośrednio spowodowały chorobę. Po drugie, dotyczą oceny materiału dowodowego, w szczególności wartości orzeczenia lekarskiego wydanego przez właściwą jednostkę orzeczniczą oraz oceny narażenia zawodowego. Po trzecie, odnoszą się do zarzucanego braku wyjaśnienia innych możliwych przyczyn schorzenia, w tym przyczyn pozazawodowych, oraz do odmowy uzupełnienia orzeczenia lekarskiego. Tak ujęte zarzuty, mimo ich formalnego rozdzielenia, pozostają ze sobą ściśle powiązane, gdyż zmierzają do zakwestionowania zasadniczego wniosku organów PIS i WSA, że w sprawie istniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie art. 235¹ k.p. oraz § 8 rozporządzenia. 5. W ocenie NSA zarzut naruszenia art. 235¹ k.p. przez jego błędną wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca Spółka wywodzi, że WSA wadliwie zaakceptował stanowisko organów PIS, zgodnie z którym dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające było ustalenie warunków pracy mogących powodować powstanie zespołu cieśni nadgarstka, bez konieczności wykazania, że w konkretnym przypadku to właśnie te warunki rzeczywiście i wyłącznie spowodowały schorzenie. Tak rozumiany zarzut opiera się jednak na błędnym odczytaniu art. 235¹ k.p. Z przepisu tego wynika, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie albo z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy. Ustawodawca nie wymaga zatem ustalenia związku przyczynowego w kategoriach pewności absolutnej. Wystarczające jest ustalenie wysokiego prawdopodobieństwa zawodowej etiologii choroby. W niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione. Rozpoznana u Uczestniczki choroba odpowiada jednostce wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, tj. przewlekłej chorobie obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołowi cieśni w obrębie nadgarstka. Podstawą decyzji było orzeczenie lekarskie z 15 lutego 2022 r. nr 64/2022, wydane przez właściwą jednostkę orzeczniczą oraz karta oceny narażenia zawodowego obejmująca wieloletnie wykonywanie przez Uczestniczkę pracy monotypowej obciążającej stawy nadgarstkowe. Istotne jest, że Uczestniczka od 1998 r. pracowała w Spółce na stanowiskach szwaczki, operatora linii automatycznej i montera, a z ustaleń WSA wynika, że pierwsze objawy schorzenia pojawiły się po co najmniej kilkunastu latach pracy u Skarżącej, co wzmacniało wniosek o istnieniu związku choroby z narażeniem zawodowym. NSA w analogicznych sprawach podkreślał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo związku choroby z warunkami pracy, a nie wykazanie wyłącznej i pewnej przyczyny schorzenia. W wyroku z 25 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1704/22, NSA zaakcentował, że tylko wykazanie, iż choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami niepozostającymi w związku z zatrudnieniem i wykonywaną pracą, pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a narażeniem zawodowym. W tym samym kierunku wypowiada się wyrok NSA z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1183/25 (wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym przyjęto, że dla choroby z poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych zasadnicze znaczenie ma ustalenie głównego narażenia zawodowego związanego z wielością i powtarzalnością monotypowych ruchów nadgarstków. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 235¹ k.p. ma charakter polemiczny i zmierza w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, a nie do wykazania błędu wykładni prawa materialnego. Zarzut ten należało zatem uznać za niezasadny. 6. Łącznie należało ocenić zarzuty procesowe, w których skarżąca Spółka twierdzi, że WSA wadliwie skontrolował działalność organów PIS, zaakceptował niepełny materiał dowodowy, zastąpił ocenę organu własną oceną orzeczenia lekarskiego, a także pominął brak dostatecznego wyjaśnienia innych możliwych przyczyn choroby, tj. zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80, art. 84, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty te nie są usprawiedliwione. Postępowanie w sprawach chorób zawodowych ma charakter szczególny, ponieważ ustalenie, czy dana jednostka chorobowa występuje oraz czy pozostaje w związku z narażeniem zawodowym, wymaga wiadomości specjalnych. Dlatego podstawowym dowodem w tego rodzaju postępowaniu jest orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą. Orzeczenie lekarskie stanowi szczególny środek dowodowy oparty na wiadomościach specjalnych, zbliżony funkcjonalnie do opinii biegłego, a organ PIS nie może samodzielnie i wbrew takiemu orzeczeniu dokonywać rozpoznania choroby albo oceniać jej medycznej etiologii. W powoływanym już wyroku NSA z 25 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1704/22, wyjaśniono, że co do zasady bez orzeczenia lekarskiego albo wbrew jego treści organ administracji nie może we własnym zakresie rozpoznać choroby zawodowej ani ustalić, czy schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W niniejszej sprawie organy PIS prawidłowo oparły się na orzeczeniu lekarskim właściwej jednostki medycyny pracy oraz na ocenie narażenia zawodowego. Nie można podzielić zarzutu, że orzeczenie to było ogólnikowe lub niepełne. Z ustaleń WSA wynika, że w toku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przeprowadzono badanie ogólnolekarskie, konsultację neurologiczną, badania laboratoryjne ukierunkowane na choroby tarczycy, cukrzycę, schorzenia hematologiczne i reumatologiczne, zaburzenia gospodarki kwasu moczowego, a także badania neurograficzne. Wyniki diagnostyki różnicowej nie wskazywały na istnienie u Uczestniczki czynników pozazawodowych, które wyjaśniałyby powstanie zespołu cieśni nadgarstka niezależnie od pracy. Tym samym nie odpowiada aktom sprawy twierdzenie skargi kasacyjnej, że nie badano, czy choroba mogła mieć inne przyczyny niż praca zawodowa. Badania takie przeprowadzono, a ich wyniki nie podważyły wniosku o wysokim prawdopodobieństwie zawodowej etiologii schorzenia. Nie oznacza to oczywiście, że jednostka orzecznicza musiała wykluczyć każdą możliwą, hipotetyczną przyczynę pozazawodową. Takiego obowiązku nie przewiduje ani art. 235¹ k.p., ani przepisy rozporządzenia. NSA w wyroku o sygn. akt II GSK 1704/22 wskazał, że tylko wykazanie, że choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami niepozostającymi w związku z zatrudnieniem i wykonywaną pracą, pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a narażeniem zawodowym. Zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. pomijają tę specyfikę postępowania. Organy PIS zebrały materiał wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a Spółka nie wykazała, aby pominięto konkretny dowód mogący rzeczywiście zmienić wynik sprawy. Ocena orzeczenia lekarskiego dokonana przez organ nie polegała na weryfikowaniu poprawności rozpoznania medycznego, lecz na ustaleniu, czy orzeczenie zostało wydane przez właściwą jednostkę, jest kompletne, logiczne i pozostaje zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Nie można podzielić stanowiska Skarżącej, że organ zaniechał oceny tego dowodu, skoro odniósł się do jego treści oraz wyjaśnił, dlaczego uznał je za podstawę rozstrzygnięcia. Nie naruszono również art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienia decyzji pozwalały odtworzyć tok rozumowania organów, podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz przyczyny zaakceptowania orzeczenia lekarskiego. W konsekwencji WSA prawidłowo przyjął, że organy PIS nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. 7. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz § 6 ust. 1 i 2 i § 8 ust. 2 rozporządzenia, należy wskazać, że nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty dotyczące wadliwości uzasadnienia wyroku WSA oraz naruszenia § 6 i § 8 rozporządzenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera elementów wymaganych tym przepisem albo gdy jego treść uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. WSA przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, opisał zasadnicze elementy materiału dowodowego oraz wyjaśnił, dlaczego uznał zarzuty skargi za niezasadne. Sąd pierwszej instancji odniósł się także do kluczowej dla sprawy kwestii, tj. znaczenia orzeczenia lekarskiego oraz oceny narażenia zawodowego. Nie można zatem utożsamiać niezgody Spółki z oceną prawną WSA z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. 8. W ocenie NSA, zarzuty naruszenia § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ przepis ten określa podstawy wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej, a orzeczenie to powinno być wynikiem analizy dokumentacji medycznej, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, oceny narażenia zawodowego oraz badań przeprowadzonych przez jednostkę orzeczniczą. W niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione. Orzeczenie lekarskie zostało wydane przez właściwą jednostkę, obejmowało rozpoznanie choroby, analizę charakteru pracy Uczestniczki oraz wyniki diagnostyki, w tym diagnostyki różnicowej. Szczególnie istotne jest, że WSA odnotował stanowisko Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, zgodnie z którym przepisy dotyczące orzekania o chorobach zawodowych nie nakładają na jednostkę orzeczniczą obowiązku wskazywania i szczegółowego omawiania wszystkich czynników pozazawodowych, lecz wymagają wykazania bezspornego albo wysoce prawdopodobnego związku między schorzeniem a narażeniem zawodowym. Zarzut naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia również nie mógł odnieść skutku. Przepis ten nie nakazuje organowi automatycznego zwracania się o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego w każdym przypadku, gdy strona kwestionuje jego treść. Obowiązek taki aktualizuje się dopiero wówczas, gdy organ poweźmie rzeczywiste i uzasadnione wątpliwości co do treści orzeczenia, jego kompletności, logiczności lub zgodności z pozostałym materiałem dowodowym. W realiach rozpoznawanej sprawy takie wątpliwości nie wystąpiły. Materiał dowodowy był spójny, a wnioski orzeczenia lekarskiego korespondowały z kartą oceny narażenia zawodowego oraz wieloletnim wykonywaniem przez Uczestniczkę pracy monotypowej, obciążającej nadgarstki. W orzeczeniu z 25 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1672/22 NSA wskazał, że wadliwie skonstruowany zarzut błędnej wykładni przepisów dotyczących chorób zawodowych, który w istocie zmierza do podważenia subsumcji i ustaleń faktycznych, nie może skutecznie prowadzić do uchylenia wyroku. Podobnie w tej sprawie argumentacja Spółki sprowadza się w znacznej części do polemiki z ustaleniami medycznymi i dowodowymi, bez wykazania naruszeń prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 8. W konsekwencji wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne, a skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. 9. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł jedynie o jej oddalenie, nie formułując wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Nie był też reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.