II GSK 5647/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Barbara Mleczko - Jabłońska Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. Sp. k. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1190/16 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. Sp.k. we W. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. Sp. k. we W. na rzecz Zarządu Województwa Dolnośląskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1190/16 oddalił skargę A Sp. z o. o. spółki komandytowej z siedzibą we W. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Zarząd Województwa Dolnośląskiego, pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej (dalej: IZ) Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa Dolnośląskiego (dalej: RPO WD) na lata 2014-2020, nie uwzględnił protestu A spółka z o.o. spółki komandytowej z siedzibą we W. od negatywnej oceny projektu nr [...] pn. "Wprowadzenie innowacyjnych usług serwisowych dla branży przemysłowej, wojskowej i medycznej w oparciu o nowatorskie technologie rentgenografii oraz termografii". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał m.in. art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 55 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 - dalej: u.z.r.p.). W uzasadnieniu Zarząd Województwa Dolnośląskiego zaznaczył, że spółka nie podniosła w proteście aspektu proceduralnego, dotyczącego zgodności oceny merytorycznej projektu z obowiązującą procedurą, dlatego też aspekt ten nie był przez nią weryfikowany. W kwestii aspektu merytorycznego, IZ zaznaczyła, że - według KOP - wniosek nie spełniał obligatoryjnego kryterium oceny merytorycznej "Zasadność i adekwatność wydatków". IZ wskazała, że kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków" dotyczy tego, czy wszystkie planowane wydatki, kwalifikowane w ramach projektu, są konieczne do osiągnięcia celów projektu (zasadność wydatków) oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia planowanych działań (adekwatność wydatków). Rozstrzygając protest, IZ ustaliła, że - w ramach dokonanej oceny - pierwszy oceniający stwierdził, że charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu. KOP zakwestionowała jednak koszt zakupu n/w urządzeń, jednego samochodu i usług, tj.: stacji lutowniczych kolbowych - 2 szt. (po 975 zł), miernika uniwersalnego - 5 szt. (po 2.200 zł), samochodu trzyosobowego - pojazd nr 1 (95.000 zł) i doradztwa technicznego (30.000 zł), o łącznej wartości 137.950 zł, co stanowi 16,94 % wydatków kwalifikowanych. Wskazała, że obecny stan zatrudnienia w firmie wnioskodawcy (3 osoby), planowane - zgodnie z wnioskiem - utworzenie tylko jednego miejsca pracy, brak konieczności wydatkowania środków na wyposażenie wszystkich miejsc pracy, planowany zakup drugiego samochodu i posiadane już zasoby (możliwości) dowodzą, że ww. koszty zakupu są niezasadne w kontekście osiągnięcia celu projektu, którego realizacja została zgłoszona do finansowania. IZ argumentowała, że drugi z oceniających także negatywnie ocenił ww. koszty, wskazując na posiadanie przez wnioskodawcę w jego zasobach stanowisk do lutowania, planowanie zakupu urządzeń w ilości większej od liczby zatrudnionych pracowników (licząc planowane zatrudnienie), niecelowe nabycie dwóch samochodów spełniających identyczne funkcje (uznał za niekwalifikowany samochód tańszy), brak konieczności ponoszenia dodatkowego wydatku na doradztwo techniczne w zakresie metod i sposobów konserwacji zakupionego w ramach projektu sprzętu, w sytuacji, kiedy usługi takie realizowane są przez dystrybutora w ramach zakupu sprzętu (objęte są zakresem usługi polegającej na zakupie sprzętu i nie płaci się za nie dodatkowo). IZ uznała, że - wbrew zarzutom spółki - oceniający w sposób uprawniony stwierdzili, że zakup dwóch pojazdów nie jest niezbędny z punktu widzenia osiągnięcia zdefiniowanego celu projektu, przy założeniu obsługi pojazdów przez 3-4 osoby. Nadto podkreśliła, iż spóźnione są - podane po raz pierwszy w proteście - informacje traktujące o faktycznie większym zatrudnieniu, których zabrakło w zapisach wniosku na etapie składania dokumentacji aplikacyjnej. Odnosząc się natomiast do zakwestionowanego przez KOP kosztu usługi doradztwa technicznego, IZ stwierdziła, że argumentacja spółki jest zbyt ogólnikowa i nie odnosi się do konkretnych urządzeń, w związku z czym trudno jest uznać zasadność ww. usługi doradztwa technicznego w odniesieniu do większości wydatków, jak np. zakupu endoskopu, aparatu rentgenowskiego, oscyloskopu, kamer itd. Tym samym, IZ podtrzymała opinię KOP kwestionującą zasadność ww. wydatku w wysokości 30.000 zł, jako wydatku kwalifikowalnego. W odniesieniu do zakupu stacji lutowniczych (na gorące powietrze i kolbowych) IZ podniosła, że argumentacja spółki pozwala uznać zasadność zakupu 2 z 3 stacji lutowniczych (1 do hamowni i 1 do pojazdu nr 1). W rezultacie, kwota zakwestionowanych wydatków odnośnie zakupu 1 stacji lutowniczej wynosi 975 zł. W odniesieniu do zanegowanego przez KOP wydatku dotyczącego zakupu mierników uniwersalnych, IZ przyjęła wyjaśnienia spółki, że - z uwagi na specyfikę wykonywanych pomiarów - pracownik musi niekiedy wykorzystywać dwa urządzenia w jednym pomiarze. Wyjaśnienia te IZ uznała za wiarygodne i stwierdziła, że rzutują na możliwość uznania zakupu mierników, jako kosztu kwalifikowalnego. IZ nie znalazła natomiast przesłanek podważających sposób dokonania przez KOP oceny kryterium nr 1 "Zasadność i adekwatność wydatków", w odniesieniu do zasadności zakupu usługi doradczej, jednego z aut serwisowych i jednej stacji lutowniczej. Reasumując, IZ stwierdziła, że - pomimo uznania zasadności części kosztów - wysokość zakwestionowanych kosztów wynosi 125.975 zł, co przekracza dopuszczalny pułap 10% wartości ogólnych kosztów kwalifikowalnych. W związku z powyższym, IZ uznała za niespełnione kryterium nr 1 "Zasadność i adekwatność wydatków". Odnośnie kryteriów merytorycznych punktowych, tj. kryterium nr 16, 17 i 18 oraz kryterium merytorycznego specyficznego, tj. kryterium nr 3, IZ podniosła, że oceniający prawidłowo ocenili ww. kryteria, przyznając 0 pkt za każde z nich. IZ orzekła, że wniosek o dofinansowanie ww. projektu nie spełnia kryterium obligatoryjnego oceny merytorycznej, tj. kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków", co dyskwalifikuje go z dalszego procesu aplikowania o środki finansowe w ramach, uniemożliwiając przywrócenie projektu do ponownej oceny merytorycznej. Sąd I instancji rozpoznając skargę wskazał, iż istotę sporu stanowi, czy złożony przez spółkę wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "Wprowadzenie innowacyjnych usług serwisowych dla branży przemysłowej, wojskowej i medycznej w oparciu o nowatorskie technologie rentgenografii oraz termografii" został prawidłowo oceniony przez KOP w ramach oceny merytorycznej, w zakresie spełnienia obligatoryjnego kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków". Powołane kryterium dotyczy tego, czy wszystkie planowane wydatki, kwalifikowane w ramach projektu, są konieczne do osiągnięcia jego celów oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia zaplanowanych działań. W przypadku zasadności wydatków należy sprawdzić, czy charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu, czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne w projekcie, w szczególności przeanalizować, czy poniesienie wydatków jest optymalne pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym oraz w bezpośrednim stopniu dąży do realizacji podstawowych celów projektu, znajdując jednocześnie adekwatne odzwierciedlenie we wskaźnikach produktu i/lub rezultatu. Co do adekwatności wydatków, to, w ocenie Sądu I instancji, trzeba ocenić, czy wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana, tj. czy wydatki nie zostały zawyżone. Adekwatność wydatków oznacza, że wysokość zaproponowanej ceny ma odzwierciedlenie w efektach, jakie przyniesie projekt, a cel, który ma być osiągnięty za pomocą danego wydatku, jest optymalnie - pod względem kosztowym - zaplanowany. Analiza adekwatności wydatków odpowiadać ma na takie zagadnienia, jak to, czy cel jest racjonalnie zaplanowany, tj. czy nakłady nie są wyższe od potencjalnych efektów oraz czy cel może być osiągnięty z nakładów o niższej wysokości bądź węższym zakresie rzeczowym. Sąd I instancji zaznaczył, że to na wnioskodawcy - ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu - spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Wnioskodawca - przystępując do konkursu - winien znać także jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Braki w złożonej dokumentacji czy jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie. Mając powyższe na względzie, Sąd w pełni podzielił argumentację IZ i uznał, że w sprawie brak jest podstaw pozwalających na zakwestionowanie oceny kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków" w odniesieniu do zasadności zakupu jednego z aut serwisowych, usługi doradczej oraz jednej stacji lutowniczej. Zatem, pomimo uznania przez IZ zasadności części zakupów, wysokość zakwestionowanych kosztów kwalifikowalnych przekracza dopuszczalny pułap 10% wartości ogólnych kosztów kwalifikowalnych. W konsekwencji, w ocenie Sądu, spółka nie spełniła obligatoryjnego kryterium merytorycznego, co rzutowało na negatywną ocenę zgłoszonego przez nią wniosku o dofinansowanie. Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego zmiany i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dolnośląską Instytucję Pośredniczącą ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, a także zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. oraz art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p., wyrażające się w przyjęciu, iż ocena projektu skarżącego przez Dolnośląska Instytucję Pośredniczącą została przeprowadzona w sposób nienaruszający prawa, mimo że ocena przeprowadzona została w oparciu o niezrozumiale i niespójne kryteria oraz w sposób arbitralny i naruszający zasady logicznego myślenia, a przez to nie poddaje się realnej weryfikacji i nie spełnia wymogów rzetelności i przejrzystości statuowanych w art. 37 ust. 1 u.z.r.p.; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. i art. 44 ust. 2 u.z.r.p. w zw. z § 8 pkt 20 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów obowiązującego w ramach Działania 1.2; 1.3 i 1.5 Osi Priorytetowej 1 oraz Działania 3.1, 3.2 i 3.5 Osi Priorytetowej 3 Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego na lata 2014-2020, wyrażające się w przyjęciu, iż ocena projektu skarżącego przez Dolnośląska Instytucję Pośredniczącą została przeprowadzona w sposób nie naruszający prawa, mimo zaniechania zwrócenia się przez KOP o złożenie przez wnioskodawcę wyjaśnień dotyczących kwalifikowalności wydatków na doradztwo techniczne w zakresie uruchomienia, obsługi i konserwacji sprzętu i urządzeń zakupionych w ramach realizacji projektu; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a,, wyrażające się w niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których Sąd I Instancji uznał, iż z treści przedłożonej wraz z wnioskiem opinii o innowacyjności projektu nie wynika potrzeba zakupu dwóch pojazdów typu VAN służących jako mobilna stacje serwisowo-diagnostyczne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Przystępując do jej rozpoznania w pierwszej kolejności należy zauważyć, że wniesiony do IZ protest nie zwierał zarzutów natury procesowej, kwestionujących zgodność dokonanej oceny merytorycznej projektu z obowiązującą procedurą, co obecnie jest podnoszone w skardze kasacyjnej. Przedmiotem rozpoznania IZ był wyłącznie aspekt merytoryczny, a konkretnie niespełnienie przez wniosek o dofinansowanie realizacji projektu obligatoryjnego kryterium oceny merytorycznej "Zasadność i adekwatność wydatków", a także kryteriów merytorycznych punktowych (nr 16, 17, 18 i 3). Wnosząca skargę kasacyjną podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a), art. 37 ust. 1, art. 44 u.z.r.p. oraz § 8 pkt 20 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów, a także – zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.z.r.p. w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Natomiast zgodnie z ust. 5 tego przepisu sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Przywołany przepis wyznacza zatem granice sprawy i kontroli sądowej, w razie złożenia skargi od nieuwzględnienia protestu (negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia). Zatem ocena czy doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. powinna być dokonana w kontekście art. 61 ust. 1 i 5 u.z.r.p., który nie został powołany w skardze kasacyjnej, co pozbawiło Naczelny Sąd Administracyjny możliwości merytorycznego odniesienia się do tego zarzutu. Również pozostałe przepisy (oprócz art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p.) powołane w skardze kasacyjnej nie odnoszą się do sposobu procedowania przez sąd rozpoznający skargę na nieuwzględnienie protestu lub mają kontekst materialnoprawny (art. 37 ust. 1 u.z.r.p. dot. zasad ogólnych wyłaniania projektów do dofinansowania, art. 44 u.z.r.p. – określa zasady i skład funkcjonowania komisji oceny projektu, a § 8 pkt 20 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów reguluje działania tej komisji). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W okolicznościach sprawy strona nie wykazała, że Sąd I instancji wykroczył poza granice rozpoznawanej sprawy. Za niezasadny należało też uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stanowiący podstawę orzeczniczą dla Sądu I instancji. Odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a., do których odsyła art. 64 u.z.r.p., może polegać albo na stosowaniu tych przepisów wprost, albo z pewną modyfikacją, albo w ogóle. W stanie sprawy, z uwagi na regulację art. 61 ust. 8 u.z.r.p., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł być zastosowany, a co za tym idzie Sąd I instancji nie mógł naruszyć tego przepisu. Na uznanie nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi normatywny wzorzec dla kontroli uzasadnień wyroków wydawanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis ten określa konieczne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku (... zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania), co oznacza, że do jego naruszenia dochodzi jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z elementów koniecznych lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (v. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39), czego w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził. Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej wypada przypomnieć, że u.z.r.p. służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320), co nakazuje dokonywanie oceny projektów w zgodzie z tym rozporządzeniem. Wskazany akt prawa unijnego kładzie szczególny nacisk na osiąganie celów, dla których poszczególne fundusze zostały utworzone. W kolejnych, mających charakter normatywny, założeniach rozporządzenia ogólnego, a także w przepisach kolejnych rozdziałów rozporządzenia, podkreśla się konieczność ochrony budżetu Unii i realizowania zadań funduszy zgodnie z ich celami, przy respektowaniu zasad efektywności i oszczędności, co powinno wyrażać się w doborze takich procedur wyboru i takich kryteriów oceny, które zapewniają osiągnięcie celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów (art. 37 ust. 2 u.z.r.p., który odwołuje się w swej treści do art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 1303/2013). W stanie sprawy wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że ocena projektu została przeprowadzona w oparciu o niezrozumiałe i niespójne kryteria oraz w sposób arbitralny, bez spełnienia wymogów rzetelności i przejrzystości, statuowanych w art. 37 ust. 1 u.z.r.p., ograniczając jednak argumentację do wydatku na zakup pojazdu oraz na doradztwo techniczne. Strona podniosła, że w jej ocenie konstrukcja zał. nr 3 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WD 2014-2020 budzi wątpliwości. Przyjęte definicje oceny zasadności i adekwatności wydatków są tak niejasne i zawikłane, że jednoczesne odczytanie zakresu znaczeniowego tych pojęć na gruncie procedury konkursowej nie jest możliwe. Strona podniosła również, że zasadność wydatków pokrywa się znaczeniowo z adekwatnością wydatków, co nakazuje stwierdzić, że konkurs był prowadzony w oparciu o niespójne i nieczytelne kryteria oceny projektu. Swoje twierdzenia wnosząca skargę kasacyjną oparła na tym, że jeden z oceniających uznał zakwestionowane wydatki (na zakup trzyosobowego samochodu oraz na doradztwo techniczne) za kwalifikowalne, ale nieadekwatne, a drugi z oceniających – za niekwalifikowalne, bez wyjaśnienia, co rozumieją oni pod pojęciem zasadności i adekwatności wydatków oraz bez wskazania celu, w odniesieniu do którego te wydatki były oceniane. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zbadał, czy złożony przez spółkę wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został prawidłowo oceniony przez Komisję Oceny Projektu w ramach oceny merytorycznej, w zakresie obligatoryjnego kryterium nr 6 "Zasadność i adekwatność wydatków". Sąd wyjaśnił też, iż w przypadku badania zasadności wydatków należy sprawdzić, czy charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu, czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne w projekcie, a w szczególności, czy poniesienie wydatków jest optymalne pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym oraz czy bezpośrednio dążą one do realizacji podstawowych celów projektu, znajdując jednocześnie adekwatne odzwierciedlenie we wskaźnikach produktu i/lub rezultacie. Odnosząc się z kolei do adekwatność wydatków, Sąd wskazał, że ocena w tym zakresie powinna obejmować badanie, czy wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana, tj. czy wydatki nie zostały zawyżone. Sąd wskazał także, iż adekwatność wydatków oznacza, że wysokość zaproponowanej ceny ma odzwierciedlenie w efektach, jakie przyniesie projekt, a cel, który ma być osiągnięty za pomocą danego wydatku, jest optymalny – pod względem kosztowym – zaplanowany. W dalszej kolejności Sąd I instancji, porównując przedmiot projektu (wprowadzenie dwóch innowacyjnych usług serwisowych urządzeń z branży przemysłowej, wojskowej i medycznej, opartych na serwisie mobilnym i serwisie stacjonarnym) z zakresem zawnioskowanych przez stronę wydatków uznanych przez organ za niekwalifikowalne, a także uwzględniając średnią wielkość zatrudnienia za dwanaście ostatnich miesięcy w liczbie trzech osób i planowanym zatrudnieniu jednej osoby, doszedł do wniosku, że dokonana przez organ ocena wniosku o dofinansowanie projektu nie narusza ustalonych procedur. Wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną informacje zawarte we wniosku nie wymagały wyjaśnienia. Na podstawie akt sprawy nie można też uznać, że strona składając wniosek nie była właściwe zapoznana z wymogami konkursu, czy też została wprowadzona w błąd przez nieczytelne zapisy Regulaminu. Tak więc Sąd I instancji, mając na uwadze zakres usług oraz stan osobowy, zasadnie uznał, że IZ prawidłowo zakwestionowała wydatek na zakup trzyosobowego pojazdu, w kwocie 95.000 zł (pozostawiając wydatek na zakup pięcioosobowego pojazdu), skoro pojazd ten pełni tą samą funkcję, co drugi z pojazdów. W podobny sposób należy ocenić stanowisko Sądu I instancji, co do wydatku na doradztwo techniczne, w kwocie 30.000 zł. Uzasadnienie tego wydatku, jak wskazał Sąd jest zbyt ogólnikowe, nie wykazuje jego zasadności i adekwatności oraz nie odnosi się do konkretnych urządzeń, a jedynie wskazuje na planowany zakup wysokospecjalistycznej aparatury diagnostycznej i naprawczej o łącznej kwocie 417.825 zł, co jednak nie wyjaśnia w sposób przekonywujący zakresu oraz konieczności korzystania z doradztwa technicznego. Zatem słusznie Sąd I instancji podzielił stanowisko IZ, że cel, który ma być osiągnięty można uzyskać nie wydatkując zakwestionowanych kwot. W ramach projektu nie ma konieczności ponoszenia wydatków, które miałyby na celu wymianę floty transportu osobowego czy wyposażenia stanowisk, na co zwrócił uwagę jeden z oceniających wniosek. Podobne stanowisko zajął też drugi z oceniających, uznając za brak podstaw do zakupu dwóch samochodów spełniających identyczne funkcje. Zakwestionował też wydatki związane z zakupem innych urządzeń oraz doradztwem technicznym. Podniósł, że usługa doradztwa technicznego w zakresie uruchomienia, obsługi i konserwacji nowoczesnych urządzeń należy do dystrybutora i wchodzi w zakresie usługi polegającej na zakupie danego sprzętu. Zatem oboje oceniający zakwestionowali te same wydatki, uznając brak konieczności ich ponoszenia, podając przy tym podobną argumentację, co wbrew oczekiwaniom wnoszącej skargę kasacyjną nie może świadczyć o dokonaniu oceny wniosku z naruszeniem zasad normatywnych, wyrażonych w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. Ocenie tej nie można zarzucić arbitralności czy też, że została przeprowadzona w sposób niejasny, niespójny czy zawiły, jak podnosi autor skargi kasacyjnej. Dla uznania, że badany wydatek spełnia kryterium nr 6 wnioskodawca musiał spełnić łącznie oba wymogi kryterium nr 6, tj., że wydatek jest zasadny i że jest adekwatny. Tym samym wnioskodawca powinien w sposób rzetelny wykazać, że planowane wydatki są racjonalne, efektywne, a także, że zostały one oszacowane według stawek rynkowych. Spełnienie chociażby jednego z wymogów stawianego przez to kryterium nie daje podstaw do jego uznania. Natomiast, jeśli było tak jak twierdzi wnosząca skargę kasacyjną, że konstrukcja Załącznika nr 3 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WD 2014 – 2020 budziła zasadnicze wątpliwości, co obecnie nie może być przedmiotem merytorycznej oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, to okoliczności z tym związane należało podnieść chociażby w proteście wraz ze stosownym uzasadnieniem, czego strona nie uczyniła. Z tego względu podnoszenie tego rodzaju argumentów na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie może przynieść zamierzonego rezultatu. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.