II GSK 5638/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp.j. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2835/15 w sprawie ze skargi A. Sp.j. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. Sp.j. z siedzibą w K. 5350 (pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 28 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. sp. jawna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) decyzją z [...] maja 2015 r. nałożył na A. sp. jawna (dalej: skarżąca lub strona) karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Wynikało to z ustalenia, że [...] marca 2015 r. w miejscowości Bielanka, na drodze wojewódzkiej 958 został zatrzymany do kontroli 4-osiowy pojazd samochodowy marki Man o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P.A.J., wykonując w imieniu strony przewóz drogowy ładunku w postaci sypkiej (ziemi). Dokonano zważenia pojazdu na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, wyposażonym we wnękę o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag przenośnych typu LP 600 o numerach fabrycznych [...] oraz [...]. W wyniku przeprowadzonego ważenia stwierdzono: – rzeczywistą masę całkowitą pojazdu z ładunkiem: 35,7 t, zatem przekraczającą wartość dopuszczalną przewidzianą przepisami o warunkach technicznych pojazdów i wynoszącą 32 t, o wartość 3,7 t, tj. o 11,56%; – rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej 22,5 t, zatem przekraczający wartość dopuszczalną przewidzianą przepisami o warunkach technicznych pojazdów i wynoszącą 18 t, o wartość 4,5 t, tj. o 25%. Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany zespół pojazdów, poruszając się po drodze gminnej przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa), poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem poprzez przeprowadzenie pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu 5-osiowego przy pomocy wag przenośnych do pomiarów statycznych - poprzez sumowanie nacisków osi, naruszenie procedury kontrolnej poprzez przeprowadzenie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wagami nieprzeznaczonymi do tego typu kontroli oraz sprawdzenia nacisków osi pojazdu 5-osiowego dwiema przenośnymi wagami do pomiarów statycznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez ten organ. Pismem z [...] września 2015 r. strona złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 kpa poprzez poczynienie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w oparciu o pomiar dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wykonany urządzeniem, które nie jest do tego przystosowane, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wagi typu LP 600, których użyto podczas przedmiotowej kontroli, nie są przystosowane do ustalania ewentualnego przekroczenia nacisków osi pojazdów wieloosiowych (w tym czteroosiowych) oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej: ppsa). WSA stwierdził, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji przytoczył definicję pojazdu nienormatywnego wynikającą z art. 4 pkt 25 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007 nr 19 poz. 115 ze zm., dalej udp). Przyjął za prawidłowo ustalony stan faktyczny, z którego wynikało, że podczas kontroli drogowej stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej o 4,5 t, względem dopuszczalnych 18 t, tj. przekroczenie o 25% oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 3,7 t względem dopuszczalnych 32 t, tj. przekroczenie o 11,56%, kwalifikując pojazd jako wymagający zezwolenia kategorii VII, to jest: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. WSA wskazał na przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012 poz. 1137 ze zm., dalej: uprd), w szczególności na art. 140aa ust. 1 uprd, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zauważył, że protokół z kontroli znajduje sporządzony zgodnie z art. 74 utd stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Protokół ten potwierdza przekroczenie dopuszczalnych parametrów. WSA uznał, że kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy, miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, wagi miały świadectwo legalizacji, a kierowca podpisał protokół kontroli. Podmiot dokonujący przewozu pojazdem nienormatywnym nie miał stosownego zezwolenia. WSA podzielił stanowisko GITD, że odpowiedzialność przewoźnika polega na dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie. Podnoszone przez skarżącego kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe (załadowca, a nie skarżący będący przewoźnikiem), jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczenia towaru nie są w ocenie WSA okolicznościami istotnymi z punktu widzenia uwolnienia się przez skarżącego od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 uprd. Sąd I instancji nie zgodził się również z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa. W jego ocenie ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. W przedmiotowej sprawie przewożono ładunek podzielny w postaci ziemi z wykopu, nie mniej w przedmiotowej sprawie doszło również do przekroczenia masy całkowitej pojazdu (DMC), a więc nałożenie kary było zasadne. Co do ewentualnego zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 uprd WSA zauważył, że nie wystarczy jedynie zakwestionować swoją odpowiedzialność oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz iż nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. To skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa. Według Sądu I instancji odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy i dlatego, co do zasady, nie mają znaczenia okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń. Przewidziana w art. 140aa ust. 4 pkt 1 uprd możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa uzależniona jest od wykazania, że dołożył on należytej staranności, a więc uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Tymczasem strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym, nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Możliwość ukarania podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. WSA zauważył, że już wraz z zawiadomieniem o wszczęciu przeciw stronie postępowania administracyjnego skarżący został powiadomiony o możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za powstałe naruszenia zgodnie z art. 140aa ust. 4 uprd. W ocenie Sądu I instancji, jeżeli nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII, a więc w tej sprawie ustalenia te poczyniono prawidłowo. Sąd I instancji wskazał, że wbrew stanowisku strony skarżącej dopuszczalność dokonywania pomiarów masy całkowitej kontrolowanych pojazdów, jak również pomiaru nacisku osi wynika nie tylko z instrukcji wag, ale potwierdza także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wskazał wyroki z 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2281/11, z 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2280/11). WSA podzielił stanowisko organu, że ze świadectw legalizacji ponownej przedmiotowych wag LP 600 wynika, że odpowiadały one przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 stycznia 2008 r. (Dz.U. 2008 nr 26, poz. 152) określającym wymagania, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. WSA powołując się na dyrektywę 2009/23/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych, której normy aktualnie stosuje się do wszystkich wag nieautomatycznych uznał, że wagi o klasie dokładności IIII, czyli takie jak użyte przez organ kontrolny, mogą służyć do ustalenia masy całkowitej pojazdu. Urządzenia te spełniają wymagania zasadnicze określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. 2004 nr 4, poz. 23). A. sp. jawna zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Wniosła o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniosła też o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie, a to art. 140aa ust. 4 uprd, jako że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę mających miejsce istotnych okoliczności sprawy, które powodowały to, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki wymienione w art. 140aa ust. 4 uprd i organ winien nie wszczynać postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, lub wszczęte postępowanie umorzyć, przez co doszło do naruszenia prawa procesowego; II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy całkowitej kontrolowanego pojazdu nie mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag LP 600, które w ocenie Sądu I instancji przeznaczone były do pomiaru nacisku kół i osi pojazdu, podczas gdy wykonywanie pomiaru wagą LP 600 dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nastąpiło niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz wbrew instrukcji producenta wag, co w ocenie skarżącej strony stanowi działanie niezgodne z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia; III. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa polegające na tym, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo że powinien to uczynić, a w konsekwencji naruszenie art. 151 ppsa poprzez oddalenie skargi, która powinna zostać uwzględniona – w szczególności Sąd I instancji skupił się na materialnym i procesowym podejściu do rozpoznania sprawy, mimo iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 140aa uprd, który wymaga od organu rozpatrywania spraw również pod kątem słuszności oraz zweryfikowania należytej staranności, jako nieostrego kryterium przy podejmowaniu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1) albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna został oparta na obu tych podstawach prawnych. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005/6/120; zob. szerzej: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organy prawidłowo ustaliły masę całkowitą pojazdu, jest uzasadniony. Istota sporu od etapu złożenia odwołania poprzez treść skargi do Sądu I instancji sprowadzała się do tego, że skarżąca kwestionowała dopuszczalność ustalenia masy całkowitej pojazdu przy użyciu jednej pary wag LP 600. Skarżąca powoływała się w zakresie tego zarzutu na stanowisko Naczelnej Izby Kontroli i treść instrukcji użytkowania wag, z których wynikało, że wagi te nie zapewniają możliwości sprowadzenia prawidłowej masy całkowitej pojazdów, Zarzut ten był o tyle istotny, że skoro ustawa nałożenie kary i jej wysokość uzależnia od wyników kontroli (wyników ważenia), to takie ustalenia warunkujące zastosowanie określonej sankcji w postaci kary pieniężnej nie mogą budzić żadnych wątpliwości odnośnie prawidłowości ich przeprowadzenia. Należy bowiem podkreślić, że w sytuacji, kiedy wysokość kary pieniężnej za przeładowanie pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwości rzetelność ważenia, a jeśli wątpliwość w tej kwestii jest podnoszona, to rzeczą organu jest wykazać jej niezasadność przy pomocy dostępnych środków dowodowych (zob. wyroki NSA z 8 września 2015 r. II GSK 1833/14, z 9 grudnia 2016 r. sygn. II GSK 938/15 publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie w aktach sprawy znajdują się świadectwa legalizacji wag, co zauważa organ i Sąd I instancji, nie jest też kwestionowane, że zgodnie z powoływanymi przez organ i Sąd I instancji przepisami prawa krajowego i unijnego, co do zasady wagi takie mogą być użyte do pomiaru masy całkowitej pojazdu. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią jest jednak nie to, czy organy przy ważeniu pojazdu posługiwały się nielegalnymi urządzeniami, ale to, czy legalne urządzenia posiadające odpowiednie legalizacje i certyfikaty zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem, a mianowicie czy zastosowane do pomiaru kontrolnego w rozpoznawanej sprawie wagi, przy użyciu zastosowanego do pomiaru sposobu ważenia mogły służyć do ustalenia masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. Kwestia ta nie została w ogóle przez sąd ani przez organ odwoławczy oceniona. I to mimo tego, że skarżąca już w odwołaniu powołała się na świadectwo homologacji wag i instrukcję obsługi, które nie przewidywała pomiaru masy całkowitej takiego pojazdu, jak pojazd przedmiotowy (czteroosiowy) przy użyciu jednej pary wag, zalecała zaś w takim przypadku użycie do pomiaru czterech wag. Sąd I instancji oceniając dokonane w tym zakresie ustalenia organów administracji powołał się na znajdujące się w aktach sprawy: świadectwo legalizacji wag, zdolność wag do dokonywania pomiarów. Dodatkowo WSA powołał się na pismo Głównego Urzędu Miar z [...] lipca 2010 r. i z [...] czerwca 2016 r. Pisma te nie znajdowały się jednak w aktach sprawy administracyjnej, nie były też – jak to wynika z treści protokołu rozprawy – przedmiotem postępowania dowodowego przed Sądem I instancji. W żaden sposób jednak Sąd I instancji nie ustosunkował się do oceny przez organy stanowiska skarżącej co do niedopuszczalność przeprowadzenia ustalenia masy całkowitej przy użyciu jednej pary wag, ani też sam nie dokonał oceny tego stanowiska skarżącej. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że co prawda instrukcja użycia wag, którymi przeprowadzono pomiary nie stanowi podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jednak dokument ten może i powinien być brany pod uwagę, jako środek dowodowy w procesie ustalania, czy uzyskany wynik ważenia jest rzetelny i nie budzi wątpliwości (por. wyroki NSA z 29 października 2018 r. sygn. II GSK 2931/16, z 19 maja 2016 r., II GSK 51/15, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa należało uznać za usprawiedliwiony. Również podniesiony w granicach kwestii ustalania masy całkowitej zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa jest uzasadniony o tyle, że w istocie Sąd I instancji nie odniósł się do tej zasadniczej w sprawie kwestii spornej. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa nie był uzasadniony. Przepisy te wyznaczają kompetencje sądu administracyjnego do kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych. Sąd I instancji orzekał w sprawie właśnie w granicach tych kompetencji. Wadliwość dokonania oceny administracyjnej przez sąd nie stanowi o naruszeniu art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa. Przedwczesne jest odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 140aa ust. 4 uprd. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy przewóz dotyczył więc ładunku sypkiego. Jak wyżej wskazano, kwestia przekroczenia masy całkowitej nie została należycie zbadana. Dopiero prawidłowe ustalenie, czy została przekroczona dopuszczalna masa całkowita, zgodnie z art. 140aa ust. 4 pkt 2 pozwoli na zastosowanie kary pieniężnej za przekroczenie nacisku osi. Natomiast nietrafny jest zarzut naruszenia art. 140aa ust. 4 w zakresie pkt 1. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji skarżący nie wykazał, by zachodziły szczególne okroczności o jakich mowa w tym przepisie. Przedsiębiorcę transportowego co do zasady obciąża ryzyko odpowiedzialność za przekroczenia przepisów w zakresie wykonywania przewozów, w tym co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi i masy całkowitej. To na nim ciąży obowiązek wykazania szczególnych okoliczności mogących uwolnić go od tej odpowiedzialności. Skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Mimo nietrafności części zarzutów skargi kasacyjnej, wyżej wykazane trafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania zobowiązywały Naczelny Sąd Administracyjny do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 § 1 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi kontrolę legalności zaskarżonej decyzji uwzględniając powyższe uwagi dotyczące niepełnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, tj. technicznej możliwości ustalania przez jedną parę wag typu LP 600 masy całkowitej pojazdu. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono stosownie do art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800).