II GSK 554/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w likwidacji w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 878/21 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w likwidacji w R. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłatach za prawo do dysponowania częstotliwościami oraz z tytułu kosztów upomnienia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 878/21 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z [...] października 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w opłatach za prawo dysponowania częstotliwością oraz z tytułu kosztów upomnienia. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 26 października 2015 r. spółka wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o dokonanie na jej rzecz rezerwacji częstotliwości z zakresu 800 MHz, wymienionych w dokumentacji aukcyjnej oraz w ogłoszeniu Prezesa UKE z 19 października 2015 r. o wynikach aukcji. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone wydaniem dla Spółki tzw. decyzji rezerwacyjnej Prezesa UKE z 25 stycznia 2016 r., która została doręczona skarżącej 8 lutego 2016 r. Spółka pismem z 25 stycznia 2016 r. (doręczonym organowi 28 stycznia 2016 r.) cofnęła swój wniosek w części dotyczącej "rezerwacji częstotliwości E". Postanowieniem z 21 marca 2016 r. Prezes UKE wstrzymał natychmiastowe wykonanie decyzji rezerwacyjnej z 25 stycznia 2016 r. Natomiast decyzją z 23 czerwca 2016 r. uchylił pkt I oraz pkt II.3 decyzji rezerwacyjnej. Jednocześnie przyznał rezerwację częstotliwości E na rzecz T. S.A. i umorzył postępowanie w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości E rzecz skarżącej. W dniu 29 lipca 2016 r. Prezes UKE wystawił upomnienie wzywające spółkę do zapłaty należności głównej w kwocie [...] zł oraz odsetek liczonych od 23 lutego 2016 r. z tytułu opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie decyzji rezerwacyjnej z 25 stycznia 2016 r. oraz kwoty 11,60 zł tytułem kosztów upomnienia. Pismem z 5 czerwca 2017 r. spółka wystąpiła do Prezesa UKE o stwierdzenie nadpłaty w łącznej wysokości [...] zł z tytułu opłaty za prawo dysponowania częstotliwościami wraz z odsetkami i kosztami upomnienia pobranych na podstawie decyzji rezerwacyjnej w wyniku zajęcia egzekucyjnego. Decyzją z 10 sierpnia 2017 r. Prezes UKE odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty przyjmując, że zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: k.p.a.) decyzja rezerwacyjna z 25 stycznia 2016 r. rozpoczęła swój byt prawny w momencie jej wydania, a nie w chwili doręczenia stronie 8 lutego 2016 r. Cofnięcie wniosku nastąpiło zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego dotyczącego rezerwacji częstotliwości E. Spółka była tym samym zobowiązana do uiszczenia stosownej opłaty na podstawie decyzji rezerwacyjnej. W konsekwencji nie wystąpiła nadpłata w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej jako: o.p.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję z 10 sierpnia 2017 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 26 kwietnia 2018 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 961/17 uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). WSA uznał, że w sprawie zebrano pełny materiał dowodowy i sprawa może zostać prawidłowo rozstrzygnięta przez Prezesa UKE w wyniku ponownego jej rozpoznania. Zdaniem sądu, w świetle dokonanej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skarżąca skutecznie cofnęła swój wniosek o rezerwację częstotliwości E zawarty w piśmie z 25 stycznia 2018 r. Tym samym za zasadne WSA uznał stanowisko skarżącej, że wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie z wniosku spółki o rezerwację częstotliwości E przed 8 lutego 2016 r., tj. przed dniem doręczenia spółce decyzji rezerwacyjnej. Zdaniem sądu za przedwczesne w realiach sprawy należało uznać odnoszenie się w sposób wiążący do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 75 § 1 i § 2 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 188 oraz art. 185 § 1 ustawy z 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm.; dalej jako: p.t.) poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami oraz kosztów upomnienia, bowiem Prezes UKE w wyniku pominięcia skutków prawnych cofnięcia przez spółkę jej wniosku o rezerwację częstotliwości E uchylił się od oceny zasadności żądania spółki dotyczącego stwierdzenia nadpłaty. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Prezesa UKE wyrokiem z 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II GSK 1453/18 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA wskazał, że zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile ustawa nie stanowi inaczej, dlatego za prawidłowy uznał pogląd, że decyzja istnieje już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. NSA stwierdził, że ocena zgodności z prawem decyzji rezerwacyjnej z 25 stycznia 2016 r., jak również zmieniającej ją decyzji z 23 czerwca 2016 r. pozostaje poza granicami obecnie rozpatrywanej sprawy inicjowanej skargą na decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty. Z tych przyczyn NSA nie podzielił poglądu sądu pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 878/21 oddalił skargę spółki. WSA wskazał, że istotą sporu w sprawie jest ustalenie czy po stronie UKE powstała wierzytelność w stosunku do skarżącej w związku z wydaniem decyzji rezerwacyjnej z 25 stycznia 2016 r. doręczonej spółce 8 lutego 2016 r. Za nietrafne WSA uznał stanowisko spółki, że skuteczne cofnięcie wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne może nastąpić do czasu doręczenia decyzji inicjującej postępowanie. WSA stwierdził, że Prezes UKE prawidłowo wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo dysponowania częstotliwością (Dz.U z 2016 r. poz. 276, dalej jako: rozporządzenie) w przypadku doręczenia decyzji o prawie do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystania w trakcie kwartału, podmiot który uzyskał takie prawo uiszcza opłatę za kwartał w kwocie równej iloczynowi liczby dni objętych w danym kwartale decyzją i raty w wysokości kwartalnej opłaty rocznej podzielonej przez liczbę dni w tym kwartale. Tak więc skarżąca była zobowiązana uiścić opłatę za I kwartał 2016 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie decyzji z 25 stycznia 2016 r., a oplata ta podlegała naliczeniu za dysponowanie częstotliwościami w okresie od 8 lutego do 30 marca 2016 r., tj. przez okres 62 dni, którego to obowiązku skarżąca zasadniczo nie kwestionowała. Zdaniem sądu istniała zatem podstawa do wystawienia tytułu wykonawczego i zajęcia wierzytelności, a w związku z tym nie doszło do naruszenia art. 75 § 1 i 2 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 o.p. W ocenie sądu pierwszej instancji organ prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie, a skarżąca nie wskazała w jakim zakresie materiał dowodowy nie został zebrany lub został pominięty przy ustaleniach faktycznych dokonanych w sprawie. Zdaniem WSA niezasadny był zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpoznania sprawy, a fakt że organ nie podziela stanowiska skarżącej co do skutków prawnych, jakie wywołała decyzja z 25 stycznia 2016 r. nie może być podstawą do kwestionowania przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i całkowitą akceptację oraz transponowanie do wydanego wyroku dokonanego przez organ naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę skutkującą nieuprawnionym oraz niewłaściwym dokonaniem ustaleń, a przede wszystkim zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie okresu będącego podstawą naliczania opłaty za dysponowanie częstotliwością, w szczególności mając na uwadze, iż 21 marca 2016 r. organ postanowił wstrzymać natychmiastowo wykonalność decyzji o przyznaniu częstotliwości i w tym zakresie od tego dnia wstrzymane powinno być naliczanie ww. opłaty, a nie od 30 marca 2016 r., tj. od dnia doręczenia ww. postanowienia stronie, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i całkowitą akceptację oraz transponowanie do wydanego wyroku dokonanego przez organy naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, skutkującą nieuprawnionym oraz niewłaściwym dokonaniem ustaleń, a w rzeczywistości niepodjęciem wszystkich działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, tj. kiedy dokładnie zostało złożone cofnięcie wniosku o przyznanie częstotliwości, a w szczególności o której godzinie, co jest istotne w przedmiocie rozstrzygnięcia czy w momencie wydania właściwej decyzji istniały ku temu podstawy, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i całkowitą akceptację oraz transponowanie do wydanego wyroku dokonanego przez organy naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 7a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, iż cofnięcie wniosku o rezerwację częstotliwości w dniu wydania decyzji (a w szczególności przed jej podpisaniem) w ww. przedmiocie powoduje, iż rozstrzyganie stało się bezprzedmiotowe, a wydana decyzja w takim wypadku obarczona jest sankcją nieważności, a w konsekwencji naruszono zasady praworządności oraz nie rozstrzygnięto wątpliwości interpretacyjnych na korzyść skarżącej kasacyjnie, gdyż organ nie był władny do żądania opłaty za przyznane uprawnienie, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i całkowitą akceptację oraz transponowanie do wydanego wyroku dokonanego przez organ naruszenia art. 110 § 1 w zw. z art. 135 k.p.a. poprzez uznanie, iż wydanie decyzji i jej podpisanie powoduje, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany, co skutkuje tym, iż przyznanie częstotliwości było skuteczne w związku z czym prawidłowe było naliczenie opłaty, przy czym jednoczesne uznanie, iż wydanie postanowienia z 21 marca 2016 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji nie powoduje, iż od tej daty wstrzymane winno być również naliczanie opłaty, 5. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak objęcia z urzędu przez WSA w Warszawie kontrolą decyzji z 25 stycznia 2016 r. i niedostrzeżenie, że wydana decyzja uprawniająca do żądania opłaty za przyznanie częstotliwości obarczona jest sankcją nieważności co należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – co miało istotny wpływ na wynik sprawy i winno skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 75 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt oraz art. 78 § 1 o.p. w związku z art. 188 p.t. poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami oraz kosztów upomnienia, podczas gdy wszystkie przesłanki uznania, że po stronie skarżącej kasacyjnie powstała nadpłata z ww. tytułu zostały spełnione; 2. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż rażąco naruszająca prawo decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego i skutkowała nałożeniem znacznej opłaty za użytkowanie częstotliwości, która faktycznie nie mogła być wykorzystywana z uwagi na cofnięcie wniosku w tym zakresie, podczas gdy zasada praworządności powinna uwzględniać potrzebę stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zapewnienie pewności prawa. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Prezesa UKE wniósł o jej oddalenie, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawie w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA niezasadny jest stawiany w tej skardze zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak zasadności tego zarzutu ma dwojakie źródło. Po pierwsze zarzut nie został prawidłowo uzasadniony. Jest to jego wada formalna, która z natury ogranicza zakres kontroli kasacyjnej, bowiem tak zbudowany zarzut nie odpowiada wymogom określonym w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA przypomina i podkreśla, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest sformalizowanym środkiem prawnym. To ona wyznacza granice rozpoznania, poza które sąd drugiej instancji nie może wychodzić. Z tego więc powodu jest środkiem, którego sporządzenie zostało powierzone profesjonalnemu podmiotowi. W uzasadnieniu rozpoznawanej skargi kasacyjnej strona wskazuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jednak nie odnosi tego przepisu do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. i nie wyjaśnia na czym polegała – w jej ocenie – dostrzeżona ewentualna nieważność decyzji przyznającej spółce określoną częstotliwość. Po drugie rozpoznawany zarzut, nawet w tym zakresie jaki daje się ustalić na podstawie jego uzasadnienia, jest nietrafny, dlatego że przedmiotem sprawy administracyjnej była opłata za przyznaną spółce częstotliwość, a nie kwestia przyznania częstotliwości. Zatem trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, że sprawa prawidłowości decyzji przyznającej częstotliwość nie podlegała ocenie, ponieważ jest to problem leżący poza granicami prowadzonej sprawy administracyjnej. Dlatego NSA stwierdza, że w tym zakresie zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. Naruszałby prawo wówczas, gdyby obejmował zakresem rozstrzygania problematykę nieważności decyzji rezerwującej częstotliwość. Wniosek ten jest oczywisty i wprost wynika nie tylko z samej konstrukcji sprawy podlegającej kontroli, ale także z uzasadnienia wyroku NSA z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1453/18, a więc orzeczenia, które zapadło w stosunku do wyroku sądu pierwszej instancji, którym pierwotnie uchylono decyzję Prezesa UKE. W wyroku NSA z 3 sierpnia 2021 r. wyraźnie wskazano jaki jest przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego. Skutkiem tamtego wyroku było określenie granic rozpoznawanej obecnie sprawy, a sąd pierwszej instancji, będąc związany tak ustalonymi granicami, nie mógł orzekać inaczej niż to uczynił. Z tego powodu rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny. Zdaniem NSA nietrafne są również pozostałe zarzuty kasacyjne. Jednak w ich przypadku niezasadność ma swoje źródło w treści art. 190 p.p.s.a. Przepis ten stanowi o niedopuszczalności oparcia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji wydanego po uchyleniu pierwotnego rozstrzygnięcia tego sądu na skutek złożonej skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy skarga kasacyjna składana od ponownego wyroku zostaje oparta na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez NSA w wyroku przekazującym sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. NSA w wyroku z 3 sierpnia 2021 r. o sygn. akt II GSK 1453/18 zajął stanowisko co do prawidłowości rozumienia i stosowania przez organ i sąd pierwszej instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 105 § 1 oraz art. 110 k.p.a. Stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w obecnie zaskarżonym wyroku sądu pierwszej instancji, którym oddalono skargę spółki ze względu na nienaruszenie przez Prezesa UKE wskazanych przepisów. Zatem oparcie obecnie rozpoznawanej skargi kasacyjnej na tych zarzutach z odesłaniem do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest niedopuszczalne, bowiem zarzuty te są sprzeczne ze stanowiskiem NSA przedstawionym z wyroku z 3 sierpnia 2021 r., które zostało zrealizowane w kontrolowanym obecnie wyroku z 9 grudnia 2021 r. Zauważyć trzeba, że zarzuty kasacyjne pierwszej skargi kasacyjnej złożonej w rozpoznawanej sprawie dotyczyły problematyki wydania decyzji, a więc chwili, od której ten akt uzyskuje swój byt prawny. NSA uwzględniając pierwotnie skargę kasacyjną Prezesa UKE stwierdził, że wydanie decyzji i doręczenie decyzji to różne sytuacje prawne, zatem wydania decyzji nie można warunkować jej doręczeniem. Konsekwencją tego stanowiska jest kontrolowany obecnie wyrok, a tym samym uznanie, że decyzja rezerwacyjna w stosunku do spółki została wydana przed jej wnioskiem dotyczącym rezygnacji z częstotliwości, a więc opłata związana z rezerwacją była ustalona zgodnie z prawem. Taki pogląd jest skutkiem związania sądu pierwszej instancji, ale też i NSA rozpoznającego obecnie skargę kasacyjną ze względu na treść art. 190 p.p.s.a. Z tych powodów wskazane zarzuty kasacyjne należało uznać za nietrafne. Niezasadne są także podniesione przez spółkę zarzuty naruszenia prawa materialnego. Przede wszystkim spółka nie uzasadnia naruszeń wskazanych w tych zarzutach. Niezależnie od tego zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozumiany jako akceptacja decyzji przyznającej częstotliwość w sytuacji, gdy złożono wniosek dotyczący rezygnacji z częstotliwości zarezerwowanej dla spółki, nie może być traktowany jako naruszenie prawa materialnego. Nieważność decyzji administracyjnej jest instytucją prawa procesowego, chociaż odnosi się do kontekstu materialnego, bo dotyczy sprawy administracyjnej, zatem podnoszenie jej w podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest wadą formalną, a to nie daje podstaw do oceny wyroku z tak ujętej przez spółkę perspektywy prawnej. Natomiast zarzut odnoszący się do art. 78 § 1 o.p., polegający na niezasadnej odmowie stwierdzenia nadpłaty jest nietrafny, dlatego że spółka ma obowiązek uiszczenia opłaty za czas rezerwacji częstotliwości. W postępowaniu spółka nie wykazała, że decyzja przyznająca (rezerwująca) częstotliwość dla niej była bezprzedmiotową. Problematyka ta została oceniona w ramach zarzutów procesowych rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Sąd drugiej instancji rozpoznając skargę kasacyjną odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego mając na uwadze sytuację prawną spółki oraz skomplikowany charakter sprawy, co przemawiało za uznaniem, że w tej sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony – zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji)