II GSK 538/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 617/17 w sprawie ze skargi B. O.j na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 617/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] czerwca 2016 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2011 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek B. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] w R. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny UCZEŃ o nr [...], udzielonego na rzecz A. Sp. z o.o. w C. Sporny znak towarowy, z pierwszeństwem od dnia 9 października 2003 r., służy do oznaczania towarów w klasie 16, tj. krzyżówek, czasopism i książek z krzyżówkami. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiło z naruszeniem art. 164 p.w.p. w związku z art. 129 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w związku z art. 120 ust. 1 p.w.p. w zakresie krzyżówek, alternatywnie art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zakresie krzyżówek lub art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zakresie czasopism i książek z krzyżówkami. Uzasadniając swój interes prawny wnioskodawca powołał się na okoliczność wprowadzania do obrotu publikacji, w tym czasopism krzyżówkowych z wykorzystaniem kolorowych ramek, oraz działanie na tym samym rynku, co uprawniony. W tej sytuacji, prawa ochronne na znaki obejmujące kolorowe ramki, przysługujące uprawnionemu, stanowią ograniczenie swobody prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, ograniczenie to jest niedopuszczalne, ponieważ znaki zarejestrowane na rzecz uprawnionego, w tym sporny znak UCZEŃ o nr [...] nigdy nie miały zdolności rejestrowej, tj. konkretnej zdolności odróżniającej, w kwestionowanym zakresie. Jako podstawę prawną interesu prawnego wskazał art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095). W uzasadnieniu podniesionych zarzutów naruszenia przez sporne prawo wyłączne UCZEŃ o nr [...] dla krzyżówek art. 129 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 120 ust. 1 p.w.p., wnioskodawca podniósł, że udzielona ochrona nastąpiła z naruszeniem ww. przepisu, ponieważ krzyżówki będące zadaniem logicznym nie są towarem bądź usługą. Decyzją z dnia [...]marca 2013 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy UCZEŃ o nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy UCZEŃ o nr [...], co wynika z powołanych przez wnioskodawcę art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zarzut udzielenia tego prawa w odniesieniu do krzyżówek z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 120 ust. 1 p.w.p. uznał za niezasadny. Stwierdził, że krzyżówka jest towarem, który może być przedmiotem transakcji handlowych, a potwierdza to, że w obrocie gospodarczym działają firmy układające i sprzedające gotowe krzyżówki innym firmom, takie jak chociażby uprawniony. Urząd Patentowy RP stwierdził - biorąc pod uwagę cechy strukturalne spornego znaku towarowego, że jako całość posiada on dostateczne znamiona odróżniające. Elementy, takie jak ramka w kolorze zielonym oraz umieszczona wewnątrz niej kratka nie można uznać za elementy odróżniające spornego znaku towarowego, ale element słowny UCZEŃ jest elementem odróżniającym. UP uznał, że kratki tworzące diagram krzyżówki są typowym, wręcz koniecznym elementem krzyżówek, natomiast zielona ramka wokół diagramu krzyżówki jest powszechnym elementem graficznym stosowanym na rynku wydawnictw krzyżówkowych, co powoduje, że brak im charakteru odróżniającego. W związku z tym, żaden z tych elementów znaku spornego nie ma konkretnej zdolności odróżniającej dla publikacji z krzyżówkami. Natomiast słowo UCZEŃ w żadnym swoim znaczeniu nie odnosi się bezpośrednio i w sposób konkretny do ww. towarów lub ich cech. Tym samym nie można uznać go za element opisowy, pozbawiony zdolności odróżniającej. Słowo UCZEŃ ma bowiem wiele znaczeń, między innymi oznacza tego, kto się uczy w szkole, tego, kto uczy się zawodu w zakładzie pracy, czy też zwolennika i kontynuatora czyjejś nauki, twórczości, jakiejś szkoły artystycznej. Słowo to w spornym znaku jest zapisane niewielką czcionką, ale ze względu na miejsce położenia, jest wyraźnie widoczne i bez wątpienia zostanie zauważone przez odbiorców. Oznaczenie UCZEŃ jedynie drogą skojarzeń myślowych może doprowadzić odbiorców do stwierdzenia, że chodzi o stopień trudności zadania szaradziarskiego, a to za mało, żeby uznać je za opisowe względem ww. towarów. Biorąc zaś pod uwagę znaczenie słowa UCZEŃ nie sposób przyjąć, aby odbiorcy w sposób natychmiastowy i bez głębszej refleksji wiązali je ze stopniem trudności zadania szaradziarskiego. Urząd Patentowy RP nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącej, że słowo "UCZEŃ" jest elementem informacyjnym w spornym znaku, mającym wskazywać na stopień trudności zadań, ponieważ odnosi się ono do osoby rozwiązującej krzyżówki, a nie do samej krzyżówki. Podniesioną przez skarżącą okoliczność, że sporny znak nie jest widoczny w trakcie zakupu oznaczanych nim towarów, a tym samym nie może odróżniać tych towarów, uznała zaś za niepotwierdzoną żadnym dowodem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2036/13 uchylił decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...]marca 2013 r. w sprawie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy UCZEŃ o nr [...]. Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję przeprowadził prawidłową ocenę przesłanki interesu prawnego, w rozumieniu przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 164 p.w.p. i art. 256 ust. 1 p.w.p., bowiem zasadnie uznał, że skarżący przedsiębiorca, wnosząc o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy UCZEŃ - wykazał, że jego interes prawny do złożenia przedmiotowego wniosku wynika z zasady swobody działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Zatem Urząd Patentowy RP w sposób właściwy przyjął, że interes prawny wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. Podkreślił natomiast, że Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że sporny znak towarowy UCZEŃ, jako całość, nie będzie postrzegany przez odbiorców, jako oznaczenie opisowe (informujące o cesze towaru, tj. o stopniu trudności zadania szaradziarskiego), skoro w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sam Urząd Patentowy RP stwierdził, że część przeciętnych odbiorców czasopism krzyżówkowych należy do osób o szczególnie wnikliwej percepcji. Według Sądu, organ w sposób całkowicie dowolny przyjął, że sporny znak towarowy UCZEŃ, jako całość, nie będzie postrzegany przez nabywców towarów w postaci publikacji z krzyżówkami jako oznaczenie opisowe (informacyjne). W tej sytuacji stwierdził, że organ w sposób co najmniej przedwczesny przyjął, iż sporny znak towarowy nie ma charakteru opisowego dla towarów wskazanych we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego. Stanowisko organu nie zostało poparte konkretnymi rozważaniami. Brak jest przede wszystkim dokładnego ustosunkowania się przez organ do stanowiska strony skarżącej, która w toku całego postępowania spornego wyraźnie wskazywała, że można racjonalnie założyć, iż w świadomości przeciętnego odbiorcy oznaczenie słowne "Uczeń" umieszczone na publikacji było i jest odbierane przede wszystkim (jeśli nie wyłącznie), jako informacja o istotnej cesze oznaczanych towarów, tj. że oznaczana tym oznaczeniem publikacja (np. czasopismo krzyżówkowe) zawiera krzyżówki lub zadania szaradziarskie o określonym poziomie trudności. WSA ocenił, że organ oddalając wniosek strony skarżącej o unieważnienie spornego znaku towarowego UCZEŃ z uwagi na brak opisowego charakteru tego znaku, dokonał ustaleń z ewidentnym naruszeniem art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Powyższy wyrok uprawomocnił się. W związku z powyższym, sprawa wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy UCZEŃ o nr [...] ponownie trafiła do Urzędu Patentowego RP i otrzymała sygnaturę Sp. 249.2014. Wnioskodawca i uprawniony podtrzymali dotychczasowe stanowiska, przy czym uprawniony wniósł o zweryfikowanie, czy wnioskodawca posiada aktualny interes prawny. Podnosił, że wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wydawniczym. Na potwierdzenie przełożył wydruk z CEIDG dotyczący przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP umorzyło postępowanie. Organ wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił dowodów potwierdzających, iż aktualnie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynikającym z treści wpisu w CEIDG, ponieważ sam wpis, nawet szczegółowo wskazujący charakter tej działalności jak: przeważająca działalność gospodarcza i wykonywana działalność gospodarcza nie kreuje działalności per se. Podał także, że skoro prawo na sporny znak towarowy UCZEŃ wygasło z mocy prawa z dniem 9 października 2013 r. i ochrona nie została przedłużona, to wnioskodawca nie może zasadnie twierdzić, że istnienie prawa na ten znak towarowy stanowi przeszkodę w aktualnie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Tym samym uznał, że brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy prowadzi do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu. W pierwszej kolejności wskazał, że WSA w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2036/13 stwierdził, że skarżąca posiada interes prawny. Powyższa ocena – w tym zasadniczym aspekcie posiadania w niniejszej sprawie interesu prawnego, otwierającym z mocy art. 164 p.w.p. dalsze procedowanie - została dokonana przez Sąd w wyniku obszernego wywodu faktycznego i prawnego i oceną powyższą zarówno organ, jak i obecnie Sąd są związani. Oznacza to, że ani Sąd, ani organ nie mogą dokonywać odmiennych ustaleń, ani "poprawiać" oceny prawnej wskazanej w prawomocnym wyroku. Niewątpliwie konsekwencją wytycznych prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2036/13 był powrót sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium Orzekające RP, ale jedynie ściśle w zakresie wytycznych co do dalszego postępowania. Ponowne procedowanie nie dotyczyło kwestii ponownego badania interesu prawnego w tej konkretnej sprawie, bowiem nie zmienił się stan faktyczny, uzasadniający powyższe. Kwestia wygaśnięcia spornego prawa wyłącznego na sporny znak z dniem 9 października 2013 r. nie ma żadnego znaczenia w sprawie, wygaszenie ex lege nastąpiło przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 12 lutego 2014 r., a organ wyciągnął błędny wniosek, że w takiej sytuacji brak jest "realnego i bezpośredniego zagrożenia ograniczenia wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej". Sąd nie podzielił tego stanowiska organu, które legło u podstaw umorzenia postępowania uznając, że fakt wygaśnięcia spornego prawa ochronnego automatycznie nie spowodował unicestwienia interesu prawnego oraz bezprzedmiotowości postępowania w sprawie o unieważnienie znaku. Z tego względu uzasadniony jest zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2036/13 tj. wyroku wydanego w niniejszej sprawie i prawomocnego. W konsekwencji za zasadny należało też uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 164 p.w.p. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu braku po stronie skarżącej interesu prawnego w unieważnieniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do ponownego badania przez Urząd istnienia po stronie Skarżącej interesu prawnego w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy [...] UCZEŃ i odstąpienia przez Urząd Patentowy od oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z 12 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2036/13, podczas gdy po wydaniu decyzji z [...] marca 2013 r. kontrolowanej w ww. wyroku nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego sprawy, gdyż wygasło prawo ochronne na sporny znak towarowy, które, w ocenie Skarżącej, było bezpodstawnym ograniczeniem dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i stanowiło podstawę do ustalenia istnienia interesu prawnego Skarżącej, okoliczność ta nie została uwzględniona w ww. wyroku, a interes prawny Skarżącej był kwestionowany w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, tym samym konieczne było jego ponowne zbadanie i uzasadnionym było odstąpienie od oceny wyrażonej w ww. wyroku; 2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej powoływany jako "k.p.a."), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd przyjął, iż fakt wygaśnięcia spornego prawa ochronnego automatycznie spowodował unicestwienie interesu prawnego Skarżącej, podczas gdy okoliczność ta została przez Urząd zbadana, w szczególności Urząd ustalił, że pomiędzy stronami nie toczą się jakiekolwiek postępowania sądowe dotyczące choćby pośrednio spornego prawa. Uprawniony nie domaga się od Skarżącej zaprzestania działań w związku ze spornym prawem i na tej podstawie doszedł do przekonania, że sporny znak towarowy nie może stanowić przeszkody w aktualnie prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, z czego Skarżąca wywodziła swój interes prawny i swoje stanowisko przedstawił w zaskarżonej decyzji; 3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem tego przepisu tj. zawarcie w wyroku sprzecznych twierdzeń odnośnie konieczności ustalenia w niniejszej sprawie interesu prawnego Skarżącej, co powoduje, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej i wprowadza niepewność Urzędu Patentowego co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a.; 4. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. art. 164 p.w.p. w zw. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1615, dalej powoływana jako "ustawa zmieniająca"), polegające na przyjęciu, że na gruncie art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, istotna jest data wydania decyzji w postępowaniu spornym, a nie data wszczęcia postępowania spornego, prowadzące do przyjęcia, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis wyłączający potrzebę wykazania interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy podczas, gdy art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, odnosi się wyłącznie do postępowań o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wszczętych po dniu jej wejścia w życie tj. po 15 kwietnia 2016 r., bezspornym jest, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed tą datą, chociaż decyzja została wydana 2 czerwca 2016 r., co z kolei oznacza, że wskazany przepis nie znajduje zastosowania i konieczne jest wykazanie interesu prawnego. Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty; rozpoznanie sprawy na rozprawie; zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż zasadnicze zarzuty w niej zawarte nie są usprawiedliwione, a pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, szczególnie dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie miały istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zaskarżony wyrok Sądu I Instancji jest zgodny z prawem i dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Na wstępie rozważań odnoszących się do zarzutów kasacyjnych należy podkreślić, że uchylona przez Sąd I Instancji decyzja Urzędu Patentowego RP o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana przez organ po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek przekazania jej prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2036/13. Zgodnie z wytycznymi WSA zawartymi w cyt. wyżej wyroku została wyrażona jednoznaczna ocena prawna Sądu dotycząca interesu prawnego legitymującego wnioskodawczynię w zainicjowaniu niniejszego postępowania administracyjnego, która pokrywała się ze stanowiskiem organu, przyjętym w pierwszej decyzji z dnia 5 marca 2013 r., wydanej w tej sprawie oddalającej wniosek. Oceną tą, w myśl przepisu art.153 p.p.s.a., zarówno organ jak i Sąd I Instancji był związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie przez Urząd Patentowy przepisu art. 153 p.p.s.a. musiało doprowadzić do zastosowania przez Sąd I Instancji przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenia kwestionowanej decyzji. W tym miejscu należy jeszcze raz przypomnieć zasadnicze elementy tych wytycznych, w których Sąd I Instancji stanowczo stwierdził, że wnioskodawczyni legitymuje się interesem prawnym w tej sprawie i organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie powinien już badać interesu prawnego wnioskodawczyni, lecz zobowiązany jest do przedstawienia szerszej argumentacji odnośnie zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego, a w szczególności określenie grupy odbiorców towaru i realiów obrotu przedmiotowego towaru. Ponadto organ powinien rozważyć kwestię interesu innych uczestników obrotu w ochronie przed monopolizacją oznaczeń niedystynktywnych. Pomimo wytycznych Sądu i z naruszeniem przepisu art. 153 p.p.s.a. organ ponownie badał interes prawny wnioskodawczyni w niniejszej sprawie i stwierdził brak tego interesu po wygaśnięciu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem 9 października 2013 r. i dlatego umorzył postępowanie w sprawie. Nie zaniechał zatem ponownego badania interesu prawnego i nie rozpoznał sprawy w zakresie przekazanym wytycznymi w oparciu o przepis art. 153 p.p.s.a. Już z tego powodu decyzja o umorzeniu postępowania podlegała uchyleniu, tym bardziej, że nie wystąpiły inne przyczyny umorzenia jak bezprzedmiotowość postępowania. Wprawdzie Sąd I Instancji w swoim uzasadnieniu, które zawierało pewne braki nie stwierdził, że okoliczność wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie uzasadniała odstąpienia przez Urząd Patentowy od oceny prawnej zawartej w wyroku WSA z dnia 12 lutego 2014 r. i nie uzasadniała ponownego badania przez organ interesu prawnego wnioskodawczyni, lecz właśnie taki pogląd zadecydował o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Wyrażony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnia wytyczne Sądu dla organu w myśl art. 153 p.p.s.a. Nie było również podstaw do umorzenia postępowania przez Urząd Patentowy z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną wygaśnięciem prawa ochronnego na sporny znak towarowy, gdyż przedmiot rozstrzygnięcia istnieje w postaci unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Organ orzekając o unieważnieniu prawa ochronnego stwierdza, że prawo to nie obowiązuje od dnia, od którego istniała ochrona (ze skutkiem ex tunc – wstecznym), natomiast wygaśnięcie prawa takiego skutku nie odnosi, gdyż prawo nie obowiązuje od daty wygaśnięcia określonej w prawie lub decyzji, w tym przypadku z upływem okresu ochrony, na które zostało udzielone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ nie mógł nie zastosować się do wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, powołując się na brak interesu prawnego, skoro z wytycznych Sądu I Instancji jednoznacznie wynikało istnienie tego interesu po stronie wnioskodawczyni. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interes prawny wnioskodawczyni w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego powinien istnieć w dacie zainicjowania tego postępowania przez złożenie wniosku i późniejsze wygaśnięcie tego prawa nie pozbawia wnioskodawcy tego interesu. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że interes prawny w chwili orzekania przez organ nie istniał z powodu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w toku trwającego kilka lat postępowania o unieważnienie tego prawa, które zakończyło się decyzją o umorzeniu, wydanej po dacie wygaśnięcia prawa. Należy zauważyć, że pierwszy wyrok WSA z 12 lutego 2014 r. zawierający wytyczne z oceną prawną istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni, a którą organ był związany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. został wydany już po wygaśnięciu spornego prawa i Sąd uznał, że interes ten nadal istnieje. Nie został naruszony w żadnym stopniu przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe i zrozumiałe, i nie uniemożliwiło kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I Instancji. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo rozstrzygnął o uchyleniu zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., który mimo przesądzenia w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/WA 2036/13, posiadania przez wnioskodawczynię interesu prawnego orzekł o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia braku interesu prawnego. Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej rzekome mankamenty uzasadnienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na mocy art. 184 p.p.s.a.