II GSK 523/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "F." – I. K. i J. K. Spółki jawnej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 824/12 w sprawie ze skargi "F." – I. K. i J. K. Spółki jawnej w Ł. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "F." – I. K. i J. K. Spółki jawnej w Ł. na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 824/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę F. I. K. J. K. Spółka Jawna w [...] (dalej: Spółka, Beneficjent, skarżąca) na decyzję Zarządu Województwa [...] (dalej: ZW[...], Instytucja Zarządzająca RPOW[...]) z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu 26 października 2009 r. Zarząd Województwa [...] zawarł umowę z F. I. K. J. K. Spółka Jawna w [...] o dofinansowanie projektu pn. "E-technologie narzędziem przewagi konkurencyjnej firmy F." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (w skrócie RPOW[...]) na lata 2007-2013. Umowa ta została zmieniona aneksami z dnia 9 lutego 2010 r. i z dnia 18 listopada 2010 r. Spółce przyznano dofinansowanie w łącznej kwocie nieprzekraczającej 440.800,00 zł. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w Spółce w dniach 12-13 maja 2011 r. oraz 8 czerwca 2011 r. przez Instytucję Zarządzającą RPOW[...] stwierdzono, że Beneficjent przeprowadzając procedurę wyłonienia wykonawcy na wykonanie oraz dostawę wszystkich elementów składających się na realizowany projekt, otrzymał ofertę od firmy M. (dalej: wykonawca) na kwotę 633.000 zł. Jednakże umowę z wykonawcą z dnia 20 listopada 2009 r. zawarł na kwotę 633.200 zł. Następnie w dniu 28 lipca 2010 r. Beneficjent aneksował w/w umowę w związku z oczywistą omyłką pisarską w zakresie terminu realizacji umowy, a w dniu 20 września 2010 r. kolejnym aneksem zwiększył kwotę wynagrodzenia należnego wykonawcy do kwoty 634.000 zł. Dlatego kwotę 634.000 zł uznano za niezgodną z kwotą znajdującą się w ofercie złożonej w trakcie procedury wyłonienia wykonawcy. Do wniosku o płatność nr [...] przedstawiono do dofinansowania m.in. fakturę VAT nr [...] wystawioną dla pozycji 2, dotyczącej zakupu serwerów i switchy na kwotę 28.200 zł netto. Natomiast w ofercie złożonej w dniu 10 listopada 2009 r. przez firmę M. w odpowiedzi na postępowanie ofertowe wszczęte przez Beneficjenta na wyłonienie wykonawcy w ramach realizowanego projektu, pozycja ta została wyceniona na kwotę 28.000 zł netto. Tym samym kwotę 200 zł uznano za wydatek niekwalifikowalny, a do zwrotu przypadło 70% tej kwoty wynikającej z poziomu dofinansowania zawartego we wniosku o dofinansowanie projektu, tj. 140 zł z odsetkami liczonymi od dnia 10 lutego 2010 r.,czyli dnia przekazania środków. Organ wskazał, że Beneficjent do wniosku o płatność nr [...]przedstawił do dofinansowania faktury VAT o nr: [...], [...] oraz [...] na łączną kwotę wydatków kwalifikowalnych 473.300 zł. W toku czynności kontrolnych ustalono, że Beneficjent za część w/w faktur, których obowiązek zapłaty wynikał z umowy zawartej z firmą M., dokonał zapłaty w formie gotówkowej, tym samym naruszając art. 22 ust.1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm., dalej: "u.s.d.g."). W związku z powyższym Instytucja Zarządzająca RPOW[...] zobligowana była do uznania za niekwalifikowalne wydatków poniesionych z naruszeniem "Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO W[...] na lata 2007-2013" (dalej: "Zasady kwalifikowalności wydatków") oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Kwota łączna wydatków poniesionych w formie gotówkowej, które nie mogły zostać sfinansowane ze środków unijnych wyniosła 224.959,49 zł. Do zwrotu przypadło 70% tej kwoty wynikającej z poziomu dofinansowania zawartego we wniosku o dofinansowanie projektu, tj. 157.471,64 zł. Zarząd Województwa [...] wskazał, że Spółka wezwana została do zwrotu kwoty 140 zł z tytułu rozbieżności między złożoną ofertą, a wartościami wynikającymi z podpisanej umowy, zawartych do niej aneksów i wystawionymi później fakturami oraz do zwrotu kwoty 157.471,64 zł z tytułu dokonania płatności w formie gotówkowej czyli łącznie kwoty - 15.611,64 zł. W dniu 10 stycznia 2012 r. Zarząd Województwa [...] wszczął postępowanie w sprawie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur wraz z odsetkami. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zarząd Województwa [...] określił skarżącej kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 157.611,64 zł wraz z odsetkami ustawowymi w niej określonymi oraz zobowiązał Beneficjenta do zwrotu należności w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ZW[...] orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i określił kwotę przypadającej do zwrotu - 157.611, 64 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że dokonana przez Beneficjenta w formie gotówkowej transakcja przekraczająca wartość 15.000 euro spowodowała naruszenie zapisów art. 22 ust. 1 u.s.d.g., a tym samym zgodnie z pkt 8.3 oraz 12.3 "Zasad kwalifikowalności wydatków" spowodowała uznanie takiego wydatku za niekwalifikowalny. W zakresie rozbieżności pomiędzy pojęciami: płatność a wydatek zawartymi w zapisie pkt 8.3 "Zasad kwalifikowalności wydatków" a treścią art. 22 ust. 1 u.s.d.g. organ wskazał, że konsekwencją poniesienia jakiegokolwiek wydatku w ramach realizowanego projektu jest dokonanie płatności z tego tytułu. Zarząd stwierdził, także że zgodnie z § 6 umowy o dofinansowanie projektu Beneficjent podpisując ją oświadczył, iż zapoznał się z treścią dokumentów określających zasady kwalifikowalności wydatków wskazanych w § 1 ust. 9 i zobowiązał się do ich stosowania podczas realizacji projektu. Zdaniem ZW[...] naruszenie przez Beneficjenta art. 22 ust. 1 u.s.d.g. skutkowało także naruszeniem zasady praworządności w odniesieniu do prawa unijnego, w myśl której działanie wszystkich organów państwowych, jak i zwykłych obywateli czy osób prawnych powinno odbywać się wyłącznie na podstawie przepisów prawa i ściśle według prawa, które musi być stosowane na równych zasadach dla każdego podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd wskazał, że istotę sporu stanowi ustalenie czy skarżąca, która dokonywała płatności przekraczających 15.000 euro w ramach projektu w formie gotówkowej naruszyła przepis art. 22 ust. 1 u.s.d.g. Sąd I instancji podniósł, że w myśl § 1 ust. 9 punkt b umowy o dofinansowanie oraz aneksu przez wydatek kwalifikowalny należy rozumieć wydatek lub koszt poniesiony przez Beneficjenta w związku z realizacją Projektu uznany za kwalifikowalny zgodnie z "Zasadami kwalifikowalności wydatków". W myśl natomiast punktu 8.3 "Zasad kwalifikowalności wydatków", wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem – w szczególności zgodnie z art. 22 u.s.d.g. W ocenie Sądu powyższe zapisy jednoznacznie wskazują na obowiązek dokonywania wszelkich transakcji powyżej 15.000 euro za pośrednictwem rachunku bankowego. "Zasady kwalifikowalności wydatków" wskazują jakiego rodzaju wydatki należy traktować za kawalifikowalne, a jakiego rodzaju - nie. Sankcja za dokonanie transakcji w formie gotówkowej wskazana jest w "Zasadach kwalifikowalności wydatków". W myśl punktu 12.3 "Zasad kwalifikowalności wydatków" za niekwalifikowalne będą uznane wydatki poniesione m.in. z naruszeniem prawa. Sąd zaaprobował pogląd organu o obowiązku dokonywania rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego, skoro wartość transakcji przekroczyła 15.000 euro. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że po dokonaniu transakcji "warunkowo" w formie gotówkowej, strona następnie dokonała przelewu środków z rachunku bankowego. Okoliczność ta nie konwalidowała wcześniejszej zapłaty w formie gotówkowej. Stąd też zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. W przedmiotowej sprawie nie można bowiem mówić o "warunkowym" oraz następczym wykonaniu warunków umowy z dnia 26 października 2009 r. wraz z aneksem z dnia 18 listopada 2010 r. Podpisując bowiem przedmiotową umowę Spółka została zapoznana z jej postanowieniami i zaaprobowała ich przestrzeganie. Mając na uwadze ustalenia stanu faktycznego, zdaniem WSA, organ prawidłowo zinterpretował art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm., dalej: "u.f.p. z 2005 r."), uznając że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem obowiązujących procedur, co stanowiło naruszenie art. 208 u.f.p. z 2005 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 8864/30 ze zm., dalej: "Traktat") Sąd I instancji wskazał, że przepis ten stanowi, iż zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii Europejskiej nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu. W myśl natomiast postanowień art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm., dalej: "u.z.p.p.r.") instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Z zasadą proporcjonalności wskazaną w treści art. 5 ust. 4 Traktatu wiążą się trzy rodzaje nakazów, a mianowicie: nakaz odpowiedniości (przydatności), wymagający by dany środek był przydatny do realizacji danego celu; po drugie - nakaz konieczności (niezbędności) związany z indywidualizowaniem ingerencji i sprowadzeniem jej do poziomu najłagodniejszego oraz po trzecie - nakaz proporcjonalności, zgodnie z którym cel powinien być proporcjonalny do podejmowanych środków (proporcjonalność sensu stricto). Z punktu 8.3 "Zasad kwalifikowalności wydatków", jasno wynikają warunki uznania wydatku za kwalifikowalny. Stąd też przy precyzyjnie określonych regułach wydatkowania zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu nie znajduje uzasadnienia. W sytuacji dysponowania przez skarżącą określonymi dotacjami mającymi charakter środków publicznych Instytucja Zarządzająca ma prawo do kontroli ich wydatkowania zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 u.s.d.g. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła F. I. K. J. K. Spółka Jawna w [...]. Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w [...], względnie w wypadku spełnienia się warunków określonych w art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm, dalej: "p.p.s.a.") o uchylenie zaskarżonego wyroku i o rozpoznanie skargi na opisaną wyżej decyzję przez jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. w zw. z art. 22 ust. 1 u.s.d.g. poprzez przyjęcie, że środki zostały wykorzystane przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, a w szczególności przez pominięcie okoliczności, iż skarżąca finalnie dokonała zapłaty w przewidzianej przepisami formie, - art. 5 ust. 4 Traktatu poprzez naruszenie zasady proporcjonalności w wyniku zastosowania przez organ środka nieadekwatnego do zakładanego celu i w konsekwencji odmowę zakwalifikowania dokonanego przez Beneficjenta wydatku w sytuacji, gdy zapewnił on właściwe wykonanie i finansową przejrzystość prowadzonego projektu a nadto pominięcie przez Sąd okoliczności, iż zastosowany środek nie był niezbędny dla realizacji zakładanego celu; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, odmowę uchylenia decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organu administracji publicznej naruszało przepisy procedury (art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.), - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd przyczyn, dla których uznał, iż finalne dokonanie płatności za pośrednictwem rachunku bankowego, zgodnie z wymogami określonymi w art. 22 ust. 1 u.s.d.g. nie powodowało spełnienia przesłanek kwalifikowalności wydatku, sprowadzenie przez Sąd istoty sporu do ustalenia czy skarżąca naruszyła powoływany przepis dokonując pierwotnie warunkowej płatności gotówkowej, w sytuacji gdy okoliczność ta nie była pomiędzy stronami sporna, niewyjaśnienie, z jakich przyczyn Sąd uznał, że działanie organu nie naruszało określonej w art. 5 ust. 4 Traktatu zasady proporcjonalności i ograniczenie się jedynie do przytoczenia teoretycznych założeń związanych z interpretacją przepisu bez odniesienia ich do warunków konkretnego stanu faktycznego. Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna F. I. K. J. K. Spółki Jawnej w [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez skarżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej zarzucającego naruszenie art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. w zw. z art. 22 ust. 1 u.s.d.g., należy zauważyć, że Spółka powiązała ten zarzut z naruszeniem "Zasad kwalifikowalności wydatków" oraz warunków umowy z zawartej z Jednostką Zarządzającą RPOW[...], co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Przepis art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. stanowił, że w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Przepisy art. 145 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. Podstawą materialną wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu był art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p., co także zaaprobował WSA. Sąd I instancji zgodził się z oceną ZW[...], że środki zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 u.f.p. z 2005 r. Według art. 208 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. wydatki związane z realizacją programów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2, 3a i 4, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Bez względu na to, jak należy pojmować "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków" (por. wyroki NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1727/11 i z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 732/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl) należy zauważyć, że procedura rozliczania się z płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą (dokonywanie lub przyjmowanie płatności) uregulowana jest jednoznacznie w art. 22 ust. 1 u.s.d.g. Ten nie przewidujący wyjątków przepis stanowi, że dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy: 1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz 2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Przepis ten dotyczy rozliczeń pieniężnych (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1731/11, opubl. orzecznia.nsa.gov.pl). Obowiązek z art. 22 u.s.d.g. został powtórzony w pkt 8.3 "Zasad kwalifikowalności wydatków", nakazującym, aby wydatek kwalifikowalny został dokonany zgodnie z obowiązującym prawem, w tym z powołanym przepisem. Z kolei w myśl pkt 12.3. "Zasad kwalifikowalności wydatków" za wydatek niekwalifikowany został uznany wydatek poniesiony z naruszeniem prawa lub poniesiony na podstawie umowy zawartej z naruszeniem prawa. Do tychże zasad odwoływał się § 1 ust. 8 pkt b umowy podpisanej między Beneficjentem a ZW[...] (k. – 54- 63 akt sąd.). Natomiast w § 6 tej umowy znajdowało się oświadczenie Spółki, że zapoznała się z treścią "Zasad kwalifikowalności wydatków" i zobowiązała się do ich przestrzegania. Nadto Beneficjent zobowiązał się do realizacji Projektu zgodnie z prawem, co oznaczało również dokonywanie płatności w sposób przewidziany prawem (§ 7 ust. 3 umowy). W świetle powyższego Spółka miała obowiązek dokonania płatności kwoty 329.085,49 zł tylko za pośrednictwem banku, skoro chodziło o uregulowanie należności w formie pieniężnej, a wartość transakcji, bez wątpienia przekraczała równowartość 15.000 euro. Spółka przyznała, że zapłata powyższej kwoty na rzecz wykonawcy nastąpiła z chwilą wpłaty gotówki temu podmiotowi, co odpowiada regule, zgodnie z którą zobowiązanie wygasa przez spełnienie. Zatem ponowne więc niejako rozliczenie tej samej kwoty w określony prawem sposób, czyli poprzez rachunek bankowy nie miało wpływu na ocenę wpłaty przez Beneficjenta omawianej kwoty gotówką bezpośrednio wykonawcy. Nie można podzielić stanowiska Spółki, że zastosowany przez Instytucję Zarządzającą RPOW[...] środek i uznanie kwoty zapłaconej w gotówce jako wydatku niekwalifikowalnego stanowiło naruszenie zasady proporcjonalności (zakres i forma działania Unii Europejskiej nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu) wynikającej z art. 5 ust. 4 Traktatu. Należy zauważyć, że według art. 37 ust. 1 lit. g (iv) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25-78) "Programy operacyjne dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie zawierają m.in. przepisy wykonawcze dla programu operacyjnego, w tym: definicję procedur uruchamiania i przepływów finansowych w celu zapewnienia ich przejrzystości". Ponadto według pkt 60 Preambuły do ww. rozporządzenia, zgodnie z zasadą pomocniczości powinny istnieć krajowe zasady kwalifikowalności wydatków. Zaś według pkt 65 tej Preambuły zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności za sposoby i kontrolę wykorzystania środków powinny odpowiadać w pierwszym rzędzie państwa członkowskie. Omawiane uregulowania unijne zostały doprecyzowane w krajowych uregulowaniach, m.in. w przytaczanym przez WSA art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., mówiącym, że instytucja zarządzająca, wykonując nałożone na nią zadania, o których mowa w ust. 1 (w tym określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego) powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Zawarte w pkt 8.3 Zasad kwalifikowalności wydatków unormowania dotyczące warunków uznania wydatków za kwalifikowane spełniały wymagania rozporządzenia nr 1083/2006, art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. oraz realizowały wytyczne wynikające z definicji kwalifikowalności wydatków. Według art. 5 pkt 6 u.z.p.p.r. kwalifikowalność wydatków, to spełnienie przez wydatki poniesione w ramach programów operacyjnych kryteriów: spójności z postanowieniami przyjętego programu operacyjnego (lit. a), określonych szczegółowo przez instytucję zarządzającą zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 (lit. b), dodatkowych, przewidzianych dla danego źródła finansowania, w przypadku programów finansowanych ze źródeł zagranicznych (lit. c). W świetle powyższego wyrażona w art. 22 ust. 1 u.s.d.g. zasada także służyła realizacji wskazanych celów i nie była względem nich nieproporcjonalna. Za niezasadne należało także uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Powołując się na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy jedynie wskazać przepisy postępowania, które w ocenie skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, ale należy także uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania sądowo administracyjnego, czego zabrakło. Co do zarzutu ujętego w pkt 2 tiret pierwsze skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 11, 12 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. skarżąca nie wyjaśniła na czym miałoby polegać naruszenie przez organ wskazanych przepisów, następnie zaakceptowane przez WSA i ewentualnego wpływu tych naruszeń na wynik postępowania. Z kolei co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przepis ten w zdaniu pierwszym stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut ten nie może być usprawiedliwioną podstawą dla przypisywania skarżonemu wyrokowi uchybienia dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122) powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżony kasacyjnie wyrok WSA zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności nie można zarzucić mu, że wyjaśnia w lakoniczny, nie odnoszący się do konkretnej sprawy sposób poczynione ustalenia oraz podstawę prawną. Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.