II GSK 510/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 605/16 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 24 listopada 2016 r. (sygn. akt I SA/Rz 605/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. Z. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie (Dyrektor OR ARiMR) z [...] czerwca 2016 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Bura Powiatowego ARiMR w [...] z [...] marca 2016 r. ustalającej kwotę nienależnie pobranych przez skarżącego płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za lata 2005-2007 w łącznej wysokości 115 577,28 zł. Po złożeniu skargi kasacyjnej od tego wyroku, skarżący w piśmie z 7 lutego 2017 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że wykonanie decyzji sprowadziłoby na niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i równocześnie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że na podstawie upomnienia Dyrektora OR ARiMR z [...] stycznia 2017 r. wszczęto wobec niego czynności egzekucyjne. Stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziłoby jego rodzinie szkodę o znacznych rozmiarach i doprowadziłoby do nędzy. Skarżący wskazał, że ma status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, zaś jego rodzina utrzymuje się z niskiej emerytury żony (1230 zł netto). Podał, że bieżące wydatki domowe (wyżywienie, opał, energia elektryczna, wywóz śmieci) wynoszą ok. 750 zł, a wydatki na leki ok. 500 zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że nie posiada nieruchomości, aktualnie nie prowadzi gospodarstwa rolnego, wraz z żoną spłaca kredyt zaciągnięty na 30 000 zł. Wskazał również, że zła kondycja finansowa rodziny stanowiła podstawę do zwolnienia go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; p.p.s.a.) ustawodawca określił, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. W takim przypadku sąd powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uprawdopodobnił okoliczności, które wskazują na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sytuacja majątkowa skarżącego opisana i udokumentowana w powyższym wniosku, jak i - w złożonym w postępowaniu przed WSA i uwzględnionym przez referendarza sądowego - wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji (czyli wyegzekwowanie kwoty 115 577,20 zł) może prowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, której skutki byłyby trudne do odwrócenia w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. PG