II GSK 51/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Go 753/22 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Go 753/22, oddalił skargę D. B. (skarżący, strona skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 złotych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na brak możliwości płatniczych skarżącego i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, złożony w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, podlegał oddaleniu jako oczywiście bezzasadny. Strona skarżąca kasacyjnie ponowiła w istocie wniosek, który został oddalony postanowieniem Sądu pierwszej instancji z dnia 4 kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdzono, że strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Poza zawartym w skardze wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie wskazał żadnych argumentów i nie przedstawił żadnych dokumentów przemawiających za pozytywnym jego rozpoznaniem. Ocena ta zachowuje aktualność także w postępowaniu kasacyjnym. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że strona skarżąca ponownie nie dokonała konkretyzacji podstawy faktycznej wniosku w świetle przesłanek materialnych określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co w konsekwencji zamyka drogę do oceny merytorycznej żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Nie jest w tym zakresie wystarczające samo abstrakcyjne twierdzenie wnioskodawcy o możliwości realizacji ustawowych przesłanek. Sąd administracyjny nie może również z urzędu ustalać okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.