II GSK 483/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 268/22 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 27 grudnia 2021 r., nr EA-b-2130/1985/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 listopada 2022 r., oddalił skargę T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 27 grudnia 2021 r., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia 28 października 2021 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej: u.b.a.) orzekł o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą powyższej decyzji było wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie nr 100/2021 z dnia 30 września 2021 r., z którego wynikało, że skarżący należy do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Komendant Główny Policji, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał na wstępie, że osoba dopuszczona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczenia psychologa, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania przez tą osobę bronią palną. Nie może posiadać pozwolenia na broń osoba, co do której chociażby jedno z wymienionych orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania bronią, określone w ustawie o broni i amunicji. Sąd wskazał również, że jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie określonym w ustawie. Takie orzeczenie lekarskie jest opinią, o której mowa w art. 84 § 2 k.p.a. Sąd I instancji wskazał następnie, że w wyniku wniesionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach odwołania, uzyskano orzeczenie lekarskie nr 100/2021, w którym stwierdzono, że skarżący, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Sąd podkreślił, że powołany przepis ma charakter obligatoryjny i w przypadku stwierdzenia opisanych w nim okoliczności organ Policji ma obowiązek cofnąć wydane pozwolenie na broń. Wskazał również, że skoro lekarz orzecznik stwierdził w drugiej instancji brak zdolności skarżącego do posługiwania się bronią, to żadne inne, nawet korzystne dla strony dowody, nie mogły przesądzić o dalszym posiadaniu pozwolenia na broń palną myśliwską. Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że fakt wydania negatywnego dla skarżącego ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr 100/2021 z 30 czerwca 2021 r. przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną obligował organ odwoławczy do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do posiadania broni palnej. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. T. W., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 15 ust 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji w wyniku stwierdzenia, iż skarżący należy do osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności i jest uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; 2. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a to naruszenie art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez zobowiązanie strony do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. pomimo posiadania przez wnioskodawcę pozytywnego orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego oraz pomimo tego, iż w stosunku do wnioskodawcy nie ujawniły się okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, iż jest on osobą należącą do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, co więcej istniały okoliczności, z których wynika, że T. W. jest osobą, która do takich osób nie należy - co wynika wprost m.in. z przedłożonych zaświadczeń lekarskich; 3. naruszenie art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji poprzez jego zastosowanie oraz uznanie, iż orzeczenie lekarskie wydane w toku postępowania odwoławczego pozostaje orzeczeniem ostatecznym, pomimo istnienia przeciwnych orzeczeń lekarskich a także okoliczności, iż w demokratycznym państwie prawa aby dowód i to o wiążącym charakterze (orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne), pozostawał poza jakąkolwiek kontrolą i oceną; 4. naruszenie prawa procesowego a to art. 7 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie a w szczególności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie i naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie (zupełne pominięcie) orzeczeń lekarskich wydanych przez lekarzy oraz psychologów uprawnionych do badania osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej stwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania przez wnioskodawcę bronią palną. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Komendanta Główny Policji, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z ich argumentacją nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji i dokonanej nim kontroli decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 27 grudnia 2021 r., w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Wskazać na wstępie należy, że stosownie do treści z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Mając powyższe na uwadze, ocenę podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, uwzględniając specyfikę ustawy o broni i amunicji, rozpocząć należy do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, albowiem zakres czynności, do jakich zobligowany jest organ i jakie może podjąć w związku z postępowaniem w przedmiocie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na broń palną określa zakres postępowania dowodowego, jakie w sprawie może zostać przeprowadzone i dowodów, jakie mieć będą kardynalne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjne w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Treść wywiedzionych zarzutów naruszenia prawa materialnego wraz z ich uzasadnieniem, z uwagi na ich komplementarny charakter, pozwala na ich łączne rozpoznanie. Sprowadzają się one bowiem do wspólnej kwestii, jaką jest zanegowanie przez stronę konieczności poddania się ponownemu badaniu lekarskiemu i psychologicznemu w sytuacji gdy uprzednio przeprowadzone w tym zakresie badania wskazywały, że nie jest on osobą wymienioną w art. 15 ust 1 pkt 2- 4 ustawy o broni i amunicji oraz do kwestii zanegowania ostateczności wyników badania przeprowadzonych w trybie odwoławczym w sytuacji istnienia orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego) o treści odmiennej od już wydanych (istniejących) orzeczeń. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Stosownie do art. 15h ust. 1 ustawy, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Do wniesienia odwołania, zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu, uprawniona jest osoba ubiegająca się oraz komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest postępowaniem, którego wynik uzależniono od wykazania stanu zdrowia strony pozwalającego na posługiwanie się bronią. Ustawodawca szczególną uwagę poświęcił zasadom ustalania przez orzekające organy faktu prawotwórczego, jakim jest zdolność zdrowotna i psychologiczna do posługiwania się bronią, przewidując w tym zakresie odrębną procedurę prowadzoną przez uprawnione podmioty. Wynikiem tej procedury jest, poprzedzone szeregiem przewidzianych prawem badań, orzeczenie psychologiczne określone w art. 15g u.b.a. Orzeczenie takie jest odrębnym od decyzji rozstrzygnięciem zapadającym na użytek postępowania jurysdykcyjnego wyłącznie w tym celu aby skwantyfikować stan faktów w dziedzinie objętej wiadomościami specjalnymi (w sferze zdrowia człowieka). Nie ma waloru opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 1 k.p.a. ale wiążącego organy rozstrzygnięcia wydanego w ramach procedury służebnej względem postępowania jurysdykcyjnego. Te względy sprawiają, że jeżeli ustawodawca w celu umożliwienia skontrolowania prawidłowości takich orzeczeń przewiduje tok instancji, to czyni to po to, aby rozstrzygnięcie II instancji (które tu z mocy art. 15h ust. 7 u.b.a. zostało ukształtowane jako ostateczne) miało walor przesądzający o wyniku ustaleń faktycznych stanowiących podstawę przyszłej decyzji. Walor "ostateczności" orzeczeń psychologicznych wydawanych wskutek odwołania na podstawie art. 15h ust. 7 u.b.a. oznacza, że to one jako ostateczne są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Takie zatem ostateczne orzeczenie, czy to wydane w II instancji, czy to niezaskarżone odwołaniem orzeczenie I instancji, może być wyłącznym dowodem przeprowadzonym na okoliczność stanu zdrowia pozwalającego na posługiwanie się bronią (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2285/24). Przenosząc powyższe rozważania do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że są one niezasadne albowiem wyrażone w ich ramach stanowisko strony skarżącej kasacyjnie nie podważa prawidłowości sekwencji czynności, jakie ustawa o broni i amunicji przewiduje w sytuacji, gdy w stosunku do posiadacza zezwolenia na posiadanie broni palnej właściwy organ policji zastosuje powołaną normę z art. 15 ust. 5 ustawy i zobowiąże taką osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń. Wobec bowiem zaistnienia okoliczności, o której mowa w powołanym przepisie, a którą było zdarzenie zaistniałe w dniu 19 czerwca 2021 r., w wyniku którego w stosunku do strony wszczęto dochodzenie o czyn z art. 157 § 2 i 4 kodeksu karnego i zobowiązania skarżącego do poddania się badaniom wskutek, których wydane zostały pozytywne dla strony orzeczenia lekarskie i psychologiczne, organ – Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach - miał prawo do zastosowania regulacji z art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jako podmiot wymieniony w ust. 2 tego przepisu. Wydane zaś w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie miało, stosownie do art. 15h ust. 7 ustawy, walor orzeczenia ostatecznego, a więc orzeczenia które nie podlegało dalszej weryfikacji lub kontrdowodowi w postaci innego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez dowolną jednostkę uprawnioną do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 15b i art. 15c ustawy. Fakt, że skarżący w pierwotnie przeprowadzonych badaniach uzyskał orzeczenia dla siebie pozytywne, nie stwierdzające aby należał do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o broni i amunicji, nie przemawiał w jakiejkolwiek mierze, jak zdaje się sugerować to skarga kasacyjna, za uznaniem za przesądzające, iż spełniał wymogi do posiadania pozwolenia na broń palną. Jak już bowiem wskazano art. 15h ustawy przewiduje możliwość wniesienia odwołania od wydanego orzeczenia lub orzeczeń, określając w ust. 3, że prawo to przysługuje w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza albo psychologa, który wydał orzeczenie, do innego wybranego lekarza upoważnionego albo psychologa upoważnionego, podmiotowi określonemu w ust. 2. Zatem w przypadku wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego staje się ono irrelewantne dla sprawy w tym sensie, że jego wynik nie ma znaczenia dla procesu stwierdzenia, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną lub takowe posiadająca jest osobą wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy, czy do grupy tej się nie zalicza. Przesadzające znacznie, o czym już wspomniano, ma orzeczenie, o którym mowa w art. 15h ust. 7 ustawy, które jest orzeczeniem ostatecznym w toku przeprowadzonej procedury specjalistycznej w ramach postępowania o wydanie lub cofnięcie zezwolenia na posiadanie broni palnej. Powyższe czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia prawa materialnego, jakie postawione zostały wobec wyroku Sądu I instancji. Oceny tej nie zmienia również argumentacja pomieszczona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której kasator wskazuje na brak uzasadnienia spornego w sprawie orzeczenia lekarskiego oraz okoliczność dwukrotnego składania przez stronę skarżącą wniosków w trybie art. 15i ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do składanych przez stronę wniosków o przeprowadzenie kontroli w aspekcie niniejszej sprawy i kwestionowanego przez stronę ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzić należy, że okoliczność ta poza wskazaniem na jej zaistnienie nie została powiązana w logiczny sposób z wydanym orzeczeniem lekarskim nr 100/2021. Związku, jaki stara się wykazać strona poprzez podnoszenie twierdzenia o odmowie przeprowadzenia kontroli ze wskazanym orzeczeniem nie można również doszukiwać się w rzeczonej odmowie. Jak bowiem wynika z treści załączonego do skargi kasacyjnej pisma Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, organ przenalizowała żądanie strony i dokonując niejako wstępnej oceny orzeczenia o podanym numerze stwierdził, że nie zaistniała potrzeba (celowość) wszczęcia i przeprowadzenia kontroli z powodów podniesionych we wniosku strony. W zakresie podnoszonego braku uzasadnienia orzeczenia lekarskiego zauważyć należy, że strona poza postawieniem takiego twierdzenia nie wiąże go z żadną normą prawą, która nakazywałaby aby orzeczenie, o którym mowa w art. 15f ustawy, uzasadnienie zawierało jako element obligatoryjny. Powołany przepis, w ustępie 1 stanowi, że lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2. Podobnie rzecz się ma w stosunku do orzeczenia psychologicznego, gdzie w art. 15g ust. 1 ustawy mowa jest, że psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 3 lub 4. Jak zatem wynika z powołanych regulacji, orzeczenie lekarskie i psychologiczne jest zwieńczeniem procesu przeprowadzonego badania, odpowiednio lekarskiego i psychologicznego, w toku których ustala się predyspozycje fizyczne (motoryczne) oraz umysłowe (psychiczne) do dysponowania i posługiwania się broną palną. Celem orzeczenia jest zatem stwierdzenie, na podstawie przeprowadzonych badań, czy podmiot ubiegający się o pozwolenie bądź takie posiadający jest zdolny (posiada niezbędne predyspozycje) do posiadania i posługiwania się bronią. Uzasadnieniem takiego orzeczenia są wyniki przeprowadzonych badań w toku których, lekarz lub psycholog poddaje kontroli i ocenie określone parametry fizyczne (art. 15a ust. 2 ustawy) i psychologiczne (art. 15a ust. 3 i 4 ustawy) osoby poddawanej badaniu. Konkludując, to rozpoznanie i wnioski przeprowadzonego badania stanowią w swojej istocie uzasadnienie dla następującego po nim orzeczenia, które jak już wspomniano służy stwierdzeniu czy badany spełnia lub nie spełnia wymogi do szeroko rozumianego posługiwania się bronią. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej, zarzutu z punktu 4 jej petitum, również i ten uznać należy za niezasadny. W jego ramach strona podnosi, najogólniej ujmując, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego, jakie organ ma obowiązek przeprowadzić w celu realizacji zasady ujętej w art. 7 k.p.a. W ocenie strony naruszenie to polegało na pominięciu przez organ orzeczeń lekarskich wydanych przez lekarzy oraz psychologów uprawnionych do badania osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej stwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania przez wnioskodawcę bronią palną. Mając na uwadze poczynione już wywody odnośnie orzeczeń lekarskich i psychologicznych, jakie warunkują wydanie lub cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej wskazać należy, że przewidziany ustawą o broni i amunicji (art. 15h) tryb odwoławczy dotyczący czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej, zaś ostateczne orzeczenia lekarskie, jakkolwiek - co oczywiste - podlegają ocenie, to jednak nie podlegają - co należy podkreślić - weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń lub cofnięcie takiego pozwolenia. Wobec wskazanych odrębności nie jest więc możliwe podważanie ostatecznych i wiążących orzeczeń lekarskich i psychologicznych przez przeprowadzenie innego dowodu na okoliczność stanu zdrowia osoby dysponującej pozwoleniem na broń (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2282/21). Taka konstrukcja omówionych regulacji ustawy o broni i amunicji, w szczególności art. 15h i jego ust. 7, nie pozostawia wątpliwości, iż organ Policji nie jest uprawniony do prowadzenia własnego, niejako dodatkowego w odniesieniu do procedury przewidzianej w ustawie, postępowania dowodowego, którego przedmiotem mogłoby być pozyskanie innych odrębnych i niezależnych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych od wydanych w trybie art. 15g i art. 15h ustawy. Ustawa o broni i amunicji wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Ustawodawca nie wyposażył bowiem organów Policji w jakiekolwiek dodatkowe narzędzie prawne służące weryfikowaniu negatywnych, czy sprzecznych ze sobą opinii lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r, sygn. akt II OSK 47/20). Wobec powyższego, brak było podstaw po stronie organu do prowadzenia odrębnego, czy też dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie orzeczeń stwierdzających brak lub istnienie przeciwwskazań do dysponowania przez wnioskodawcę bronią palną. Jak już bowiem wskazano, a co należy raz jeszcze podkreślić, organ Policji związany jest ostatecznym orzeczeniem lekarskim wydanym w toku postępowania w przedmiocie wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń palną. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wadliwości orzeczenia Sądu I instancji w zakresie podnoszonym w skardze kasacyjnej. Wobec tego na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).