II GSK 482/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 206/24 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r. nr KOC/6131/Ru/22 w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów o ruchu drogowym oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 206/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r. nr KOC/6131/Ru/22 w przedmiocie interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w podstawie prawnej wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła skarżąca spółka, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r. oraz decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 września 2022 r. w części dotyczącej pkt 4. Alternatywnie, w przypadku braku możliwości wydania orzeczenia reformatoryjnego, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W każdym przypadku spółka wniosła o zasądzenie od organu administracji na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję SKO, w sytuacji w której decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a.") i przyjęcie przez Sąd I instancji, że zawiadomienie o zbyciu pojazdu, dokonywane w oparciu o obowiązek wynikający z przepisu art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., dalej "p.r.d.") stanowi sprawę administracyjną, podczas gdy prawidłowa wykładnia katalogu znajdującego się w art. 1 k.p.a. powinna prowadzić do wniosku, że zawiadomienie o zbyciu pojazdu nie jest sprawą administracyjną normowaną przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego przepisy procedury nie mogą znaleźć bezpośredniego zastosowania do zawiadomienia o zbyciu pojazdu lub nabyciu pojazdu, 2) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję SKO, w sytuacji w której decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 33 § 3 w zw. z art. 61 § 1 oraz art. 63 § 1 i 2 k.p.a. i przyjęcie przez sąd I instancji, że dokonanie w jednym piśmie zawiadomienia o zbyciu lub nabyciu kilku pojazdów oznacza każdorazowo zainicjowanie odrębnej sprawy administracyjnej w stosunku do każdego z pojazdów wskazanych w treści zawiadomienia oraz konsekwentnie, że w przypadku złożenia takiego zawiadomienia przez pełnomocnika powstaje obowiązek przedłożenia dokumentów pełnomocnictw w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów, których dotyczy zawiadomienie, podczas gdy do dokonania skutecznego zawiadomienia przez pełnomocnika o zbyciu lub nabyciu kilku pojazdów i należytego wykazania umocowania pełnomocnika wystarczy złożenie organowi jednego dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynika zakres umocowania pełnomocnika do dokonania czynności oraz nie istnieje przepis prawa nakazujący przedstawienie oddzielnego dokumentu pełnomocnictwa do każdej czynności lub sprawy administracyjnej objętej jednym pismem strony. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego: 3) art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że literalne sformułowanie przepisu polegające na użyciu rzeczownika "pojazd" w liczbie pojedynczej oznacza, że zawiadomienie o nabyciu/zbyciu kilku pojazdów zawarte w jednym zawiadomieniu determinuje odrębną sprawę administracyjną w zależności od liczby pojazdów, podczas gdy zawiadomienie o nabyciu lub zbyciu pojazdu ma charakter oświadczenia, a jego złożenie i przyjęcie przez organ administracji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, której dokonanie nie jest sprawą administracyjną wobec której należy stosować bezpośrednio normy procedury administracyjnej, wynikające z przepisów k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wykluczenia skutecznego złożenia jednym zawiadomieniem zawiadomienia o zbyciu większej liczby pojazdów i traktowania dokumentu jako szeregu zawiadomień oraz wywiedzenia obowiązku złożenia oddzielnego pełnomocnictwa do każdego pojazdu, w sytuacji, w której zawiadomienie składane jest przez pełnomocnika, 4) § 12 oraz § 4 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2022 r., poz. 1849) poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu przez Sąd I instancji przepisów dookreślających materialno-techniczny charakter czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej po otrzymaniu zawiadomienia o zbyciu pojazdu, 5) art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 2111) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez sąd I instancji, że zawiadomienie przez pełnomocnika o zbyciu lub nabyciu kilku pojazdów w jednym piśmie w imieniu zawiadamiającego stanowi w istocie kilka odrębnych spraw z zakresu administracji publicznej, podczas gdy złożenie przez pełnomocnika w jednym zawiadomieniu o zbyciu lub nabyciu kilku pojazdów, wraz z dokumentem pełnomocnictwa, nie powinno być uznane za sprawę z zakresu administracji publicznej ewentualnie za jedną sprawę z zakresu administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o opłacie skarbowej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, albowiem w pkt 4 tej decyzji organ administracji zasadnie ocenił, że stanowisko strony nie jest prawidłowe. Zdaniem Sądu I instancji, odpowiedź organu administracji na sporne w sprawie pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – a mianowicie, "czy dokonując zawiadomienia o nabyciu albo zbyciu więcej niż pojazdu, które to zawiadomienie jest objęte jednym pismem, kierujący zawiadomienie ma obowiązek złożyć tyle dokumentów pełnomocnictw ile pojazdów zawartych jest w zawiadomieniu oraz uiścić opłatę skarbową od każdego takiego pełnomocnictw stanowiącego załącznik do tego zawiadomienia, umocowującą 1 (jedną i tą samą) osobę do działania w imieniu mocodawcy. A zatem, czy organ ma prawo żądać multiplikowania pełnomocnictw oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa od zawiadomienia o zbyciu albo nabyciu pojazdu, zawierającego więcej niż jeden pojazd, stosownie do liczny pojazdów objętych jednym zawiadomieniem?" – nie jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, albowiem – jak podkreślił – obowiązek zawiadomienia o zbyciu lub nabyciu pojazdu odnosi się do danego konkretnego pojazdu, co w odniesieniu do zbiorczego zawiadomienia oceny tej nie zmienia, albowiem zawiera ono szereg powiadomień o zbyciu lub nabyciu poszczególnych pojazdów, a w tym kontekście, że opłacie skarbowej podlega nie sama czynność prawna udzielenia pełnomocnictwa, lecz złożenie pełnomocnictwa lub jego odpisu do konkretnej sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – tytułem koniecznych uwag wprowadzających wymaga przede wszystkim przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia dla oceny ich zasadności – że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu, a ponadto, że obowiązek, którym jest w nim mowa jest obowiązkiem sankcjonowanym, co wynika z art. 140mb pkt 2 wymienionej ustawy, który stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że ustawodawca aż nadto jasno i wyraźnie wskazał adresata obowiązku, o którym jest w niej mowa, termin wykonania tego obowiązku, a ponadto nie mniej jasno i jednoznacznie określił – co istotne z punktu widzenie istoty sporej w sprawie kwestii i zarazem odpowiedzi na zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie, na zarzut błędnej wykładni art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym – treść tego obowiązku wskazując w tej mierze, że jego treścią jest zawiadomienie o nabyciu lub zbyciu konkretnego pojazdu, a mianowicie – co wprost wynika z przywołanego przepisu prawa – pojazdu (już) zarejestrowanego, a co za tym idzie pojazdu, który posiada indywidualizujący go numer rejestracyjny. Za uzasadniony należałoby więc uznać wniosek, że tym samym, tak jak został zindywidualizowany adresat omawianego obowiązku – właściciel pojazdu – tak również została zindywidualizowana jego treść, a więc innymi słowy jego przedmiot, który odnosi się do konkretnego pojazdu, a mianowicie pojazdu już zarejestrowanego, co wobec funkcji oraz celu ustanowienia przywołanej regulacji prawnej (zob. art. 1 pkt 2 przywołanej ustawy) nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że ustawodawca nie bez uzasadnionych podstaw operuje na jej gruncie liczbą pojedynczą. Powyższe – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – nie jest bez znaczenia dla wniosku, że siłą rzeczy nie mniej zindywidualizowane – trywialnie rzecz ujmując – są również działania organu administracji publicznej podejmowane w odpowiedzi na wykonanie obowiązku, o którym jest mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a mianowicie w odpowiedzi na zawiadomienie o nabyciu lub zbyciu zarejestrowanego pojazdu. Odnoszą się one bowiem do wskazanego w wymienionym zawiadomieniu konkretnego pojazdu, a mianowicie pojazdu już zarejestrowanego – i następnie nabywanego lub zbywanego – co znajduje swoje potwierdzenie również w treści § 10 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Jest to oczywiste, gdy w tym też kontekście podkreślić, że adresowany do właściciela pojazdu (a więc podmiotu administrowanego) obowiązek zawiadomienia o jego nabyciu lub zbyciu jest skorelowany z pozostającym z nim w funkcjonalnym związku obowiązkiem o uprzednim w relacji do niego charakterze, a mianowicie z obowiązkiem rejestracji pojazdu. Nie ma przy tym znaczenia, że skorelowana z zawiadomieniem o nabyciu lub zbyciu pojazdu oraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu aktywność organu administracji stanowiąca jego reakcję na złożenie przez właściciela pojazdu zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu, czy też wniosku o rejestrację pojazdu realizuje w różnych prawnych formach działania. Istotna jest bowiem następująca po sobie sekwencja tychże działań, do których podjęcia we właściwym formach działania organ administracji jest zobowiązany. Jakkolwiek więc – co jest nie mniej oczywiste – przyjęcie zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu, o którym stanowi z kolei art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów – w tym zwłaszcza argumentu odnoszącego się do treści, a co za tym idzie przedmiotu obowiązku, o którym jest mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który ma charakter zindywidualizowany, albowiem dotyczy konkretnego pojazdu, bo (już) zarejestrowanego – trzeba stwierdzić, że działanie organu administracji w sprawie zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu zarejestrowanego pojazdu we wskazanej prawnej formie działania administracji publicznej nie oznacza – wbrew twierdzeniom strony skarżącej eksponującej znaczenie treści art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a. – że stanowisko Sądu I instancji nie jest prawidłowe. Abstrahując już nawet od tego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji w jakikolwiek sposób kwestionował, że przyjęcie zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., trzeba przede wszystkim podkreślić, że strona skarżąca nie uwzględnia w dostatecznym stopniu znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z treści oraz (indywidualnie oznaczonego) przedmiotu obowiązku, o którym jest mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o czym była mowa powyżej. W tym też kontekście nie dostrzega, że konsekwencją zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu zarejestrowanego pojazdu jest dokonanie przez organ konkretnej czynności konwencjonalnej – a mianowicie przyjęcie wymienionego zawiadomienia składanego w wykonaniu obowiązku jego złożenia, którego źródłem jest legitymowanie się tytułem własności do (już) zarejestrowanego i następnie nabywanego lub zbywanego pojazdu – która niesie ze sobą określone prawem skutki i pozostaje w ścisłej korelacji oraz w ścisłym funkcjonalnym związku z treścią oraz przedmiotem tego zawiadomienia, jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązku wynikającego z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jeżeli obowiązek ten – to jest obowiązek wynikający z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym – aktualizuje się wraz nabyciem lub zbyciem konkretnego pojazdu – a mianowicie, pojazdu zarejestrowanego – co – jak podkreślono powyżej – indywidualizuje treść oraz przedmiot tego obowiązku, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jego wykonanie inicjuje konkretną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą tego konkretnego obowiązku – a mianowicie obowiązku zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu konkretnego zarejestrowanego pojazdu – a w konsekwencji i ten wniosek, że treść oraz przedmiot wymienionego zawiadomienia determinują przedmiot tejże czynności organu administracji, którym jest przyjęcie zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu konkretnego pojazdu. Siłą rzeczy, tak zdeterminowany przedmiot działań organu administracji publicznej – przyjęcie zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu danego zarejestrowanego pojazdu – jest odrębny – co trzeba podkreślić – od przedmiotu czynności podejmowanej (podejmowanych) w odpowiedzi na zawiadomienie (zawiadomienia) o nabyciu lub zbyciu innego zarejestrowanego pojazdu. Tym samym – i zarazem w korespondencji do wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów – trzeba stwierdzić, że o braku wskazanej odrębności nie sposób jest wnioskować – jak wynika to ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – na tej tylko i wyłącznie podstawie, że zawiadomienia o nabyciu albo zbyciu więcej niż jednego pojazdu miałyby być zawarte w jednym piśmie i pochodzić od jednego podmiotu, jako właściciela wskazanych w tymże piśmie pojazdów. Tego rodzaju pismo – to jest zbiorcze zawiadomienie, jak ujął to Sąd I instancji – zawiera bowiem szereg zindywidualizowanych treścią oraz przedmiotem obowiązku, o którym stanowi art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zawiadomień o nabyciu lub zbyciu różnych zarejestrowanych pojazdów aktualizując odrębnie w odniesieniu do każdego z tych zawiadomień odrębny obowiązek ich przyjęcia, a więc innymi słowy inicjując w odniesieniu do każdego z tych zawiadomień odrębne czynności podejmowane w przewidzianej prawnej formie działania administracji publicznej w odrębnych – trywialnie rzecz ujmując – "sprawach". Jeżeli więc – jak wynika z art. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej – opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym (zob. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2303/11), zaś – jak podkreślono powyżej – czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest przyjęcie przez organ administracji zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu składanego w wykonaniu obowiązku jego złożenia, o którym stanowi art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to wobec tego, że zawiadomienie o nabyciu lub zbyciu pojazdu jest dokonywane w odniesieniu do konkretnego zarejestrowanego pojazdu i jest odrębne wobec zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu innego zarejestrowanego pojazdu (innych pojazdów), co oznacza, że w odniesieniu do każdego z tych zawiadomień aktualizują się odrębne – z uwagi na ich przedmiot – obowiązki organu administracji, a co za tym idzie odrębne czynności polegające na przyjęciu tych (przedmiotowo) odrębnych zawiadomień – bo odnoszących się do różnych pojazdów i siłą rzeczy do różnych "spraw" – to nie ma podstaw, aby w relacji do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podważać prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, a mianowicie, że do każdego z zawiadomień – niezależnie od tego, czy dokonywanych pojedynczo, czy zbiorczo w jednym piśmie – powinien być złożony dokument pełnomocnictwa lub jego odpis. Zwłaszcza, że – co nie mniej istotne – strona skarżąca również nie wskazuje, ani też nie wyjaśnia – albowiem nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej, ani z jej uzasadnienia – że w odniesieniu do zawiadomień o nabyciu lub zbyciu pojazdu miałyby mieć zastosowanie przepisy art. 2 lub art. 3 ustawy o opłacie skarbowej, a co za tym idzie ustanowione na ich gruncie wyłączenia. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2