II GSK 4682/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2866/15 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2866/15 oddalił skargę K. C. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. C. w miejscowości B. zajmowanym przez skarżącą. Kontrola została przeprowadzona w obecności D. L. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 20 odbiorników telewizyjnych, które odbierały program. Do odbiorników jest doprowadzona tv naziemna. Stwierdzono, że odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i są one używane od stycznia 2015 r. Fakt ten został ustalony na podstawie ustnej wypowiedzi D. L. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez kontrolerów i D. L. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. (dalej: Dyrektor) decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nakazał skarżącej rejestrację 20 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12.900,00 zł. Orzekając na skutek odwołania skarżącej Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji dwudziestu używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. 2014, poz. 1204 ze zm. – dalej: ustawa o opłatach abonamentowych) za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Następnie organ odwoławczy wskazał na ustalenia kontroli i w oparciu o nie stwierdził, że okoliczność używania przez skarżącą w dniu przeprowadzonej kontroli 20 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, nie budziła wątpliwości. Minister odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4, art. 79 ust. 6 i 80 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2015, poz. 584 ze zm. - dalej: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej) stwierdził, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Kontrola ta nie jest kontrolą działalności gospodarczej i w związku z tym nie jest konieczne aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania podmiotu kontrolowanego. W ocenie organu odwoławczego powołane w odwołaniu przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej odnosiły się do kontroli działalności gospodarczej, a nie kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu ją wykonującego. Jednocześnie organ wskazał, że obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych, a uregulowania w niej zawarte, w szczególności postanowienia art. 7 ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, a tym samym powołane w odwołaniu przepisy nie mają do niej zastosowania. Zdaniem Ministra, organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie ma podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza recepcjonistki (kierownika recepcji) nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń a telewizory są istotnym elementem tych składników. Organ dokonując oceny wiarygodności oświadczeń D. L. składanych do protokołu kontroli w kontekście twierdzeń zawartych w odwołaniu dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli. Organ odwoławczy zaznaczył, że skarżąca nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego, iż w skontrolowanym lokalu wcześniej nie istniała żadna instalacja umożliwiająca odbiór programów telewizyjnych. W ocenie organu, kopie faktur zakupu instalacji antenowej nie stanowiły potwierdzenia, iż przed dniem ich zakupu odbiorniki nie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu na innej podstawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli, zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli, sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego - przedstawia się go do podpisu tej osobie. Organ uznał, że w toku postępowania odwoławczego nie zostały przedstawione żadne dowody podważające ustalenia kontroli. Organ odwoławczy uzasadniając częściową zmianę decyzji organu I instancji wskazał na treść art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Organ wskazał, że zarejestrowanie przez skarżącą odbiorników po przeprowadzonej kontroli nie stanowiło podstawy do uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji, niemniej jednak okoliczność ta spowodowała, że decyzja w części dotyczącej nakazania rejestracji odbiorników stała się bezprzedmiotowa. Skargę do WSA od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka. Sąd I instancji oddalając skargę i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w związku ze zmianą stanu faktycznego, jaka zaszła pomiędzy wydaniem decyzji w I instancji a postępowaniem odwoławczym. WSA zaznaczył, że strona w dniu [...] lipca 2015 r. dokonała rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych, co spowodowało, że postępowanie w części dotyczącej nakazanie rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych stało się bezprzedmiotowe. W ocenie WSA w sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Ilość oraz czas używania odbiorników telewizyjnych organ ustalił w oparciu o oświadczenie recepcjonistki, która podpisała również protokół kontroli. Sąd zgodził się z oceną organu, iż ww. dokumenty są wiarygodne albowiem D. L. jako recepcjonistka, która kontaktuje się z klientami i udziela im informacji o pokojach z pewnością posiadała wiedzę o ich wyposażeniu. Podała ona, że w hotelu od stycznia 2015 r. znajduje się 20 sztuk odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu telewizji naziemnej. Uruchomienie tych odbiorników w celu sprawdzenia ich technicznej sprawności nie było możliwe z uwagi na to, że pokoje były zajęte. W ocenie WSA nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. WSA wskazał, że przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki te stanowią element wyposażenia pokoi i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji gości. Sąd podkreślił jednocześnie, że recepcjonistka w toku postępowania administracyjnego nie odwołała wyjaśnień udzielonych w toku kontroli. Strona nie obaliła domniemania prawdziwości dokumentu w postaci protokołu kontroli. Złożony przez nią protokół zdawczo-odbiorczy oraz faktura montażu centralnej instalacji antenowej, podłączenie 20 sztuk odbiorników tv, udostępnienie możliwości odbioru sygnału TV w pokojach nie podważyły ustaleń poczynionych w czasie kontroli, że znajdujące się w hotelu odbiorniki odbierają telewizję naziemną. W konkluzji WSA stwierdził, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje ich rejestrację (jeśli nie została ona dokonana do dnia wydania decyzji) i ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, której wysokość wynika wprost z art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji pomimo istnienia przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 ustawie z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016, poz. 23 ze zm. – dalej: k.p.a.), a to przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na naruszeniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora pomimo, że zarówno w skarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także w uzasadnieniach tych decyzji, nie wskazano zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. podstawy prawnej ustalenia opłaty za używanie niezarejestrownaych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12.900 zł, a to § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2015 r. (Dz.U. 2014, poz. 647 – dalej: rozporządzenie), - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie dowodów wskazanych w skardze, mimo że miały one niezbędne znaczenie dla wyjaśnienia wątpliwości, a ich przeprowadzenie nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. strona cofnęła wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, której w sprawie nie stwierdzono. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zawarł w niej zarzuty oparte tylko na jednej z podstaw kasacyjnych tzn. naruszeniu przepisów postępowania. Zdaniem kasatora Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że rażące naruszenie prawa tj. przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy sprowadza się do braku merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w zakresie nieobjętym umorzeniem. Ponadto skarżący wskazuje, że w decyzjach obu instancji nie podano podstawy prawnej ustalenia wysokości opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. W dalszym ciągu argumentacja skargi kasacyjnej zmierza do zakwestionowania ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zarzuty te zmierzają do podważenia okoliczności stwierdzonych podczas kontroli, stanowiących podstawę ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, a więc faktu, że wnosząca skargę kasacyjną używała w ramach prowadzonej działalności hotelarskiej 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one nieusprawiedliwione. Najdalej idący jest pierwszy zarzut (tiret 1) petitum skargi kasacyjnej, gdyż zmierza do wykazania nieważności decyzji organu odwoławczego. Zdaniem kasatora ta nieważność wynika z przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i polega na niezawarciu całego rozstrzygnięcia w sentencji zaskarżonej decyzji poprzez brak orzeczenia co do pozostałej nieuchylonej części decyzji organu I instancji. Zarzut ten nie jest trafny. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 316/13 (dostępne w CBOSA) zgodnie z którym stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Osnowa decyzji, o której mowa w pierwszej części zdania, składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia – w całości lub w części, zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do istoty. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Sytuacja prawna strony jest zatem określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Z wykładni systemowej drugiej części zdania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wynika że dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem pierwszej instancji. Zatem osnowa decyzji wydanej na podstawie drugiej części zdania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tak samo jak w części pierwszej omawianego przepisu składa się z dwóch części, w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia – w całości lub w części, zaś w drugiej umarza postępowanie pierwszej instancji w zakresie objętym uchyleniem. Zatem dopuszczalną formą rozstrzygnięcia, zgodnie z omawianym przepisem, jest uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie albo orzeczenie co do istoty sprawy (decyzja reformacyjna) bądź też umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Prawidłowość takiej wykładni znajduje swój wyraz również w piśmiennictwie (zob. M.Jaśkowska, A.Wróbel. Komentarz Kodeks postępowania administracyjnego, LEX, 2013). W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia 21 sierpnia 2015 r. organ odwoławczy uchylił decyzję wydaną przez organ I instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji 20 używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Uchylenie decyzji w części dotyczącej nakazania rejestracji nastąpiło w związku ze zmianą stanu faktycznego, która zaszła pomiędzy wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy, zatem w sposób niebudzący wątpliwości oznaczył, w jakim zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Nadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę zarówno w odniesieniu do nakazania rejestracji odbiorników telewizyjnych, jaki i ustalenia opłaty za używanie tych odbiorników. Co oznacza, że w pozostałej, nieuchylonej, części decyzja organu I instancji nadal obowiązuje. W tych okolicznościach nie można stwierdzić, że zaskarżona decyzja obarczona jest wskazywaną przez kasatora wadą powodującą jej nieważność. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem treści przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. okazał się całkowicie bezzasadny. Niezasadny jest również zarzut braku wskazania w decyzji podstawy prawnej ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Podstawą prawną ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników jest bowiem art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. W przedmiotowej sprawie postawa ta została wskazana w decyzji, a zatem zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powoływane przez kasatora rozporządzenie nie stanowi podstawy prawnej ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników, a jedynie określa jej wysokość (stawkę). Zarzuty skargi kasacyjnej wskazywały również (tiret 3 petitum) na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten reguluje uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzane przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie, jak wynika z analizy akt sprawy sądowoadministracyjnej prowadzonej przed Sądem I instancji, w tym także z protokołu rozprawy z dnia 12 maja 2016 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosków dowodowych skarżącej. Istotne jest, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów tylko i wyłącznie jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a ponadto nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego - prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie tego przepisu - nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Sąd nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem (por. np. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., I OSK 3082/12 i z dnia 7 czerwca 2013 r., II GSK 2251/11, dostępne w CBOSA). Do zadań sądów administracyjnych nie należy zatem ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy w oparciu o przedstawiane przez strony dowody. Ustawowo określone zadania sądu administracyjnego dotyczą przede wszystkim kontroli działalności administracji publicznej, w formach określonych ustawą, o czym stanowi wprost art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Wskazywane przez kasatora do przeprowadzenia dowody zmierzały do uzupełnienia, a następnie podważenia w oparciu o przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. ustalonego w postępowaniu przed organami administracyjnymi stanu faktycznego sprawy. Tak sformułowane wnioski dowodowe nie mogły odnieść skutku, gdyż o istotnych wątpliwościach - w rozumieniu przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a - można mówić tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do prawidłowości zastosowania przez organ przepisów, w tym dotyczących postępowania dowodowego i w następstwie tego zachodzą wątpliwości co prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie miał uzasadnionych podstaw by zarzucić organom popełnienie uchybień proceduralnych w tym zakresie gdyż z zebranego przez organy orzekające materiału dowodowego bezspornie wynikało, że w pokojach hotelowych było 20 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, gotowych do natychmiastowego odbioru programu telewizyjnego. Tym samym Sąd I instancji oddalając wniosek o przeprowadzenia dowodów z dokumentów przedłożonych na rozprawie nie naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 2), b), w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).