II GSK 454/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. obecnie: Zarządcy Masy Sanacyjnej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji z siedzibą w R.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 523/18 w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 27 grudnia 2018r. sygn. akt III SA/Lu 523/18 oddalił skargę Z. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS, DIAS) z 3 sierpnia 2018 r. nr 0601-IOC.48.38.2018 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości, i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona o uchylenie wyroku WSA i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji DIAS, a w trybie art. 135 p.p.s.a. także decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 7 czerwca 2018 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności w całości decyzji obu organów w przypadku zaistnienia przyczyn przewidzianych w art. 156 k.p.a., a także rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci protokołu z zeznań świadków: A. M., Z. M., J. M., złożonych w postępowaniu w sprawie o wykroczenie toczącym się przed Sądem Rejonowym w Radomiu II Wydział Karny pod sygnaturą II W 1284/18 na okoliczność ustalenia, że zeznania te, niedopuszczone w postępowaniu administracyjnym, mogłyby przyczynić się do zmiany stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji i zaakceptowanego przez Sąd. Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Organ – Dyrektor DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 29 czerwca 2022 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 15 września 2022r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron, prawidłowo zawiadomiona, nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego. Pismem z 2 września 2022 r. pełnomocnik powiadomił, że wobec Spółki zostało wszczęte postępowanie sanacyjne oraz wyznaczono Zarządcę sanacyjnego, na dowód czego dołączył kopię postanowienia Sądu Rejonowego w Radomiu V Wydziału Gospodarczego z 8 października 2020 r., sygn. akt V GR 6/20 oraz informację z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu w dniu 30 sierpnia 2022r. oraz pełnomocnictwo udzielone przez Zarządcę masy sanacyjnej Z. sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w R. z 1 września 2022 r. W piśmie tym oświadczył, że popiera skargę kasacyjną w całości. Z uwagi na to, że postępowanie sanacyjne Spółki i wyznaczenie Zarządcy nastąpiło na mocy postanowienia Sądu Rejonowego wydanego w takcie postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie, to na mocy art. 311 ust. 1 ustawy z 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r., poz. 814 z późn. zm., dalej: p.r.), zgodnie z którym postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu, postępowanie kasacyjne było dalej prowadzone przeciwko Zarządcy masy sanacyjnej, który takie postępowania prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika (por. wyrok NSA z 18 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1292/21). Zarządca zajął stanowisko co do skargi kasacyjnej. Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej, NSA stwierdził, że jej zarzuty nie są uzasadnione i dlatego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określa § 2 art. 183 p.p.s.a., a których w niniejszej sprawie nie stwierdzono. W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a konieczne jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem ww. decyzji Dyrektora IAS z 3 sierpnia 2018 r. stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że Spółce została wymierzona kara pieniężna za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Z akt sprawy wynikało, że zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z dwuoosiowego ciągnika samochodowego o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy o nr rej. [...] wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem – konstrukcją stalową stanowiącą część żurawia platformowego o masie 3700 kg w ramach międzynarodowego transportu drogowego, gdyż wyjeżdżał z Polski. W wyniku kontroli przeprowadzonej na terenie Przejścia Granicznego w Dorohusku ustalono, że szerokość pojazdu członowego wynosiła 380 cm, co wskazywało na przekroczenie dopuszczalnej przepisami szerokości pojazdu z ładunkiem o 80 cm, czyli o 26,7 %. Nie stwierdzono przekroczenia innych wymiarów. Pojazd został uznany za nienormatywny. Z akt sprawy wynikało także, że podczas kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu okazał kopię zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VI, ale bez stanowiącego doń załącznik - wykazu dróg, po których może odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego oraz zezwolenie kategorii VII na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego wydane dla innego pojazdu – o nr rej. Ciągnika siodłowego [...]. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w ramach obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sąd kasacyjny odstąpił od zasady, że najpierw powinno się rozpatrywać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, na rzecz rozpatrzenia zarzutu naruszenia prawa materialnego, zgłoszonego w zarzucie 3 petitum skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miała kwestia, czy przekroczenie przez pojazd podczas przejazdu tylko jednego z parametrów, bez równoczesnego przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu lub nacisku osi, określonych dla kategorii I-VI, było niezbędne do legitymowania się zezwoleniem kategorii VII podczas tego przejazdu i czy jego brak skutkował nałożeniem kary. Ponadto przesądzenie tej kwestii rzutowało na zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania zgłoszonych w pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej, w których podnoszono, że nie dokonano ustaleń dotyczących rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, z której przekroczeniem wiąże ustawodawca przekroczenie p.r.d. i nałożenie kary. W ocenie składu orzekającego zarzut ten nie jest zasadny, podobnie jak nie jest trafna argumentacja przytoczona na jego poparcie. W przedstawionym zakresie obecny skład NSA nie podziela stanowiska prezentowanego w wyroku NSA z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2405/14, albowiem z późniejszego orzecznictwa NSA, które skład orzekający podziela, wynika, że dla przypisania danemu podmiotowi wykonującemu przejazd pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii VII, wykonywania tego przejazdu bez omawianego zezwolenia kategorii VII wystarczające jest tylko stwierdzenie przekroczenia tylko jednego z parametrów powodujących konieczność uzyskania pozwolenia kategorii VII, w tym także i szerokości pojazdu. Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a p.r.d. Z treści tego przepisu wynika, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Dopuszczalne wymiary pojazdów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ary. 66 ust. 5 p.r.d. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, dopuszczalna długość pojazdu członowego wynosi 16,50 m, szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m (§ 2 ust. 2). Z kolei na mocy art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d. ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko przy zachowaniu następujących warunków, tj. ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm. Natomiast ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien być oznaczony, w myśl art. 66 ust. 8 zd. pierwsze p.r.d. Stosownie do treści art. 64 ust.1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Z kolei art. 64 ust. 3 p.r.d. wskazuje, że wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik numer 1 do p.r.d. zatytułowany: "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego", który to załącznik jest także częścią ustawy – p.r.d. Z uregulowania Ip. 7 załącznika numer 1 do p.r.d. wynika, że kategoria VII zezwolenia dla wykonywania nienormatywnego przejazdu jest wymagana, gdy wymiary oraz rzeczywista masa całkowita pojazdu są większe od wymienionych dla zezwoleń kategorii I-VI, naciski osi przekraczają wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do regulacji z art. 64d ust.1 p.r.d. zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu i wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. W ocenie NSA wykładnia przepisu Ip. 7 załącznika numer 1 do p.r.d. winna być dokonywana przy uwzględnieniu treści przywołanych wyżej przepisów art. 2 pkt 35a p.r.d., art. 64 ust.1 pkt p.r.d., a także art. 64 ust.3 p.r.d. i art. 64d ust.1 p.r.d. Z treści wskazanych wyżej przepisów prawa wynika, że ustawodawca w załączniku numer 1 do p.r.d. określił parametry dotyczące wymiarów pojazdu, masy pojazdu, nacisków osi pojazdu. Ustalenie przekroczenia tych parametrów kwalifikuje pojazd jako nienormatywny, a jednocześnie ustalenie parametrów w określonej w tabeli wysokości daje podstawę do przypisania dla konkretnego pojazdu określonej kategorii zezwolenia. Tak więc kategoria zezwolenia uprawniająca do przejazdu pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych jest uzależniona od stwierdzenia określonego poziomu nienormatywności pojazdu, przy uwzględnieniu parametrów wskazanych w p.r.d. i którym to parametrom załącznik do p.r.d. nadał matematyczny wymiar. Podkreślić należy, że w Ip. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. mowa jest o parametrach wymiaru oraz rzeczywistej masy całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI. Oznacza to, że przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych, którego jeden ze wskazanych wyżej parametrów w wymiarze matematycznym przekracza wielkość określoną w ten sam sposób, ale dla zezwoleń o niższej kategorii, wymaga uzyskania zezwolenia kategorii VII. Odmienna wykładnia wskazanych przepisów prawa mogłaby doprowadzić do sytuacji, w której ten sam pojazd nienormatywny, w wymiarze matematycznym, spełniałby parametr rzeczywistej masy całkowitej odpowiadający wielkości przypisanej dla zezwolenia kategorii VI (do 60 ton), a w zakresie odnoszącym się do parametru wymiarów (długości, wysokości czy szerokości) posiadałby wielkości przypisane dla zezwolenia kategorii VII. Tak więc uwzględniając wykładnię systemową i celowościową, a także biorąc pod uwagę i to, że w przedstawionych wyżej regulacjach prawnych (z wyjątkiem treści Ip. 7 załącznika numer 1 do p.r.d.) ustawodawca posługuje się rozłącznym wyliczeniem parametrów podlegających ustalaniu przy określeniu poziomu nienormatywności pojazdu, a tym samym wskazaniu kategorii zezwolenia uprawniającego do przejazdu tym pojazdem jako nienormatywnym, należy zaakceptować stanowisko WSA o braku podstaw do takiej interpretacji opisanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, która prowadziłaby do uznania, że obowiązek realizowania przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii VII wymaga równoczesnego ustalenia przekroczenia przez kontrolowany pojazd parametru wymiaru oraz rzeczywistej masy całkowitej w wymiarze większym niż wielkości przewidziane dla zezwoleń kategorii I-VII. Ponadto, zgodnie z lp. 7 wspomnianego załącznika nr 1 do p.r.d., jak i art. 64d ust. 1 p.r.d. pozwolenie kategorii VII wydaje się dla trasy wyznaczonej w zezwoleniu, a zezwolenie kategorii VI na drogi krajowe - zgodnie z wykazem dróg, o którym mowa w art. 64c ust. 8 p.r.d., dołączanym do tego zezwolenia przez organ wydający zezwolenie. Wobec powyższego należało podzielić stanowisko WSA, a nie Skarżącej, że przekroczenie jednego z warunków określonych dla kategorii I-VI, nawet bez przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej skutkowało potraktowaniem takiego naruszenia jako naruszenia kategorii VII (por. wyroki NSA z: 10 października 2019 r. sygn. akt II GSK 2484/17; 28 września 2021 r. sygn. akt II GSK 375/21; 26 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3391/15; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego, w przypadku ustalenia przekroczenia dopuszczalnej szerokości pojazdu, nie było potrzeby czynienia ustaleń dotyczących ewentualnego przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, co według Spółki miało być istotnym naruszeniem przepisów p.r.d., skutkującym niezasadnym nałożeniem kary. Niezasadne więc okazały się w tym zakresie zarzuty z pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że ustalenia organu co do wymiarów kontrolowanego pojazdu, zaakceptowane przez WSA i nie kwestionowane przez Spółkę wykazywały, że zostało stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego parametru, to jest szerokości pojazdu o 80 cm, czyli 26,7 %. Natomiast sporne było, czy Skarżąca, wykonując przejazd opisanym pojazdem, posiadała właściwe zezwolenie na ruch tego pojazdu, a tym samym nałożona kara za brak zezwolenia kategorii VII była nieuzasadniona, co miało być wynikiem wadliwych ustaleń organów, podzielonych przez Sąd I instancji. Argumenty te zostały podniesione w ramach zarzutów z pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnych, opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tych zarzutów Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (zarzut z pkt 1) i art. 8 § 1 i 2 k.p.a. (zarzut z pkt 2), polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego, że Spółka nie legitymowała się zezwoleniem kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego, szczególnie że nie przeprowadzono dowodów z przesłuchania Prezesa Spółki i funkcjonariuszy Służy Celnej, którzy przeprowadzili omawianą kontrolę pojazdu w dniu 27 listopada 2017 r., a także nie oceniono właściwie wszystkich dowodów, szczególnie tych przedstawionych przez Spółkę. Należy podkreślić, że przebieg czynności kontrolnych został udokumentowany w protokole kontroli. Skarżąca nie podważała utrwalonego w protokole opisu przebiegu kontroli. Protokół zaś stanowi dokument urzędowy, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Przy tym należy stwierdzić, że istota protokołu kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny (art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm.; dalej: u.t.d.). Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest sporządzany podczas kontroli drogowej, to umożliwia odzwierciedlenie w swojej treści zarówno przebieg czynności kontrolnych, jak i stwierdzone w trakcie tych czynności fakty, zdarzenia i okoliczności mające, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto ich utrwalenie we wskazany sposób. Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por.: wyroki NSA z: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17). Podczas kontroli został także przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu. Skarżąca treści protokołu kontroli i protokołu przesłuchania nie podważała. Podobnie kierowca, który podpisał oba protokoły. Protokół kontroli na mocy art. 74 ust. 2 u.t.d. w brzmieniu z daty kontroli podpisuje także kontrolujący. Dlatego za nieuzasadnione należało uznać oczekiwanie odnośnie potrzeby powielania dowodu z protokołu kontroli, w którym są wskazane dane inspektorów przeprowadzających kontrolę, a co do których Spółka nie zgłaszała zastrzeżeń poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę. Z kolei kontrolowany kierowca zeznał, że podczas kontroli omyłkowo okazał zezwolenie kategorii VII nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego. Nawet, gdyby potraktować, mając na uwadze ustalenia kontroli (brak zezwolenia kategorii VI), że pomyłka kierowcy polegała na przedstawieniu wspomnianego zezwolenia, zamiast kompletnego zezwolenia kategorii VI (kierowca posiadał tylko kopię zezwolenia kategorii VI nr [...] i bez dołączonego wykazu dróg krajowych, po których mógł odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego, wymaganego przez art. 64c ust. 8 p.r.d.), to na użytek dalszego postępowania w przedmiocie nałożenia kary, okazane podczas kontroli zezwolenie kategorii VII zostało prawidłowo uznane za organy i następnie WSA jako nie dotyczące kontrolowanego przejazdu. Skutkowało to uznaniem, że przejazd ten odbywał się pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W zezwoleniu tym nie tylko został podany inny nr rej. ciągnika siodłowego- [...] (właściwy- [...]), ale też masa własna tego pojazdu -7,5 t (według dowodu rejestracyjnego 7,0 t). Te same dane i inne błędne zostały także wskazane we wniosku o udzielenie zezwolenia kategorii VII, gdyż podano także inną datę pierwszej rejestracji ciągnika – 2005 r. (według dowodu rejestracyjnego – 2008r. ), jak i naczepy – 2010 r. (według dowodu rejestracyjnego – 2002 r.). Wniosek o zezwolenie składał podmiot zawodowy tym się trudniący-P. Sp. z o.o.i Sp.-Sp.K. z siedzibą w S., zezwolenie zostało wydane 20 listopada 2017 r., a przejazd miał się zacząć 22 listopada 2017 r. Spółka nie wykazała, aby podjęto czynności zmierzające do prawidłowego zmiany/sprostowania zapisów zezwolenia, jeżeli dotyczyło ono kontrolowanego przejazdu. Okoliczność, że w dacie kontroli nie był zarejestrowany na nr [...] żaden pojazd nie oznaczało, że omawiane zezwolenie zostało udzielone na kontrolowany przejazd. Dlatego organy prawidłowo przyjęły, a WSA zaakceptował, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywał się bez wymaganego zezwolenia kategorii VII. Organy uwzględniły wszystkie dowody zebrane i zgłoszone w sprawie, rozpatrzyły je w całokształcie i we wzajemnym powiązaniu, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zasadnie nie został przeprowadzony dowód z zeznań prezesa Zarządu Spółki, skoro nie uczestniczył w przejeździe ani nie brał w udziału w czynnościach przygotowawczych do tego przejazdu. Dlatego dowód ten nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego pominięcie podnoszonych przez Skarżącą dowodów z przesłuchania świadków, gdyż pozostałe dowody zostały ocenione przez organy i WSA odmiennie, aniżeli tego oczekiwała Spółka, co zostało logicznie uzasadnione, nie stanowiło w tej sytuacji naruszenia art. 8 k.p.a. Natomiast w związku z zawartym w skardze kasacyjnej Spółki wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z protokołów z zeznań świadków, złożonych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Radomiu w sprawie II W 1284/18 wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. "Odpowiednie" stosowanie przepisów może wszak polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 1385/21). Stąd też wniosek Skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższych ustaleń (brak zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego kategorii VII) niezasadny okazał się także zarzut Spółki (ujęty w pkt 4) petitum skargi kasacyjnej) niewłaściwego zastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 1 lit. c) p.r.d. (Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15.000 zł - w pozostałych przypadkach) i ustalenia na jego podstawie kary pieniężnej, a nie na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 7 p.r.d. (Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 2000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII lub podanych w tym dokumencie). Skarżąca sugerowała, że kontrolowane decyzje mogły być dotknięte wadą nieważności, ale nie wskazała która z podstaw stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. miałaby wystąpić w niniejszej sprawie. Sąd kasacyjny zaś rozpoznawał skargę kasacyjną w zakresie wyznaczonym przez ten środek, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Sąd kasacyjny w całości odstąpił od obciążenia Spółki, a tym samym zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, kierując się przesłankami z art. 206 p.p.s.a. Sąd miał na uwadze, że wobec Spółki toczy się postępowanie restrukturyzacyjne – sanacyjne, które ma zapobiec upadłości Spółki, a przede wszystkim doprowadzić do poprawy sytuacji ekonomicznej Skarżącej i ma na celu przywrócenie jej zdolności do wykonywania zobowiązań, przy jednoczesnej ochronie przed egzekucją (art. 3 ustawy z dnia 15 maja 2015 r., Dz. U. z 2021 r. poz. 1588), a na Spółkę zostało nałożonych szereg kary, co wynikało z rozpatrywanych przez NSA skarg kasacyjnych, a co może mieć istotny wpływ na sytuację finansową Skarżącej.