II GSK 454/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 454/16 o orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 303/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 454/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [A.] Spółki z o.o. w K. wywiedzioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 303/15. Odpis tego wyroku został doręczony Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 17 lipca 2017 r. (k. 156 akt sprawy). Wnioskiem z dnia 21 lipca 2017 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (następca prawny Dyrektora Izby Celnej w Toruniu), wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie zgłoszonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku organu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z odpowiednio stosowanym w postępowaniu kasacyjnym art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) strona może, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia jej wyroku z urzędu, zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli nie orzeczono o całości skargi albo niezamieszczone zostało w wyroku dodatkowe orzeczenie, które według przepisów ustawy powinno było zostać zamieszczone z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że od dnia 1 marca 2017 r. w sprawach służb celno – skarbowych zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016, poz. 1947, ze zm.) oraz ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, ze zm.; dalej: ustawa wprowadzająca). Zgodnie z art. 159 ustawy wprowadzającej ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej zastąpiła dotychczas obowiązujące: ustawę z dnia 28 września 1991 r. o Kontroli skarbowej, ustawę z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie celnej, ustawę z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej. Zreformowanie administracji skarbowej i celnej (powstanie Krajowej Administracji Skarbowej) i związane z tym przekształcenia podmiotowe powodują, iż w wyniku tej zmiany dotychczasowe prawa i obowiązki Dyrektora Izby Celnej w Toruniu przejął Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy. Istota żądania uzupełnienia wyroku, które ma niewątpliwie charakter konstytutywny, zakres żądania strony (uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów sądowych), a także wejście w życie reformy aparatu skarbowo-celnego, nakazują właściwe zastosowanie art. 231 ustawy wprowadzającej zgodnie, z którym dotychczasowe upoważnienia Szefa Służby Celnej, Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, dyrektora urzędu kontroli skarbowej, dyrektora izby celnej, dyrektora izby skarbowej oraz naczelnika urzędu celnego wydane odpowiednio funkcjonariuszom albo pracownikom w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych oraz zadań stają się upoważnieniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego stosownie do ich właściwości, nie dłużej niż do dnia 31 maja 2017 r. W realiach niniejszej sprawy Dyrektor Izby Celnej w Toruniu złożył odpowiedź na skargę kasacyjną w dniu 28 grudnia 2015 r. wraz z pełnomocnictwem procesowym z dnia 17 grudnia 2015 r. udzielonym radcy prawnemu E. T. do reprezentowania organu w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 303/15. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pełnomocnictwo procesowego udzielone przez Dyrektora Izby Celnej w Toruniu do reprezentowania organu przed Sądem II instancji zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 231 ustawy wprowadzającej wygasło 31 maja 2017 r. Pełnomocnik organu - radca prawny, nie był obecny na rozprawie przed NSA w dniu 5 lipca 2017 r. Dopiero na etapie wniosku o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy przedłożył właściwe pełnomocnictwo. Niezasadne jest więc uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, bowiem wniosek zasądzenie zwrotu kosztów w chwili orzekania przez NSA dotyczył poprzedniego organu, a wyrok wydany został po wejściu w życie reformy administracji skarbowo-celnej. Stosownie do mającego w sprawie zastosowania art. 210 § 1 p.p.s.a., o zwrocie kosztów sądowych sąd orzeka na wniosek strony, zgłoszony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Sąd może z urzędu orzec o zwrocie kosztów wyłącznie w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 210 § 2 ustawy). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy nie zgłosił wniosku o zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania na rozprawie, mimo prawidłowego zawiadomienia. Pełnomocnik organu wolę otrzymania zwrotu poniesionych kosztów wyraził dopiero we wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 21 lipca 2017 r., a zatem po terminie zakreślonym w art. 210 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku, jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.