II GSK 45/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. G. na postanowienie o kosztach postępowania kasacyjnego zawarte w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 45/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 443/21 w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2021 r. nr NEP.906.32.1.8.2020 w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: odrzucić zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 lipca 2025 r. oddalił skargę kasacyjną M. G. (dalej jako "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 443/21, w sprawie z jej skargi na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z 15 stycznia 2021 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W punkcie 2 sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej na rzecz organu tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 360 złotych. Skarżąca, w piśmie z 25 września 2025 r., wniosła o zmianę wydanego orzeczenia w przedmiocie kosztów podnosząc, że postępowanie egzekucyjne w stosunku do niej zostało umorzone i powinno to znajdować odzwierciedlenie w wydanym wyroku. Wskazała nadto, że ze względów słusznościowych nie powinna ponosić kosztów sądowych, zaś postępowanie sądowe było bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącej z 25 września 2025 r. zostało potraktowane przez Naczelny Sąd Administracyjny jako zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w punkcie 2 wyroku z 29 lipca 2025 r., gdyż spełnia wszystkie określone w art. 194 § 3 p.p.s.a. kryteria, tj. czyni zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawiera wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział też możliwości zmiany treści prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile te nie zawierają oczywistych omyłek pisarskich podlegających sprostowaniu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że zażalenie wniesione na prawomocne postanowienie NSA w przedmiocie kosztów postepowania, zawarte w punkcie 2 wyroku NSA z 29 lipca 2025 r. jest niedopuszczalne, a więc podlega odrzuceniu stosownie do dyspozycji art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Pouczenie o braku możliwości zaskarżenia orzeczenia NSA, skarżąca otrzymała wraz z doręczeniem jej odpisu wyroku sądu drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.