II GSK 441/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego o sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 441/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 519/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lipca 2022 r. nr BP.501.1977.2021.0161.BD2.245373 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego o sprostowanie wyroku.

I Wyrokiem z 20 stycznia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez A. Sp. z o.o. w T. (obecnie: B. Sp. z o.o. w T., dalej: skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 519/22 oraz zasądził od skarżącej na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z 17 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł o sprostowanie powyższego wyroku NSA w punkcie 2 sentencji poprzez wskazanie prawidłowej nazwy (oznaczenia) strony skarżącej od której zasądzono koszty postępowania kasacyjnego na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą w sprawie była A. Sp. z o.o. w T. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Regulacja z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), który to przepis, zgodnie z art. 193 cyt. ustawy, ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się określonych uchybień. Sprostowaniu, w każdym czasie, podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie następuje z urzędu, ale także na żądanie strony (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 341; postanowienie NSA z 5 października 2012 r., sygn. akt II OZ 790/12; publ. CBOSA). Z treści art. 156 § 1 p.p.s.a. wynika, że koniecznym warunkiem sprostowania jest "oczywistość" każdej z postaci niedokładności lub omyłki. Musi ona jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Należy podkreślić, że nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te – co należy wyraźnie zaznaczyć – muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Nie ulega wątpliwości, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, która to zasada odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym. Sprostowanie nie jest bowiem środkiem prawnym, który prowadzić może do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia, np. przez wprowadzenie nowego podmiotu (por. np. postanowienie z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1120/14, LEX nr 1624466, postanowienie Sądu Najwyższego z 3 marca 1976 r., sygn. akt II CZ 11/76, LEX nr 7806 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, OSNC 1995/9; a także B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 156 § 1, wyd. VII Lex/el). W przedmiotowej sprawie, zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym, skarżąca w chwili składania skargi kasacyjnej działała pod firmą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, natomiast w chwili orzekania przez NSA działała pod firmą B. z ograniczoną odpowiedzialnością – zmiana wprowadzona w KRS 24 października 2023 r. wpisem nr [...]. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wykazał zaistnienia przesłanki oczywistej omyłki, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Tym samym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił oddalić wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego o sprostowanie wyroku.