II GSK 430/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 400/22 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 marca 2022 r., nr KO.480.18.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.

I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 5 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 400/22, oddalił skargę S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 29 marca 2022 r. nr KO.480.18.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu. II. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. 1. Decyzją z 25 czerwca 2019 r. Starosta Powiatu Piotrkowskiego zarejestrował na rzecz S. G. pojazd marki M. S., nr nadwozia (...), wydając dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne zalegalizowane znakiem legalizacyjnym oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu. 2. Pismem z 9 marca 2021 r. Starosta Powiatu Piotrkowskiego zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności ww. decyzji, ze względu na zarejestrowanie pojazdu pomimo dokonania w nim zmian konstrukcyjnych, na które nie wyraził zgody producent pojazdu. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, decyzją z 20 grudnia 2021 r., stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 23 lutego 2018 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a."). Organ wskazał, że decyzja została wydana bez przedstawienia oświadczenia wystawionego przez producenta marki lub przedstawiciela producenta, potwierdzającego, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi. W konsekwencji zdaniem organu weryfikowana decyzja wydana została z naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.; dalej: "p.r.d.") w zw. z § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), a naruszenie to miało charakter rażący. 4. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy własną decyzję z 20 grudnia 2021 r. SKO wskazało, że przedstawiony do rejestracji dowód rejestracyjny był wynikiem uprzednio wydanej decyzji z 28 czerwca 2018 r. o rejestracji pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela pojazdu, tj. B. G. Przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym były prowadzone postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 28 czerwca 2018 r. Decyzją z 24 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z 26 lipca 2021 r., stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 28 czerwca 2018 r. o rejestracji pojazdu na rzecz B. G. (decyzja jest ostateczna). Organ podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji z 28 czerwca 2018 r. oznacza, że wydany w jej wyniku dowód rejestracyjny utracił ważność. W konsekwencji spowodowało to konieczność stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz S. G., bowiem nie dysponuje on ważnym dowodem rejestracyjnym, który jest niezbędnym warunkiem do rejestracji na jego rzecz pojazdu już wcześniej zarejestrowanego. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wskazał, że wymóg dołączenia do wniosku dowodu rejestracyjnego, o ile pojazd ten był wcześniej zarejestrowany, wynika z konieczności prawidłowej identyfikacji pojazdów i uzasadniony jest charakterem dokonywanej czynności prawnej i jej skutkami. Jak wskazał Sąd I instancji, dowód ten jest zatem niezbędny do zarejestrowania pojazdu i winien być dołączony do wniosku o rejestrację. Jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu. Jeśli był już raz wydany dowód rejestracyjny, to kolejna rejestracja pojazdu jest możliwa jedynie, jeżeli zostanie przedłożony ważny dowód rejestracyjny pojazdu lub zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 p.r.d., wydawane w razie utraty takiego dowodu. Na poparcie swojego stanowiska WSA w Łodzi przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Sąd I instancji wskazał również, że postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, zaś decyzję tę poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Z uwagi na to, że wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu pozbawia jednocześnie wartości prawnej wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny. Oznacza to, że kolejna decyzja o rejestracji pojazdu jest konsekwencją poprzedniej, skoro pojazd nie jest samochodem nowym. Nie jest więc, w świetle powyższego, możliwe dokonanie skutecznej rejestracji pojazdu na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego, który utracił swoją moc prawną na skutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stanowiła podstawę jego wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której pojazd został zarejestrowany, pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o rejestracji. Bezpośrednią konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, skoro we wniosku wszczynającym postępowanie skarżący domagał się zarejestrowania pojazdu, który już wcześniej był zarejestrowany na terenie państwa polskiego, to podstawę prawną żądania stanowił w tym przypadku m.in. art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Przepis ten wymaga zaś, by strona dołączyła do wniosku dowód rejestracyjny pojazdu. Skarżący do wniosku załączył dowód rejestracyjny wydany w następstwie zarejestrowania pojazdu na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 28 czerwca 2018 r. Jednakże, decyzją z 26 lipca 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło nieważność tej decyzji. Ostateczną decyzją z 24 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję własną z 26 lipca 2021 r. Wyrokiem z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 175/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. G., D. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 24 listopada 2021 r. 6. Skargę kasacyjną wniósł S. G. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1 k.p.a., art. 72 ust. 1 p.r.d., a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2017 r. poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotowe rozstrzygniecie Starosty może zostać unieważnione jako wydane z rażącym naruszeniem prawa; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie całokształtu akt sprawy lecz w wyniku niedokładnego jej zbadania, niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, brak rozstrzygnięcia zarzutów składanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o unieważnieniu. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych przed Sądem I instancji oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie przesłanek nieważnościowych nie stwierdzono, co oznacza, że zakres kontroli instancyjnej jest wyznaczony przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, obejmującymi zarzuty naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. 3. Rozpoczynając od oceny najdalej idącego zarzutu prawa procesowego, tj. podniesionego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania należy uznać, że nie znajduje on usprawiedliwionych podstaw. Zarzut ten, sformułowany na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., obejmujący – według skarżącego – naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia. Zarzut ten w istocie stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi oraz oceną prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, a nie wykazanie uchybień procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Naruszenie tego przepisu może polegać wyłącznie na pominięciu istotnej części materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, oparciu rozstrzygnięcia na dowodach spoza akt lub na dokonaniu własnych ustaleń faktycznych, nieznajdujących oparcia w materiale sprawy. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sposób pełny i rzetelny przeanalizował akta postępowania administracyjnego, w tym zarówno decyzje organów obu instancji, jak i dokumenty dotyczące wcześniejszej rejestracji pojazdu oraz prawomocnego stwierdzenia nieważności decyzji z 2018 r. Sąd pierwszej instancji nie tylko nie pominął żadnego istotnego dowodu, ale wręcz uczynił kluczowym elementem rozważań okoliczność wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, na której oparto późniejszą rejestrację pojazdu. Podnoszone przez skarżącego twierdzenia o "niedokładnym zbadaniu sprawy" czy "niepełnym rozważeniu materiału dowodowego" nie zostały poparte wskazaniem konkretnych dowodów, które miałyby zostać pominięte, ani też nie wykazano, w jaki sposób ich ewentualne uwzględnienie mogłoby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia. Jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustalonego stanu faktycznego ani polemice z oceną dowodów dokonaną przez sąd pierwszej instancji (por. m.in. wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 4. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą tego zarzutu nie można zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało, dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 października 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna ma przedstawiać zarzuty i ich uzasadnienie. Ten wymóg formalny skargi kasacyjnej jest warunkiem koniecznym, by była ona podstawą weryfikacji zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie wyjaśnia istoty naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zatem z tych powodów ten zarzut kasacyjny należało tym bardziej uznać za niezasadny. Wadliwość uzasadnienia wyroku może prowadzić do jego uchylenia jedynie wówczas, gdy uniemożliwia kontrolę instancyjną, tj. gdy nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania sądu i ustalenie podstaw faktycznych oraz prawnych rozstrzygnięcia. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zarówno szczegółowy opis stanu faktycznego, jak i jasne oraz logiczne wywody prawne, pozwalające prześledzić, dlaczego Sąd uznał decyzję organu za zgodną z prawem. Sąd pierwszej instancji odniósł się do istoty zarzutów skargi, wskazując przyczyny, dla których nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał ani istnienia uchybień procesowych, ani – tym bardziej – ich potencjalnego wpływu na wynik sprawy, co czyni zarzut oparty na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oczywiście niezasadnym. 5. Zarzut naruszenia prawa materialnego, sformułowany na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegający – według skarżącego – na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 k.p.a., art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2017 r., nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji zasadnie uznały, że decyzja Starosty z dnia 25 czerwca 2019 r. mogła zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, przy czym rażące naruszenie nie polegało – co istotne – na ponownym, bezpośrednim naruszeniu § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z 2017 r., lecz na naruszeniu podstawowego warunku dopuszczalności rejestracji pojazdu, określonego w art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że decyzja rejestracyjna z 2019 r. została wydana na podstawie dowodu rejestracyjnego pochodzącego z wcześniejszej decyzji z 28 czerwca 2018 r., która następnie – w odrębnym postępowaniu – została prawomocnie uznana za nieważną. Skutek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter ex tunc, co oznacza, że decyzja taka traktowana jest jak nieistniejąca od chwili jej wydania. W konsekwencji dowód rejestracyjny, który został wydany na jej podstawie, również nie mógł wywoływać żadnych skutków prawnych. W takim stanie rzeczy organ rejestrujący pojazd w 2019 r. działał bez podstawy prawnej, skoro jednym z koniecznych elementów rejestracji pojazdu uprzednio zarejestrowanego jest przedłożenie ważnego dowodu rejestracyjnego. Stanowisko to jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku z 24 lutego 2021 r., I OSK 3506/18, w którym podkreślono, że brak ważnego dowodu rejestracyjnego wyklucza możliwość dokonania rejestracji pojazdu, niezależnie od innych okoliczności sprawy. Nie sposób podzielić argumentacji skarżącego, jakoby w sprawie brak było kwalifikowanego naruszenia prawa, skoro organ w chwili wydania decyzji nie dysponował żadnym dokumentem, który mógłby stanowić podstawę rejestracji pojazdu w rozumieniu art. 72 ust. 1 p.r.d. Naruszenie to ma charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości interpretacyjnych i prowadzący do skutków sprzecznych z fundamentalnymi zasadami systemu rejestracji pojazdów. Jak wielokrotnie wskazywał NSA, pozostawienie w obrocie prawnym decyzji rejestracyjnej wydanej bez wymaganych dokumentów godzi w pewność i bezpieczeństwo obrotu prawnego oraz w interes publiczny związany z identyfikacją pojazdów dopuszczonych do ruchu (por. m.in. wyrok NSA z 8 lipca 2014 r., I OSK 2992/12). W tym kontekście trafne było zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a zarzut skargi kasacyjnej w istocie sprowadza się do kwestionowania skutków prawnych wcześniejszego stwierdzenia nieważności decyzji z 2018 r., co pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Skoro bowiem decyzja pierwotna została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, to wszystkie decyzje na niej oparte muszą podzielić jej los. 6. Z treści przywołanych wyżej regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że rejestracja pojazdu uprzednio zarejestrowanego jest dopuszczalna wyłącznie po przedłożeniu ważnego dowodu rejestracyjnego albo zaświadczenia, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. W realiach niniejszej sprawy skarżący załączył do wniosku dowód rejestracyjny wydany na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 28 czerwca 2018 r., która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, co pozbawiło ten dowód waloru dokumentu mogącego stanowić podstawę kolejnej rejestracji. W tym stanie rzeczy należy w pełni zaakceptować prezentowane w orzecznictwie NSA stanowisko wskazujące na to, że stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób niewątpliwy sprzeczne z treścią, niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie, normy prawnej. Od lat w orzecznictwie wyrażane są bowiem poglądy, iż jako rażącego nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa (wyrok NSA z 17 września 1997 r., III SA 1425/96, "Poradnik VAT" 1998, nr 3, s. 24; wyrok SN z 20 czerwca 1995 r., III ARN 22/95, OSNAPiUS 1995, nr 24, poz. 297). Oczywistym więc jest, że chodzi tu o sytuację, w której treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3165/19, wyrok NSA z 25 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 353/21). Odnosząc się w tym kontekście do zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentów dotyczących wątpliwości w zakresie interpretacji wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia oraz p.r.d., dotyczących badań technicznych i warunków technicznych, należy zauważyć, iż brak aktualizacji przesłanki rażącego naruszenia prawa, jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji - w kontekście potrzeby podejmowania koniecznych zabiegów interpretacyjnych oraz rezultatu tych zabiegów interpretacyjnych - odnoszony jest w orzecznictwie do przepisów prawa niejednoznacznych w swej treści, nie zaś do przepisów niepozostawiających wątpliwości co do ich rozumienia, co ma swoje konsekwencje, albowiem rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a., to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA: z 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88). Reasumując, zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że decyzja rejestracyjna będąca przedmiotem kontroli została wydana na podstawie dowodu rejestracyjnego pochodzącego z decyzji, która następnie została prawomocnie uznana za nieważną. Skutek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej działa ex tunc, co oznacza, że dokumenty wydane na jej podstawie nie mogły stanowić legalnej podstawy kolejnej rejestracji pojazdu. W tych realiach organ rejestrujący naruszył art. 72 ust. 1 p.r.d., co miało charakter oczywisty i kwalifikowany. Prawidłowo zatem zastosowano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uznając, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. 7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną