II GSK 4290/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2501/15 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić wniosek.

J. M. prowadzący Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w G. pismem z [...] lipca 2016 roku wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2501/15 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu W skardze kasacyjnej (k. [...] akt sądowych) J. M. (dalej: skarżący) zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że wykorzystał w całości dotację oświatową przyznaną w 2012 r., oraz istnieje duże prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji, a jej wykonanie wywoła nieodwracalne skutki "dla odwołującego oraz prowadzonego przez niego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w G.. Do swojego wniosku nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających podnoszone okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarto w skardze kasacyjnej mógł on zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący we wniosku skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazał, jaką szkodę lub nieodwracalne skutki finansowe może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2015 r. dotyczącej zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wykorzystał w całości dotację oświatową przyznaną w 2012 r., oraz istnieje duże prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji, a jej wykonanie wywoła nieodwracalne skutki dla odwołującego oraz Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w G.. Lakoniczne uzasadnienie wniosku nie pozwala przyjąć, że skarżący uzasadnił spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, że w takiej sytuacji zawsze należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. W przypadku wniosku J. M. brak jest podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki wskazane przez stronę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.