II GSK 428/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S.M. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej S.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1030/24 w sprawie skargi S.M. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu produktów kosmetycznych postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 września 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1030/24, oddalił skargę S.M. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu produktów kosmetycznych. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła, na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną, zaskarżając powyższe orzeczenie w całości i podnosząc zarzuty naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 1 lit. d rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i rady (WE) Nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącym produktów kosmetycznych (Dz. U. UE L. z dnia 22 grudnia 2009 r.: dalej: rozporządzenie nr 1223/2009) poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu, że "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza produkt kosmetyczny, a którą w oparciu o uzgodnienia wewnętrzne pomiędzy C.M., a skarżącą - jest firma C.M., a także art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 poprzez jego błędną wykładnie polegającą na nieprawidłowym rozumowaniu definicji "osoby odpowiedzialnej", która zgodnie z powołanymi przepisami oznacza producenta, a nie właściciela, którego strony powołały zgodnie z umową jako osobę odpowiedzialną. Następnie 15 października 2025 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżącej zawierające wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu skarżąca podnosi, że Prokurator Rejonowy Kraków – Prądnik Biały prowadzi postępowanie karne (sygn. akt 1 [...]) o czyn, który wstępnie został zakwalifikowany jako sprzeniewierzenie dokumentacji (art. 284 § 2 k.k.). Według skarżącej, zarówno w postępowaniu karnym, jak i administracyjnym zasadnicze znaczenie ma ustalenie faktycznego dysponowania dokumentacją oraz jej udostępniania lub zatrzymania. Zdaniem skarżącej nie chodzi więc o ocenę winy osoby, ale o fakt posiadania i dysponowania istniejącą dokumentacją, od którego bezpośrednio zależy wynik sprawy administracyjnej. W konsekwencji rozstrzygnięcie w postępowaniu karnym ma charakter warunkujący dla oceny materiału dowodowego w sprawie sądowoadministracyjnej, co w ocenie skarżącej uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Wyjaśnić przy tym należy, że zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w powołanym przepisie ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Wobec tego należało zbadać, czy ustalenia postępowania karnego pozostają w związku z przedmiotem skargi kasacyjnej i mogą rzutować na ostateczne rozstrzygnięcie. Rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania wymaga bowiem ustalenia, czy ujawniony czyn w postępowaniu karnym może oddziaływać na wynik sprawy w granicach, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną, gdyż zawieszenie postępowania na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wyłącznie w sytuacji, gdy ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą obejmuje wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Z tego względu ewentualny wynik postępowania karnego ani czyn będący jego przedmiotem nie będą mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż żaden z zarzutów skargi nie odnosi się do przepisów postępowania ani do ustaleń faktycznych, które uzasadniałyby zawieszenie postępowania. Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd karny nie mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, bowiem nie były objęte zarzutami skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania uznając, że wynik postępowania karnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie może być traktowany jako mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym.