II GSK 4275/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. S.A. w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 138/17 w sprawie ze skargi P. S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić wniosek

Wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 138/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S.A. w P. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z [...] listopada 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie zaskarżonych decyzji nakładających kary pieniężne w łącznej wysokości ok. 2 mln złotych może mieć negatywny wpływ na sytuację skarżącej na giełdzie papierów wartościowych, która jednocześnie jest podmiotem o strategicznym znaczeniu dla państwa. W ocenie skarżącej działanie organów państwowych egzekwujące wskazane należności pieniężne może mieć również negatywny wpływ na relacje inwestorskie oraz potencjalnie może powodować powstanie szkód dla akcjonariuszy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek w tym przepisie zawartych. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, Lex nr 516665). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, Lex nr 936174). Tymczasem skarżąca niczym nie poparła swego stanowiska co do istnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poprzestała na twierdzeniach o represyjnych postępowaniach ze strony organu nakładającego karę, co w jej ocenie przekłada się również na negatywne interesy państwa nie stanowi zasadnego argumentu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skutkiem uiszczenia kary niewątpliwie będzie uszczuplenie majątku skarżącej, być może i utracone zyski. Jest to jednak naturalna konsekwencja wypłaty ze środków zobowiązanego, nie świadczy jednak o powstaniu szkody, czy o wystąpieniu nieodwracalnych skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Brak też podstaw by przyjąć, że takim właśnie skutkiem zapłaty nałożonej kary może być ewentualny wpływ na sytuację skarżącej spółki na giełdzie papierów wartościowych oraz relacje inwestorskie, co może przełożyć się na powstanie szkód po stronie akcjonariuszy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że obowiązkiem strony domagającej się wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w rozpoznawanej sprawie tego obowiązku nie wypełniła. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.