II GSK 3940/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 37/17 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 3 sierpnia 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 37/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) oddalił skargę Spółki A (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z [...] listopada 2016 r., którą uchylono decyzję organu I instancji i rozpoznano sprawę co do istoty przez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 66 960 zł za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając ten wniosek, skarżąca wskazała, że obecnie w sądach administracyjnych toczy się kilka spraw dotyczących nałożenia na nią kar pieniężnych za zajęcia pasów drogowych, przy czym suma nałożonych kar wynosi około 2 mln zł. Skarżąca stwierdziła, że jest przedsiębiorstwem o strategicznym znaczeniu dla państwa, a zatem szkody wyrządzone prowadzeniem niezasadnych, nacechowanych złą wolą postępowań represyjnych przekładają się także negatywnie na interes państwa. Zdaniem skarżącej, wymienione kary mogą też mieć negatywny wpływ na jej sytuację na giełdzie papierów wartościowych oraz relacje inwestorskie, co potencjalnie może powodować szkody dla akcjonariuszy, również prywatnych. W ocenie skarżącej, powyższe świadczy o tym, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca określił, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. W takim przypadku sąd powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 66 960 zł. Skarżąca stwierdziła ponadto, że suma kar nałożonych na nią w tym i w innych postępowaniach wynosi blisko 2 mln zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Oznacza to, że sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jej płynności finansowej (zob. postanowienia NSA: z 21 lutego 2017 r. o sygn. akt II GZ 106/17 i z 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt II GZ 1360/16). W tej sprawie skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jej aktualna sytuacja majątkowa. Tymczasem o uprawdopodobnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. można byłoby mówić dopiero wówczas, gdyby było możliwe porównanie podnoszonych przez skarżącą argumentów z jej aktualną sytuacją majątkową. Wobec tego nie jest możliwa ocena, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej skarżącej, jak np. bilans, rachunek zysków i strat, które obrazowałyby aktualną, rzeczywistą kondycję finansową skarżącej. Za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie przemawiają też pozostałe twierdzenia zawarte we wniosku. Skarżąca nie przedstawiła argumentów, które wskazywałyby, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji (zapłata kary pieniężnej), przed zakończeniem kontroli sądowoadministracyjnej tej decyzji, zagroziłoby strategicznemu znaczeniu przedsiębiorstwa skarżącej dla państwa, ani też nie wyjaśniła, na czym miałby polegać "negatywny wpływ" wymierzonej w niniejszej sprawie kary (nawet w zestawieniu z innymi nałożonymi na nią karami) na jej sytuację na giełdzie papierów wartościowych, a w szczególności tego, na czym miałaby w tym zakresie polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. PG