II GSK 387/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 946/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w B. na czynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie umieszczenia w systemie wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach informacji o toksyczności produktów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

I. P. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie umieszczenia w Systemie Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach (iRASFF) informacji o toksyczności produktów – polegającą na: - umieszczeniu w Systemie Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach (ang. Rapid Alert System for Food and Feed, dalej: "RASFF") w dniu 11 listopada 2021 r. informacji o toksyczności produktów "[...] – [...]", - odmowie usunięcia z Systemu Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach zamieszczonej w dniu 11 listopada 2021 r. informacji o toksyczności produktów "[...] – [...]",", - odmowie zamieszczenia w Systemie Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach informacji wskazującej, że górna granica norm (ilość) dopuszczalnej zawartości [...] w środkach spożywczych "[...] – [...]", wynosi maksymalnie 1750 pg/kg II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 946/23, na podstawie art. 58 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę skarżącej uznając, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, gdyż przedmiot sprawy nie dotyczy jednej z prawnych form działania administracji publicznej, enumeratywnie wyliczonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że System RASFF został ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.2.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.). Rozporządzenie określa środki, jakie mogą być podejmowane przez członków sieci na wniosek państwa członkowskiego w przypadku stwierdzenia, że żywność pochodząca ze Wspólnoty lub przywożona z państwa trzeciego może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi. W Polsce podstawą prawną systemu RASFF jest ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448, dalej: u.b.ż.ż). Przepis art. 3 pkt. 42 u.b.ż.ż definiuje system RASFF jako: "postępowanie organów urzędowej kontroli żywności i innych podmiotów realizujących zadania z zakresu bezpieczeństwa żywności". W związku z powyższym Główny Inspektor Sanitarny, który w Polsce kieruje systemem i prowadzi krajowy punkt kontaktowy, ustanowił procedurę funkcjonowania systemu RASFF, która szczegółowo określa m.in. zasady zbierania i przekazywania informacji dotyczących żywności i pasz przez organy urzędowej kontroli żywności szczebla centralnego i organy terenowe, jak również zadania Krajowego Punktu Kontaktowego systemu RASFF w Polsce. Sąd podkreślił, że istotą systemu RASFF, jest zapewnienie szybkiego reagowania członków sieci w przypadku uzyskania informacji o zagrożeniu. Działając w ramach tego sytemu organy nie prowadzą postępowania administracyjnego. Rozpoznanie wstępnego zagrożenia, wynikające ze zgłoszenia produktu do systemu RASFF nie wymaga zatem formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż sprawa administracyjna jeszcze nie istnieje, ze względu na brak informacji o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Przyjęcie argumentacji przeciwnej byłoby w praktyce nie do pogodzenia z zasadami i celem tego systemu, który został powołany, jak sama nazwa wskazuje, do niezwłocznego przepływu informacji o zagrożeniach. III. Spółka wniosła skargę kasacyjną od przedmiotowego postanowienia, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 3 pkt 42 u.b.ż.ż poprzez uznanie, iż postępowanie organów urzędowej kontroli żywności i innych podmiotów realizujących zadania z zakresu bezpieczeństwa żywności przy użyciu Systemu Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach (ang. Rapid Alert System for Food and Feed) nie jest czynnością prawa administracyjnego ("sprawą administracyjną") i nie podlega kontroli sądowo administracyjnej; - art. 46 pkt 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd pomimo, że uprawnienie takie przyznaje ustawa zasadnicza; - art. 176 pkt 1 Konstytucji RP poprzez odmowę dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy administracyjnej, pomimo że przepis ustawy zasadniczej przyznaje uprawnienie do co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego. 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez odmowę dokonania kontroli działalności administracji publicznej, pomimo że czynność Głównego Inspektora Sanitarnego polegająca na umieszczeniu w Systemie Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach (ang. Rapid Alert System for Food and Feed) w dniu 11.11.2021 r. informacji o toksyczności produktów jest czynnością o charakterze z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa inną niż decyzje oraz postanowienia, do której stosuje się przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; - art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż pojęcie aktów z zakresu administracji publicznej nie obejmuje czynności Głównego Inspektora Sanitarnego polegającej na umieszczeniu w Systemie Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach (ang. Rapid Alert System for Food and Feed) informacji o toksyczności produktów, pomimo że art. 3 pkt. 42 u.b.ż.ż. reguluje postępowanie organów urzędowej kontroli żywności i innych podmiotów realizujących zadania z zakresu bezpieczeństwa żywności, zgodnie z zasadami określonymi w art. 50-52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym, procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.2.2002, str. 1: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.6, str. 463, ze zm.); - art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi, podczas gdy sąd powinien zastosować art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. albowiem czynność Głównego Inspektora Sanitarnego polegająca na umieszczeniu w Systemie Wczesnego Ostrzegania o Niebezpiecznej Żywności i Paszach (ang. Rapid Alert System for Food and Feed) o toksyczności produktów jest czynnością o charakterze z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa inną niż decyzje oraz postanowienia; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, nie wskazując powodów dla których sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz niewskazania, dziedziny prawa do właściwości której sprawa dotyczy. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca oświadczyła, iż zrzeka się prawa do rozprawy. IV. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zostały uznane przez NSA za zasadne. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 tego przepisu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie stwierdzono. Nie stwierdzono także podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. uchwałę NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Rozpoznanie tych zarzutów należy rozpocząć od najdalej idącego zarzutu procesowego, tj. zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji 141 § 4 p.p.s.a., gdyż jego uwzględnienie powoduje, że pozostałe zarzuty okazałyby się przedwczesne. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten na podstawie art. 166 p.p.s.a. znajduje też zastosowanie do postanowień. Oznacza on, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z orzeczeniem się nie zgadza, uzasadnienie musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu, a sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (por. np. wyroki NSA z: 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1931/11; 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08; 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10). Motywy orzeczenia sądu muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05, czy wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13, tamże). Wadliwość uzasadnienia orzeczenia sądu może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w szczególności w przypadku, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja zachodzi w przypadku postanowienia zaskarżonego w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje podanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej uzasadnienie powinno pozwalać na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że: — ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, — ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, — ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 282). Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, sąd administracyjny nie może pominąć dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i uzasadnienia ich zastosowania w danej sprawie (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, w którym nie została właściwie wyjaśniona podstawa prawna rozstrzygnięcia, nie realizuje ani funkcji dokumentacyjnej, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Jeżeli w uzasadnieniu wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się jedynie do ogólnej konkluzji, bez szczegółowego jej wyjaśnienia, nie można uznać, że są zrealizowane wymienione powyżej cele sądowej kontroli administracji publicznej. Zaniechanie przedstawienia szczegółowej argumentacji, wspieranej konkretnymi argumentami które przesądziły o treści rozstrzygnięcia, stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok NSA z 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09; wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie odnoszącym się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, uzasadnia twierdzenie o występowaniu w nim przedstawionych powyżej wadliwości. Wyrażają się one, najogólniej rzecz ujmując, w zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji precyzyjnego wskazania podstawy prawnej i toku rozumowania, który ostatecznie doprowadził Sąd do oceny, że zaskarżone w niniejszej sprawie czynności polegające na umieszczeniu w Systemie RASFF informacji o toksyczności produktów, odmowie usunięcia w Systemu RASFF informacji o toksyczności produktów oraz odmowie zamieszczenia w Systemie RASFF informacji, iż maksymalny poziom "[...]", w [...] wynosi [...], nie stanowiły jakiegokolwiek rodzaju aktu administracyjnego, który zgodnie z art. 3 § 2 mógłby podlegać skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Należy z całą mocą podkreślić, że rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny i właściwe uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, nie polega jedynie na przytoczeniu definicji ustawowych, które mają być bądź są podstawą rozstrzygnięcia. Uzasadnienie orzeczenia sądowego powinno szczegółowo wyjaśniać podstawę i motywy rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie poddanej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji sprowadza się zaś jedynie do wskazania przepisów definiujących i podstawy prawnej systemu RASFF oraz konkluzji, że zaskarżona czynność zgłoszenia do Systemu RASFF i odmowie zamieszczenia dodatkowej informacji nie podlega zaskarżeniu w trybie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do lakonicznego stanowiska zawartego w uzasadnieniu, z którego nie wynika tok rozumowania Sądu. Postanowienie to nie zawiera właściwie żadnej argumentacji merytorycznej, ograniczając się jedynie do konkluzji końcowej. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstaw faktycznych i prawnych, które ostatecznie doprowadziły do odrzucenia skargi wniesionej przez skarżącą na czynność Głównego Inspektora Sanitarnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie dokonał szczegółowej analizy przepisów regulujących zaskarżoną czynność Głównego Inspektora Sanitarnego. Brak takich rozważań uniemożliwia dokonanie jednoznacznej rekonstrukcji podstawy przyjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia i ustalenia przesłanek, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji zajmując to stanowisko, a tym samym odniesienie się do podjętego rozstrzygnięcia wskazującego, iż zaskarżona czynność organu nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji nie przedstawił argumentacji pozwalającej na ocenę prawidłowości zajętego stanowiska. Za takie nie można uznać jedynie przytoczenia definicji ustawowej Systemu RASFF, bez analizy cech podjętych w tej sprawie przez organ czynności z punktu widzenia poszczególnych form działania administracji objętych kognicją sądu administracyjnego. Sąd wspomniał jedynie o braku konieczności prowadzenia w tego rodzaju sprawach postępowania administracyjnego. Można się z tego jedynie domyślać, że sugerował w ten sposób, że zaskarżone czynności nie są jego zdaniem decyzjami administracyjnymi, skoro uważa, że do ich wydania nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika jednak dlaczego Sąd uznał, że te czynności nie spełniają też cech innych form działania objętych kognicją sądów administracyjnych, a w szczególności dlaczego uważa, że nie są to akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Takie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala na odtworzenie przebiegu operacji logicznej, której rezultatem było uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowa sprawa nie mieści się w katalogu spraw z art. 3 § 2 p.p.s.a. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jedynie ogólne stwierdzenia nie mogą zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której był przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowanie konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. wyroki NSA z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I GSK 685/09, z 9 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1934/11). W tej sytuacji nie jest możliwa kontrola kasacyjna zaskarżonego postanowienia, gdyż jego uzasadnienie nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym samym doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedwczesne byłoby wypowiedzenie się w toku kontroli instancyjnej w sposób oczekiwany przez autora skargi kasacyjnej w ramach pozostałych zarzutów kasacyjnych. Przesądzanie tego rodzaju racji materialnoprawnych będzie możliwe dopiero wtedy, gdy Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia da temu wyraz, dokonując oceny charakteru prawnego zaskarżonych czynności, z zastosowaniem właściwych przepisów prawnych oraz przedstawiając ich wykładnię. Jednocześnie, jeżeli w wyniku analizy stanu prawnego dojdzie do rozstrzygających wniosków co do charakteru prawnego sprawy niniejszej, przedstawi tok rozumowania, który doprowadził do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, w tym wskaże przyczyny zajęcia takiego stanowiska. Argumentacja uzasadnienia powinna umożliwiać stronom postępowania zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.