II GSK 385/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S.A. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 443/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. S.A. w B. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę B. S.A. w B., na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. zwrócił stronie uiszczony wpis. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że pismem z dnia 6 lutego 2008 r. skarżąca Spółka B. reprezentowana przez rzecznika patentowego E.M. złożyła do WSA w W. skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2007 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w W., pismem z dnia 20 marca 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 1000 złotych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 25 marca 2008 r. Termin do uiszczenia należnego wpisu upływał w dniu 1 kwietnia 2008 r., podczas gdy wpis został uiszczony przez pełnomocnika strony skarżącej w dniu 2 kwietnia 2008 r. Sąd uznając, że wpis został uiszczony po upływie terminu wskazanego w wezwaniu odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Spółka B. S.A., reprezentowana przez pełnomocnika – rzecznika patentowego – E.M. zaskarżyła w całości powyższe postanowienie skargą kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez: - naruszenie przepisu § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 29. 09. 2003 r.), wydanego na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 269) przez brak łącznego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz do usunięcia pozostałych braków formalnych skargi, a w szczególności wyznaczenie dwóch odrębnych terminów na uzupełnienie obu kategorii wskazanych braków; - wyznaczenie, zgodnie z art. 49 p.p.s.a., skarżącej będącej zagraniczną osobą prawną, siedmiodniowego - tj. krótszego niż 30 dni lub jeden miesiąc, terminu uiszczenia wpisu, mimo iż zgodnie z przepisami k.p.c. (przykładowo art. 130 § 11 i art. 1304 § 2), do których ustawa p.p.s.a. wielokrotnie odsyła, a także z przepisami obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (art. 242 ust. 1 pkt 2), na podstawie której wydana została decyzja, w związku z którą wniesiona została skarga odrzucona zaskarżonym postanowieniem, osobom zagranicznym wyznacza się terminy dłuższe niż podmiotom krajowym; - naruszenie przepisu art. 7 p.p.s.a. i przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia przed dostatecznym wyjaśnieniem sprawy; - wydanie wezwania z dnia 18 kwietnia 2008 r., poprzedzającego zaskarżone postanowienie bez wymaganego pouczenia, tj. z naruszeniem art. 6 p.p.s.a., uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 193 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię art. 2 zdanie pierwsze Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (Dz. U z 1975 r. Nr 9, poz. 51), mającego w Polsce - zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, zastosowanie bezpośrednie (bez przepisów implementujących) i mającego - zgodnie z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, pierwszeństwo przed normami prawa krajowego, poprzez wyznaczenie osobie zagranicznej terminu uiszczenia wpisu w wymiarze 7 dni, tj. takim jak dla osób krajowych, mimo że dla zapewnienia równych korzyści, zachodzi potrzeba wyznaczenia terminu dłuższego, uwzględniającego oddalenie oraz względy językowe; - niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konwencji paryskiej w związku z art. 2 i art. 45 Konstytucji RP poprzez uszczuplenie prawa skarżącej do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawa, poprzez nałożenie na skarżącą jako zagraniczną osobę prawną obowiązku uiszczenia wpisu w terminie, w którym kontakt z pełnomocnikiem i potwierdzenie woli kontynuowania postępowania jest niemal niewykonalne. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca domagała się uwzględnienia skargi, uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i skierowania sprawy do merytorycznego rozpoznania przez WSA w W., a także przeprowadzenia rozprawy z udziałem skarżącej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła argumenty na poparcie postawionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 41/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. S.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 443/08 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie podzielił stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu, a tym samym uznał również, że termin do uiszczenia wpisu od skargi został uchybiony przez skarżącą. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla wyniku postępowania w niniejszej sprawie i oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów kwestionujących prawidłowość odrzucenia przez Sąd I instancji skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] z powodu uchybienia terminu do uiszczenia wpisu. Za chybiony należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646) ponieważ przepis ten nie określa terminu do usunięcia braków skargi, lecz dotyczy jedynie obowiązku połączenia wezwania do uiszczenia wpisu z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. Termin do usunięcia braków formalnych skargi określa art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuiszczenie opłaty nie jest brakiem formalnym skargi w rozumieniu art. 57 p.p.s.a., a zatem nie ma do niego zastosowania przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz art. 220 p.p.s.a., który nie zawiera odesłania do powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 130 § 11 i art. 1304 § 2 k.p.c. oraz art. 242 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z art. 220 § 2 p.p.s.a., jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ strona skarżąca miała ustanowionego w kraju przedstawiciela w osobie rzecznika patentowego, który zobowiązany był uiścić opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Za chybiony należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (Dz. U z 1975 r. Nr 9, poz. 51), ponieważ przepis ten nie dotyczy terminu do uiszczenia opłat sądowych. Regulacja zawarta w art. 220 § 2 p.p.s.a. uwzględnia potrzebę wyznaczenia dłuższego terminu do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, z wyjątkiem osoby, która ma w kraju przedstawiciela. Taka regulacja zapewnia równe traktowanie stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie pozostaje w kolizji z powołanymi w skardze kasacyjnej zasadami ustrojowymi, zawartymi w art. 2 i art. 45 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.