II GSK 3801/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 297/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenie [A] w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia regulowanej działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od Stowarzyszenia [A] w P. na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 730 (siedemset trzydzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 16 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: Minister lub organ odwoławczy) nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zm., dalej: kpa) decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: Wojewoda) z dnia [...] lipca 2016 r. Uchylona została również utrzymana w mocy decyzja Wojewody, którą zakazano Stowarzyszeniu [A] (dalej: strona, skarżący lub [A]) prowadzenia działalności regulowanej, polegającej na prowadzeniu szkoleń doskonalenia techniki jazdy. Sąd I instancji wydał wyrok w oparciu o następujące ustalenia: W [A] przeprowadzono kontrolę na podstawie art. 77 ust. 1, art. 79a ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2015 poz. 155 ze zm., dalej: usdg) oraz art. 114 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2015 poz. 155 ze zm., dalej: ukp). Kontrola dotyczyła realizacji przez stronę szkoleń w zakresie doskonalenia techniki jazdy, tj. prowadzenia działalności regulowanej określonej przepisem art. 114 ukp. Wojewoda uznał, że [A] prowadzi szkolenie będące w istocie zajęciami w zakresie doskonalenia techniki jazdy w rozumieniu przepisów art. 112 ukp nie posiadając stosownego wpisu w rejestrze, chociaż w myśl 114 ust. 1 ukp działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy stanowi działalność regulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy. Wojewoda uznał, że prowadzenie działalności regulowanej bez wymaganego wpisu stanowi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności, wobec czego zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg wydał decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem. Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Uznał, że [A] prowadził szkolenia w zakresie doskonalenia techniki jazdy. Powołał się w tym zakresie w szczególności na ocenę [...]. Nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów strony. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: a) art. 112 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 6 ukp, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że szkolenia prowadzone przez skarżącą stanowią działalność gospodarczą regulowaną, której prowadzenie wymaga uprzedniego wpisu do rejestru prowadzonego przez wojewodę; b) art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012 poz. 1137 ze zm., dalej: prd) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że tor wyścigowy "[...]" jest drogą publiczną czy drogą w strefie zamieszkania lub strefie ruchu; c) art. 64 ust. 1 oraz 71 ust. 1 pkt 3 usdg poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie powyższe przepisy znajdowały zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez oparcie się na opinii [...] oraz poprzez przeprowadzenie kontroli skarżącego w trybie przepisu art. 77 i nast. kpa, a następnie wydanie decyzji w trybie przepisu art. 71 kpa, oraz poprzez skierowanie decyzji przeznaczonej dla podmiotów prowadzących działalność objętą wpisem do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy do skarżącego jako podmiotu nieobjętego takim wpisem i w konsekwencji uznanie, że [A] jest stroną niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm., dalej: ppsa). WSA uznał, że [A] prawidłowo został uznany przez organy za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 113 pkt 1 ukp, który mając zamiar wykonywania działalności regulowanej powinien uzyskać wpis do stosownego rejestru. Mimo nieuzyskania tego wpisu mógł być stroną przeprowadzonego przez organy postępowania kontrolnego, którego wyniki mogły doprowadzić do rozstrzygnięcia na podstawie art. 71 ust. 1 usdg. Następnie WSA stwierdził: "Ustalenie, że przedsiębiorca wykonuje działalność regulowaną i nie uzyskał wpisu w rejestrze tego rodzaju działalności (bo nie wystąpił o to) oznacza, że powinna zostać wobec tego podmiotu zastosowana sankcja z art. 71 ust. 1 usdg – zakazu wykonywania przez tego przedsiębiorcę działalności, która powinna być objęta wpisem" (str. 10 uzasadnienia wyroku). Dalej Sąd I instancji stwierdził, że "przesłanki wymienione w pkt 1-3 ust. 1 art. 71 usdg nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności regulowanej w przypadku, gdy nie był dokonany wpis tej działalności do rejestru. [...] kryterium wymienione w pkt 3 ust. 1 art. 71 usdg (gdy zostanie stwierdzone rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę) nie mogło stanowić podstawy zakazania [A] prowadzenia omawianej działalności gospodarczej" (str. 12 uzasadnienia). Stwierdzenia te doprowadziły Sąd I instancji do wniosku, że organy błędnie przyjęły, że art. 71 ust. 1 w zakresie pkt 3 usdg stanowić mógł podstawę kwestionowanych decyzji. WSA przyznał przy tym, że w motywach ustnych zajął w tej kwestii odmienne stanowisko. Sąd I instancji przyznał, że prowadzenie szkoleń w zakresie doskonalenia techniki jazdy - bez wpisu tej działalności do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy, stanowi naruszenie art. 64 ust. 1 usdg w zw. z art. 114 ust. 1 ukp. Za zasadniczą kwestię Sąd I instancji uznał, czy organy prawidłowo stwierdziły, że [A] prowadził działalność mieszczącą się w zakresie szkolenia praktycznego osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem dopuszczoną jedynie w ośrodku doskonalenia techniki jazdy, według art. 114 w zw. z art. 112 ukp, co skutkowałoby zastosowaniem sankcji – zakazu wykonywania tejże działalności. WSA odwołał się do projektów zmian ustaw o transporcie drogowym i prawo o ruchu drogowym mających między innymi na celu implementację do polskiego systemu prawnego postanowień dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG. Wskazał na wątpliwości co do tego, jakiej grupy kierowców miałyby dotyczyć omawiane unormowania dotyczące doskonalenia techniki jazdy: czy tylko kierowców, którzy zajmują się działalnością związaną z prowadzeniem pojazdów, czy też i innych osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, zwłaszcza że tej drugiej grupy kierowców dotyczy art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b) ukp stanowiący, że w ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia podstawowego prowadzi się też praktyczne szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym. WSA podniósł, że nowe uregulowania obowiązują od stycznia 2007 r., Wojewoda Poznański nie podjął zaś czynności nadzorczych wobec [A] do lutego 2016 r. Mógł więc [A] uważać, że prowadzona przez niego działalność nie jest tą, o której mowa w art. 114 ust. 1 ukp, zwłaszcza że był eksponowany element nauki czy doskonalenia sportowego stylu jazdy, dostosowywania zajęć do indywidualnych potrzeb klientów, przeprowadzania zajęć generalnie przy wykorzystaniu samochodów zleceniodawców oraz to, że w zajęciach Akademii i innych prowadzonych przez stronę mogły uczestniczyć osoby niepełnoletnie, nieposiadające uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, nad którymi to argumentami organy się nie pochyliły. W ocenie Sądu I instancji nie zostało wyjaśnione, jaki rodzaj czynności może być podejmowany w ramach ośrodka [A] i które z tych działań można by zaliczyć do tego rodzaju aktywności i czy są one wystarczające do uznania, że działalność [A] rzeczywiście odpowiada działalności, która może być prowadzona wyłącznie w ramach ośrodka doskonalenia techniki jazdy. W ocenie WSA brak jest też jakichkolwiek informacji, czy organ sprawujący nadzór nad [A] jako stowarzyszeniem (starosta właściwy ze względu na siedzibę) podjął stosowne czynności w celu doprowadzenia zgodności z prawem zapisów statutu skarżącego. W ocenie WSA opisane luki w stanowisku organów skutkują naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego i to w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik postępowania. [A] mógł być przekonanym co do legalności jego działań. Sąd I instancji za uzasadniony uznał też zarzut, że organy głównie oparły się na stanowisku [...], nie wskazując podstawy nadania tym dowodom szczególnej mocy prawnej. Nie zgodził się przy tym WSA z zarzutem, że organy uczyniły z tego stanowiska opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Uznał jednak, że organy wybiórczo oceniły zebrany materiał dowodowy, szczególnie wyjaśnienia i oświadczenia Prezesa Zarządu [A] i pracowników [A], skupiając się jedynie na fragmentach, że były prowadzone zajęcia w zakresie doskonalenia techniki jazdy, nie analizując dalszych fragmentów, dotyczących zakresu zajęć, ich przebiegu. WSA zalecił organom, by ponownie oceniając działalność [A] określiły zakres podmiotowy i przedmiotowy szkolenia praktycznego przeprowadzanego w poszczególnych rodzajach ośrodków doskonalenia techniki jazdy, a następnie odniosły te ustalenia do ustaleń dotyczących zajęć przeprowadzanych przez [A]. Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz w konsekwencji niezastosowanie art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg poprzez przyjęcie, że przepis ten nie mógł stanowić podstawy kwestionowanych decyzji; 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez przyjęcie, że ewentualne naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg miało wpływ na wynik sprawy, oraz brak uzasadnienia wyroku w tym zakresie; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa poprzez ich błędne zastosowanie związane z orzeczeniem poza granicami danej sprawy, a to poprzez uznanie, że: - organy dopuściły się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 8 kpa z uwagi na zastosowanie sankcji zakazu prowadzenia działalności z dalszymi jej skutkami i niewyjaśnienie, jaki rodzaj czynności może być podejmowany w ramach ww. ośrodka i które z tych działań podejmowanych przez [A], w tym w ramach "[...]" można by zaliczyć do tego rodzaju aktywności i czy są one wystarczające do uznania, że działalność [A] rzeczywiście odpowiada działalności, która może być prowadzona wyłącznie w ramach ośrodka doskonalenia techniki jazdy; - organy dopuściły się naruszenia art. 77 § 1, art. 80, a także art. 6, art. 7 i art. 107 § 3 kpa z uwagi na to, że wybiórczo oceniły zebrany materiał dowodowy, szczególnie wyjaśnienia i oświadczenia Prezesa Zarządu [A] i pracowników, skupiając się jedynie na fragmentach, że były prowadzone zajęcia w zakresie doskonalenia techniki jazdy, nie analizując zaś dalszych fragmentów dotyczących zakresu zajęć, ich przebiegu; - organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 kpa z uwagi na to, że decyzja organu II instancji była przedwczesna, zaś oceniając działalność [A] organ powinien określić zakres podmiotowy i przedmiotowy szkolenia praktycznego prowadzonego w poszczególnych rodzajach ośrodków doskonalenia techniki jazdy, a następnie odnieść się do ustaleń dotyczących zajęć prowadzonych przez skarżącego, przy jednoczesnym niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji wpływu ww. naruszeń na wynik sprawy, co w istocie uniemożliwia dokonanie ich ewentualnej oceny; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 77 § 1, art. 80, a także art. 7 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, związanego ze stwierdzeniem, że organy głównie oparły się na stanowisku [...] i nie wyjaśniły, dlaczego temu dowodowi nadały szczególną moc, skoro nie był on dokumentem urzędowym przy jednoczesnym niewyjaśnieniu przez Sąd wpływu tego ustalenia na wynik sprawy, co uniemożliwia poznanie motywów wyroku oraz dokonanie ich oceny. Stowarzyszenie [A] nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami. W skardze kasacyjnej postawiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak też zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nawiązanie w zarzutach naruszenia przepisów postępowania do zarzutu naruszenia prawa materialnego (zarzut w pkt 2 lit a) petitum skargi) oraz specyfika uzasadnienia zaskarżonego wyroku powodują celowość odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Jako zasadniczą podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał (a organ odwoławczy zaakceptował) art. 71 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 64 usdg. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Z kolei art. 64 ust. 1 usdg stanowi, że przedsiębiorca może wykonywać działalność regulowaną określoną odrębnymi przepisami, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75. Tą odrębną ustawą jest ustawa o kierujących pojazdami. Jest poza sporem i zostało prawidłowo przyjęte przez Sąd I instancji, że z art. 114 ukp wynika, że działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy stanowi działalność regulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wymagającą wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy. Zatem przepis art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg należy interpretować w ten sposób, że w przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności regulowanej z rażącym naruszeniem warunków do wykonywania tej działalności, organ prowadzący rejestr tej działalności wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności. Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca jest wpisany do właściwego rejestru czy też nie. Zapis "wykonywanie przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem" nie może przy tym oznaczać, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 3 nie może być stosowany wobec przedsiębiorców, którzy wykonują działalność regulowaną bez uzyskania stosownego wpisu do rejestru. Odmienne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do nieracjonalnej konstatacji, że przedsiębiorca naruszający prawo przez niedokonanie wymaganego wpisu do rejestru jest w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do przedsiębiorcy wpisanego do takiego rejestru. Użycie w art. 71 ust. 1 w odniesieniu do działalności regulowanej słów: "objętej wpisem" należy rozumieć jako: działalność regulowaną podlegającą obowiązkowi wpisu do rejestru (bez względu na to czy ten obowiązek został faktycznie wykonany), a nie działalności przedsiębiorcy, który w związku z prowadzeniem takiej regulowanej działalności wymagany wpis faktycznie uzyskał. Na takie rozumienie wskazuje też przepis art. 72 ust. 2 usdg zrównujący zakaz uzyskania wpisu do odpowiedniego rejestru przez 3 lata od wydania na podstawie art. 71 ust. 1 decyzji o zakazie prowadzenia działalności zarówno wobec przedsiębiorców, którzy wpis posiadali, jak i tych, którzy do rejestru działalności nie byli wpisani. Również treść art. 72 w powiązaniu z art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg prowadzi do wniosku, że brak wymaganego wpisu jest rażącym naruszeniem warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej. Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg stwierdzając, że art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg nie mógł stanowić podstawy decyzji o zakazie prowadzenia działalności regulowanej wobec przedsiębiorcy, który nie był wpisany do rejestru takiej działalności. Należy przy tym zauważyć, że ta zawarta na str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku konstatacja jest sprzeczna z zacytowanym stwierdzeniem zawartym na str. 10 uzasadnienia opartym na powołanym przez Sąd I instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2087/15. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania (poza zarzutem podniesionym w pkt 2) a) petitum skargi) odnoszą się do wadliwości stanowiska Sądu I instancji w zakresie stwierdzeń dotyczących nienależytego wyjaśnienia, czy [A] prowadził działalność regulowaną określoną w art. 114 ustawy o kierujących pojazdami. Zarzuty te są uzasadnione. Bezpodstawnie Sąd I instancji zarzucił oparcie decyzji Ministra głównie na stanowisku [...], któremu to stanowisku WSA miał nadać szczególną moc prawną. Decyzja oparta została na obszernym materiale dowodowym zebranym zarówno przez organ I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy uzasadniając decyzję wymienił szereg dowodów, na których oparł ustalenie, że skarżący prowadził działalność, o jakiej mowa w art. 114 ukp. Wskazał w szczególności na: – informacje o prowadzonych odpłatnie szkoleniach w zakresie doskonalenia techniki jazdy umieszczone na stronie internetowej [A]; – umowy dotyczące usług w zakresie kursów doskonalenia techniki jazdy; – faktury za wykonanie usług w zakresie kursów doskonalenia techniki jazdy; – oświadczenia osób związanych z [A], wraz ze szczegółową analizą treści tych oświadczeń; – protokół kontroli. W uzasadnieniu decyzji Ministra nie sposób przy tym dopatrzeć się nadania szczególnej mocy prawnej, czy nawet dowodowej opinii [...]. Dla wyjaśnienia, czy [A] prowadził działalność określoną w art. 114 ukp zbędne było przy tym ustalenie, które z szeregu działań prowadzonych przez skarżącego można było zaliczyć do tej kategorii, a których nie. Wystarczające było ustalenie, że wśród nawet szerokiej działalności skarżącego znajdowały się działania określone w art. 114 ukp. Zbędne też było porównywanie działalność skarżącego z działalnością innych ośrodków doskonalenia techniki jazdy. Mając powyższe na uwadze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lic c) ppsa w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ppsa przez bezzasadne zarzucenie organom naruszenia art. 77 § 1, art. 80, art. 6, art. 7, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 kpa okazały się uzasadnione, co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego skarg kasacyjną wyroku. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy, to jest kwestia prowadzenia przez [A] jako przedsiębiorcę działalności, o jakiej mowa w art. 114 ukp bez zarejestrowania tej działalności w rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodki doskonalenia techniki jazdy, została dostatecznie wyjaśniona, mógł zatem na podstawie art. 188 ppsa rozpoznać skargę i uznać ją za nieuzasadnioną. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania nie były uzasadnione. Organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 112 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 6, ukp, art. 64 ust. 1 usdg i art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg uznając, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy bez dokonania wpisu w stosownym rejestrze przedsiębiorców powinien być pozbawiony na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 3 usdg możliwości prowadzenia takiej działalności. Ustalenie, że [A] prowadził działalność, o jakiej mowa w art. 112 ukp zostało dokonane w wyniku przeprowadzenia postępowania zgodnego z przepisami prawa. Organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, dokonując jego szczegółowej analizy prowadzącej do logicznych, zgodnych z doświadczeniem życiowym ustaleń faktycznych istotnych dla sprawy. W toku postępowania zapewniły skarżącemu czynny udział w sprawie. Dlatego też podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 6 kpa, art. 7 kpa, w zw. z art. 77 § 1 kpa, art., 107 § 3 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa pozbawione było usprawiedliwionych podstaw. Nietrafne też są zarzuty naruszenia art. 77 kpa w zw. z art. 123 kpa, art. 79 § 1 i § 2 kpa oraz art. 80 kpa dotyczące przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wbrew stanowisku skarżącego dowodem o takim charakterze nie była opinia [...]. Bezpodstawne są też zarzuty dotyczące niewłaściwego trybu przeprowadzenia kontroli, niemożności skierowania decyzji do [A] jako podmiotu niebędącego przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy. Kwestia ta została wyżej wyjaśniona, w dużej mierze zgodnie z poglądem w tym zakresie wyrażonym przez Sąd I instancji, a niekwestionowanym przez strony. W konsekwencji pozbawiony jest też podstaw zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w odniesieniu do decyzji organu odwoławczego, która zasadnie utrzymywała w mocy prawidłową decyzję organu I instancji. Mając to wszytko na uwadze należało na podstawie art. 188 ppsa orzec jak w wyroku. Na podstawie art. 182 ppsa orzeczenie wydano na posiedzeniu niejawnym, bowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, nie wnosił też o nią [A].