II GSK 3755/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 266/15 w sprawie ze skargi N. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. R. na rzecz Ministra Sprawiedliwości 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 266/15 oddalił skargę N. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że N. R. [...] września 2014 r. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską przed Komisją Egzaminacyjną. Komisja Egzaminacyjna uchwałą z [...] września 2014 r. nr [...] ustaliła negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację radcowską skarżącej. W uzasadnieniu Komisja Egzaminacyjna wskazała, że skarżąca uzyskała z testu 99 punktów. Zgodnie natomiast z treścią art. 339 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 637 ze zm.), pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 pkt, tym samym liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu. Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc zastrzeżenia do pytań oznaczonych nr 15, 101 oraz 121. Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej z [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Minister ocenił merytorycznie całokształt sprawy, poddając analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym pytań testowych i wykazu ich odpowiedzi), jak i jego przebiegu. Stwierdził, że egzamin przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz przeprowadzenia egzaminu wstępnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1234). Minister ocenił, że pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzania egzaminu. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazanych pytań, organ przywołał treść zakwestionowanych pytań i wyjaśnił zasadność oceny. Wyjaśnienia rozpoczęto od analizy treści pytania nr 15, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania karnego, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte, prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie wyroku i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych w Kodeksie karnym za przypisane mu przestępstwo, bez przeprowadzenia rozprawy: A. za każde przestępstwo, za wyjątkiem zbrodni zagrożonej karą dożywotniego pozbawienia wolności, B. za każdy występek, C. tylko za występek zagrożony karą nieprzekraczającą 10 lat pozbawienia wolności". Organ podkreślił, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie była odpowiedź "B", oparta na treści art. 335 § 1 k.p.k., zaś strona udzieliła odpowiedzi "C", przy czym w odwołaniu skarżąca podkreśliła, że odpowiedź "B" należy uznać za zbyt ogólną. Organ II instancji rozpatrując sprawę, wskazał, że pytanie zostało sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a treść art. 335 § 1 k.p.k. wskazuje, że przy spełnieniu przesłanek opisanych w części wstępnej pytania, zastosowanie instytucji uregulowanej w powołanym przepisie jest możliwe wyłącznie do występków, a obecne brzmienie przepisu wskazuje, iż instytucja ta ma zastosowanie do każdego występku. Minister zaznaczył przy tym, że pytanie egzaminacyjne nie musi być dokładnym odwzorowaniem treści konkretnego przepisu ustawy. Organ II instancji wskazał także, że udzielona przez skarżącą odpowiedź "C" jest jednoznacznie wadliwa, gdyż znajdowałaby zastosowanie przed nowelizacją przepisu art. 335 § 1 k.p.k. a wadliwość odpowiedzi "A" wynika z faktu, iż dobrowolne poddanie się karze nie ma zastosowania w przypadku zbrodni. W zakresie pytania nr 101, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem pracy, jeżeli telepraca jest wykonywana w domu telepracownika, a pracodawca i telepracownik nie określili w odrębnej umowie sposobu i formy kontroli wykonywania pracy przez telepracownika, pracodawca ma prawo przeprowadzać kontrolę wykonywania pracy: A. bez konieczności uzyskania zgody telepracownika, wyłącznie w godzinach pracy, B. za uprzednią zgodą telepracownika wyrażoną na piśmie, albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, albo podobnych środków indywidualnego porozumiewania się na odległość, C. nawet jeżeli telepracownik nie wyraził zgody na przeprowadzenie kontroli; wykonywanie czynności kontrolnych nie może naruszać prywatności telepracownika i jego rodziny ani utrudniać korzystania z pomieszczeń domowych, w sposób zgodny z ich przeznaczeniem". Minister w zakresie tego pytania wskazał, że prawidłową odpowiedzią była odpowiedz "B" oparta na treści art. 6714 § 2 w zw. z art. 6711 § 2 pkt 3 k.p. podczas gdy skarżąca udzieliła odpowiedzi "C", a w odwołaniu uznała odpowiedź "B" za niepełną. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią obowiązujących przepisów telepracownik ma obowiązek poddania się kontroli pracodawcy, a zgoda bądź wniosek pracownika dotyczący kontroli dotyczy wyłącznie terminu jej przeprowadzenia. W konsekwencji zdaniem Ministra w przypadku braku odrębnej umowy określającej sposób i formy kontroli telepracownika przeprowadzenie kontroli możliwe jest wyłącznie po uzyskaniu zgody telepracownika wyrażonej na piśmie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo podobnych środków indywidualnego porozumiewania się na odległość. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że argumenty skarżącej dotyczące kontroli bezpieczeństwa i higieny pracy nie podważają prawdziwości pytania, gdyż kwestie te pozostają poza zakresem pytania egzaminacyjnego. Minister zauważył również, że niedopuszczalne jest stawianie przez zdających dodatkowych nieobjętych treścią pytania założeń. Wyjaśniając zagadnienie ujęte w pytaniu nr 121, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia: A. organ pierwszej instancji, za pośrednictwem którego złożono odwołanie lub zażalenie; na postanowienie przysługuje zażalenie, B. organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia; na postanowienie przysługuje zażalenie; C. ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia". Minister podkreślił, że prawidłową odpowiedzią była odpowiedz "C", oparta na treści art. 59 § 2 k.p.a. a nie odpowiedź "B" udzielona przez skarżącą. Organ II instancji podniósł, że pytanie zostało sformułowane w sposób jasny, precyzyjny, jednoznaczny i oparty wprost na brzmieniu obowiązującego przepisu regulującego właściwość organu do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia. Minister Sprawiedliwości podsumował, że decyzja dotycząca ustalenia wyniku egzaminu konkursowego nie jest decyzją uznaniową, w której organ II instancji ma możliwość wyboru i swobodnej oceny, co do wyniku kandydata. Przepis art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych jednoznacznie przesądza, że pozytywny wynik z egzaminu uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 pkt, a zatem przyjęcie przez Ministra, że kandydat uzyskał wynik pozytywny, możliwe jest tylko wówczas, jeśli po dokonaniu analizy rozwiązanego przez kandydata testu można ustalić, iż uzyskał on co najmniej wymagane 100 pkt, co w sprawie nie miało miejsca, powodując tym samym, że brak jest podstaw do uchylenia czy zmiany zaskarżonej uchwały i uznanie wyniku egzaminu odwołującej się za pozytywny. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 14 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 266/15 na podstawie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podał, że zakwestionowane w skardze pytania nr 15, 101 oraz 121 zostały oparte na treści art. 335 § 1 k.p.k., art. 6714 § 2 w zw. z art. 6711 § 2 pkt 3 k.p. oraz art. 59 § 2 k.p.a. a wśród zaproponowanych odpowiedzi tylko jedna z trzech była w każdym przypadku prawdziwa i tym samym prawidłowa. W konsekwencji, zdaniem Sądu należy uznać, że pytania egzaminacyjne zakwestionowane przez skarżącą odpowiadały wymogom z art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Sąd dokonał ponownej analizy zakwestionowanych pytań nr: 15, 101 oraz 121, podzielając przedstawioną przez Ministra Sprawiedliwości argumentację, przyjmując za właściwe wnioski i konkluzje przedstawione w zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że sformułowanie przedmiotowych pytań, jak wyjaśnił organ, świadczy, że była możliwa tylko jedna odpowiedź prawidłowa a połączenie zapytania z odpowiedzią wskazaną przez organ tworzyło zdanie prawdziwe. Sąd zaznaczył, że egzamin na aplikację radcowską jest egzaminem konkursowym i nie można oczekiwać, że pytania w teście będą wiernie przytaczać jeden, konkretny przepis prawa. Zdający musi legitymować się bowiem umiejętnością zrekonstruowania nieskomplikowanej normy prawnej, jak również rozstrzygać proste problemy interpretacyjne. Oczywiste jest, że kandydatom na aplikację radcowską można stawiać wymagania znajomości podstawowych zasad wykładni prawa, czy też analitycznego myślenia. Sąd wyjaśnił, że nieprawidłowo sformułowane pytanie to takie, na które żadna z zaproponowanych odpowiedzi nie stanowi zdania prawdziwego, gdy więcej niż jedna z odpowiedzi jest odpowiedzią prawdziwą, a także takie, na które odpowiedź nie wynika expressis verbis z przepisów prawa, a jedynie z poglądów doktryny i orzecznictwa. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 k.p.a. w zw. z art. 368 ust. 9 i 12 ustawy o radcach prawnych, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania administracyjnego. W szczególności należy zauważyć, że nietrafny jest zarzut nieodniesienia się do zarzutów postawionych w odwołaniu przez skarżącą. W opinii Sądu materiał dowodowy został w sprawie zebrany w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji było kompletne, logiczne i przekonujące. Ponadto zdaniem Sądu, Minister Sprawiedliwości prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że jest ona wydawana w warunkach związania administracyjnego i zmiana rozstrzygnięcia przez ustalenie pozytywnego wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską możliwa jest jedynie na skutek stwierdzenia, że skarżąca w wyniku egzaminu uzyskała co najmniej 100 pkt, udzielając co najmniej 100 prawidłowych odpowiedzi na 150 zadanych pytań egzaminacyjnych, co w sprawie nie miało miejsca. W konsekwencji za chybiony należy uznać zarzut przekroczenia przez organ odwoławczy luzu decyzyjnego, który nie występował w sprawie. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że pytania wskazane przez skarżącą w odwołaniu, tj. pytania nr 15,101,121 egzaminu konkursowego na aplikację radcowską zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i zgodny z dyrektywą zawartą w treści przepisu, nakazującą takie skonstruowanie pytań testowych, aby odpowiedź na pytanie wynikała expressis verbis z przepisów prawa, a nie interpretacji dokonywanej przez doktrynę oraz orzecznictwo, 2. obrazę przepisów postępowania, która mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie administracyjne dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autor odwołuje się do obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że stawia Sądowi I instancji zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt.2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w ramach tej podstawy strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było o tyle zasadne, że autor skargi kasacyjnej odwołując się do podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, że postępowanie administracyjne było dotknięte wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania podnieść należy, że w orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy do tzw. przepisów wynikowych i warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Tak więc, strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie temu przepisowi prawa zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jej zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 19.01.2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10, wyrok NSA z 7.05.2014 r. sygn. akt II OSK 2886/12, wyrok NSA z 26.01.2016 r. sygn. akt II OSK 1298/14 niepublikowane). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że bezskuteczność zarzutów procesowych, powoduje, że stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej i zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został podważony i jest wiążący dla NSA. W ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 339 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz.U 2014, poz.683 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że pytania oznaczone numerami 15,101,121 egzaminu konkursowego na aplikację radcowską zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i zgodny z dyrektywą zawartą w treści tego przepisu nakazującą takie skonstruowanie pytań testowych, aby odpowiedź na pytanie wynikała wprost z przepisów prawa. W związku z powyższym należy przypomnieć, że z treści art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wynika, że egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, oraz z karty odpowiedzi. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź, która zaznacza na karcie odpowiedzi stanowiącej integralną część testu. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Ze stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wynika, że egzamin konkursowy do którego przystąpiła skarżąca, został przeprowadzony w formie testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi oraz z karty odpowiedzi. Skarżąca zaznaczała tylko jedną odpowiedź na karcie odpowiedzi i za każdą prawidłową odpowiedź miała przyznawany 1 punkt. Natomiast w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną pytania oznaczone numerami 15,101,121 egzaminu konkursowego zostały sformułowane w sposób niejednoznaczny, a więc taki, że przy udzielaniu odpowiedzi na te pytania zdający bez przywołania literalnej treści art. 335, bądź bez wprowadzenia do pytania dodatkowych założeń nie mógł dokonać obiektywnej oceny prawidłowości udzielonej odpowiedzi. Pomijając okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał z jakiego aktu prawnego przywołuje art. 355, to nadto z treści skargi kasacyjnej nie wynika dlaczego skarżąca uważa, że konstrukcja wskazanych wyżej pytań nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w przepisie prawa, którego naruszenie zarzuca Sądowi I instancji. Zdaniem NSA zarzut naruszenia prawa materialnego jest całkowicie bezzasadny. Brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej. Z regulacji prawnej wynika wprost, że konsekwencją wprowadzenia reguły testu jednokrotnego wyboru jest wykluczenie pytań zawierających propozycje odpowiedzi, z których więcej niż jedną należałoby uznać za prawidłową. Wprowadzenie takich rozwiązań prawnych wymaga, by test egzaminacyjny sprawdzający wiedzę w zakresie niezbędnym do skutecznego ubiegania się o przyjęcie na aplikację radcowską, nie zawierał pytań obejmujących kwestie sporne w doktrynie i orzecznictwie, jak też pytań, na które udzielenie jednej prawidłowej odpowiedzi uzależnione jest od przyjęcia dodatkowych założeń, niewynikających z treści pytania, ani też pytań obejmujących zagadnienia prawne, na które więcej niż jedna odpowiedź może zostać uznana za prawidłową (vide wyrok NSA z dnia 13.07.2017 r. sygn. akt II GSK 3051/15 niepublikowany). W związku z powyższym trafnie Sąd I instancji ocenił stanowisko organu w zakresie dotyczącym podania przez skarżącą błędnej odpowiedzi na pytanie numer 15 testu egzaminacyjnego. Skoro pytanie brzmiało "Zgodnie z kodeksem postępowania karnego, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte, prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie wyroku i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych w kodeksie karnym za przypisane mu przestępstwo, bez przeprowadzenia rozprawy". Z treści art. 355 § 1 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia egzaminu konkursowego, wynika jednoznacznie, że wniosek, o którym mowa w tym pytaniu może być dołączony do aktu oskarżenia "za każdy występek"- odpowiedź B, a nie "tylko za występek zagrożony karą nieprzekraczającą 10 lat pozbawienia wolności"- odpowiedź C. Tak więc odpowiedzią prawidłową była odpowiedź "B", a nie jak zaznaczyła skarżąca odpowiedź "C". Z kolei pytanie numer 101 testu egzaminacyjnego brzmiało "Zgodnie z Kodeksem pracy, jeżeli telepraca jest wykonywana w domu telepracownika, a pracodawca i telepracownik nie określili w odrębnej umowie sposobu i formy kontroli wykonywania pracy przez telepracownika, pracodawca ma prawo przeprowadzić kontrolę wykonywania pracy". Z treści art. 6714 § 2 oraz art. 6711 § 2 pkt 3 Kodeksu pracy wynika wprost, że w sytuacji braku odrębnej umowy pracodawca za uprzednią zgodą telepracownika wyrażoną na piśmie, albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, albo podobnych środków indywidualnego porozumiewania się na odległość, ma prawo przeprowadzać kontrolę wykonywania pracy. Oznacza to, że zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu o udzieleniu przez skarżącą błędnej odpowiedzi na pytanie numer 101 testu egzaminacyjnego, skoro skarżąca zaznaczyła odpowiedź C, która odnosiła się do sytuacji nie wyrażenia zgody przez telepracownika na przeprowadzenie kontroli. Również zasadnie, Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu w zakresie udzielonej przez skarżącą odpowiedzi na pytanie numer 121 testu egzaminacyjnego. Pytanie numer 121 brzmiało w sposób następujący "Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia". Stosownie do treści art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Tak więc odpowiedzią prawidłową była odpowiedź oznaczona literą C, przytaczająca dosłownie końcową treść wskazanego wyżej przepisu. Natomiast odpowiedź oznaczona literą B, zakreślona przez skarżącą, była odpowiedzią błędną. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.