II GSK 3729/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. Ł.-K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie ze skargi A. Ł.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1085/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Ł.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W skardze kasacyjnej od tego wyroku strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z uwagi brak środków na natychmiastowy zwrot dotacji. Ponadto wskazując, że działalność prowadzona przez skarżącą ma charakter oświatowy, a (...) nie pobiera czesnego za uczestnictwo w zajęciach. Natomiast zobowiązanie skarżącej do zwrotu środków z dotacji uniemożliwi jej dalsze prowadzenie placówki i doprowadzi do zakończenia 10 letniej działalności szkoły, wyrządzając niepowetowaną szkodę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie. Obowiązkiem sądu nie jest natomiast domyślanie się intencji strony, ani orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. Tymczasem strona skarżąca nie wskazała jakichkolwiek powodów przemawiających za udzieleniem jej ochrony tymczasowej – jej wniosek zawiera jedynie szczątkowe uzasadnienie. Stwierdzenie, że wykonanie decyzji "uniemożliwi jej dalsze prowadzenie placówki i doprowadzi do zakończenia 10 letniej działalności szkoły, wyrządzając niepowetowaną szkodę" jest w istocie jedynie nieudolną próbą parafrazy treści przepisu (art. 61 § 3), nie zaś uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. NSA nie mógł więc odnieść się do treści żądania i wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej oraz ją poprzedzającej nie jest możliwe. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Należy zauważyć, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem NSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 73/17 którym odmówiono zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że strona nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, jak również nie ujawniła dokumentów świadczących o sytuacji finansowej prowadzonej przez nią szkoły. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przy skardze kasacyjnej, skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności zawężając wniosek praktycznie do powołania się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków oraz wskazania, że zwrot dotacji spowoduje zamknięcie prowadzonej przez 10 lat placówki oświatowej. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w sposób szczątkowy i fragmentaryczny uzasadniła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza nie wykazał przesłanek przemawiających za skorzystaniem z tej formy ochrony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia