II GSK 3446/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 642/15 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. W. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015r. sygn. akt I SA/Sz 642/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2015r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że S. W. złożył wniosek o przyznanie trzeciej, kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. We wniosku zadeklarował do płatności realizację pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne w wariantach: 2.1. Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania), 2.3. Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania), 2.9. Uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania), 2.10. Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) oraz realizację pakietu 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, na działkach rolnych o łącznej powierzchni 70,88ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S., decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. przyznał rolnikowi płatności rolnośrodowiskową na rok 2014 za realizację pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne oraz odmówił wsparcia na realizację pakietu 4 w wariancie 4.1. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków. Organ wskazał, że działki rolne zgłoszone do płatności za wariant 4.1. były objęte zobowiązaniem do realizacji wariantu 2.3. Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności), którego realizację rolnik rozpoczął w dniu 15 marca 2012r. i obowiązany był kontynuować przez kolejnych pięć lat. Z uwagi, że zaprzestał kontynuacji wariantu 2.3. w 2013r. brak było podstaw do przyznania płatności za wariant 4.1. Utrzymując w mocy tę decyzję, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r., poz. 361 z późn. zm.), zwanego rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, zobowiązanie rolnośrodowiskowe obejmuje obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w ramach poszczególnych pakietów i ich wariantów, objęty obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011, str. 8 z późn. zm.), do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany. Zmianę zobowiązania zgodnie z § 6 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia wprowadza się w planie działalności rolnośrodowiskowej oraz zgłasza się kierownikowi biura powiatowego Agencji we wniosku o przyznanie płatności na rok, w którym rolnik realizuje zmienione zobowiązanie, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli realizuje 5 - letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. W przypadku wariantów pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne jest to obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, objęty obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 65/2011, czyli kwalifikowany obszar działek do wsparcia za dany pakiet/wariant Programu rolnośrodowiskowego. Organ odwoławczy podał, że rolnik we wniosku o przyznanie trzeciej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok dla działek rolnych I, J oraz G (objętych od 2012r. 5 - letnim zobowiązaniem do realizacji wariantu 2.3.) zadeklarował realizację wariantu 4.1. Rolnik takiej deklaracji dokonał po raz drugi, albowiem we wniosku z 2013r. o drugą płatność rolnośrodowiskową - podobnie jak uczynił to w 2014r. - przypisał działkom wariant 4.1. Z urzędu organ uwzględnił, że w 2012r., kiedy rolnik rozpoczął realizację Programu, Kierownik BP ARiMR wydał decyzję w sprawie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, w której wskazane działki zostały objęte płatnością za zadeklarowany wówczas wariant 2.3. W przypadku gruntów zgłoszonych w wariancie 2.3. Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności), powierzchnia zobowiązania, po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pierwszej płatności wyniosła 24,81 ha. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, możliwa jest zmiana zobowiązania polegająca na jednorazowym dodaniu w drugim bądź trzecim roku jego realizacji poszczególnych wariantów pakietu 4. Oznacza to możliwość powiększenia dotychczasowej deklaracji gruntów do płatności o kolejne, dotychczas nie objęte zobowiązaniem. Do sytuacji takiej może dojść w przypadku powiększenia gospodarstwa o nowe grunty bądź decyzji beneficjenta o włączeniu do Programu działek wchodzących w skład gospodarstwa już w pierwszym roku realizacji Programu, lecz nie deklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej. Dokonana przez rolnika w 2013r. i kolejno 2014r. zmiana wariantu 2.3. realizowanego od 2012r. na działkach rolnych I, J oraz G na wariant 4.1. nie odpowiada którejkolwiek określonej w rozporządzeniu i możliwej do wprowadzenia zmianie zobowiązania, co oznacza brak podstawy prawnej do przyznania płatności za wariant 4.1. Rolnik nie dochował zatem podjętego w 2012r. zobowiązania w wariancie 2.3. na powierzchni 21,13 ha i obowiązany był do zwrotu otrzymanych płatności z tego tytułu. Realizacja wariantu 2.3. na tej powierzchni została zaniechana przez rolnika wbrew warunkom Programu rolnośrodowiskowego, a wprowadzona w drugim roku deklaracja wariantu 4.1. na gruntach objętych zobowiązaniem do kontynuacji w 2.3. jest deklaracją niepodlegającą wypłacie środków finansowych. Za wadliwą organ odwoławczy uznał informację organu I instancji z dnia 20 czerwca 2013r., że deklaracja wariantu 4.1. w miejsce wariantu 2.3. jest dopuszczalna. Zmiany wariantu realizowanego na działkach I, J oraz G rolnik dokonał przed otrzymaniem informacji organu, bowiem w dniu 14 maja 2013r. złożył wniosek o drugą płatność rolnośrodowiskową. Informacja organu I instancji nie wpłynęła na złożenie deklaracji ze zmienionym wariantem, lecz wprowadziła rolnika w niepoparte przepisami przeświadczenie o prawidłowym charakterze deklaracji, której pozytywne rozpatrzenie zakończone wypłatą wsparcia nie było możliwe zarówno w 2013, jak i 2014r. Oddalając skargę S. W. na tę decyzją, Sąd I instancji wskazał, że spór w sprawie dotyczy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za realizację wariantu 4.1. Przytaczając przepisy § 2 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4, § 4 ust. 2 i ust. 3, § 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, § 6 ust. 1, § 50a ust.1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, stwierdził, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe obejmuje obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności w ramach poszczególnych pakietów i ich wariantów, tj. we wniosku na rok 2012. Wniosek ten obejmował pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne m.in. w wariancie: 2.3. Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do pow. 24,81 ha. W ten sposób beneficjent podjął 5 letnie zobowiązanie. We wniosku o płatność na rok 2013, tj. na drugi rok realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, skarżący zrezygnował z kontynuacji wariantu 2.3. na działkach o pow. 21,13 ha i na tej powierzchni zadeklarował wariant 4.1. Stanowisko organu I instancji zawarte w piśmie z dnia 20 czerwca 2013r. o możliwości dodania wariantu 4.1. i konieczności zwrotu kwoty pobranych płatności rolnośrodowiskowych w ramach pakietu 2.3. - Sąd uznał za niezgodne z powołanymi przepisami, a informację tą za nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Błędna informacja o możliwości dodania wariantu 4.1. w drugim roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, tj. 2013r., nie przesądza o prawidłowości zgłoszenia tego wariantu w trzecim roku realizacji tego zobowiązania, tj. 2014r., i obowiązku organu do przyznania płatności w ramach wariantu 4.1. Błędna informacja organu I instancji miałaby jedynie znaczenie, gdyby organ przyznał płatność w ramach tego wariantu, a następnie uruchomił postępowanie w celu zwrotu nienależnie pobranej płatności. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wariant 4.1. może być dodany jednorazowo w drugim lub trzecim roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie w jakim podjął się rolnik tego zobowiązania w pierwszym roku, tj. 2012r. Rolnik już w 2013r. zaprzestał realizacji wariantu 2.3. na całości powierzchni i w zamian niego zgłosił wariant 4.1. na części powierzchni, na której zaniechał realizacji wariantu 2.3. Wariantu 2.3. rolnik nie kontynuował także w 2014r. na powierzchni gruntów do których zgłosił zobowiązanie w 2012r. Ponadto mimo zgłoszenia wariantu 4.1. we wniosku o płatność na rok 2013 rolnik zgłosił ten sam wariant we wniosku o płatność na rok 2014. Zdaniem Sądu, wariant 4.1. musi być realizowany łącznie z zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podjętym przez rolnika w pierwszym roku realizacji a każda zmiana podjętego zobowiązania wymagała zgody organu na podstawie odpowiednich przepisów. Sąd zgodził się też z organem, że w istocie doszło do zamiany przez rolnika podjętego zobowiązania przez niedozwoloną przepisami zamianę wariantu 2.3. na 4.1. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł S. W., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że pismo z dnia 20 czerwca 2013r. informujące skarżącego o dopuszczalności realizacji wariantu 4.1. na działkach uprzednio deklarowanych do wariantu 2.3. nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy; b) art. 9 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo udowodnienia przez skarżącego naruszenia przez organy obowiązku informacyjnego; c) art. 19 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 134 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności wydania decyzji w II instancji przez niewłaściwy organ; 2) prawa materialnego, tj. § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zadeklarowanie w trzecim roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego wariantu 4.1. na działkach, na których w pierwszym roku realizacji zobowiązania zadeklarowano wariant 2.3. Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) stanowi niedozwoloną przepisami zmianę zobowiązania rolnośrodowiskowego. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w II instancji, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną, zaś w toku rozprawy sądowej pełnomocnik Dyrektora wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, wedle art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez S. W. skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, co oznacza, że nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane w skardze zarzuty kasacyjne – oparte na obu podstawach prawnych określonych w art. 174 p.p.s.a. – nie są bowiem zasadne. Najdalej idącym w skutkach prawnych zarzutem kasacyjnym jest zarzut wydania decyzji odwoławczej przez organ niewłaściwy miejscowo, czego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie dostrzegł Sąd I instancji (pkt 1 lit. c) petitum skargi kasacyjnej). W tym zakresie skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 19 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 134 1 p.p.s.a. oraz wskazanego w uzasadnieniu tej skargi przepisu § 23 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego i wywodzi, że wobec zmiany przez niego miejsca zamieszkania po wniesieniu odwołania właściwym do rozpoznania tego odwołania powinien być organ właściwy z uwagi na aktualne miejsce zamieszkania. Tak sformułowany zarzut kasacyjny nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż żaden z tych przepisów nie normuje właściwości organu odwoławczego. Przepis art. 19 k.p.a. reguluje jedynie zasadę przestrzegania z urzędu przez organ swojej właściwości, art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. określa podstawę stwierdzenia nieważności decyzji w razie naruszenia przez organ właściwości, art. 134 § 1 p.p.s.a. określa granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, zaś § 23 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazuje organ, do którego składa się wniosek o płatność. Natomiast właściwość tego kierownika jako organu właściwego do rozpoznania sprawy w I instancji określa § 26 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Właściwość organu odwoławczego wskazuje z kolei pominięty w zarzutach kasacyjnych art. 10 ust. 2 ustawy o ARiMR, wedle którego w stosunku do kierownika biura powiatowego organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. jest dyrektor oddziału regionalnego. Skarżący kasacyjnie nie zawał też - poza wskazaniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na zmianę miejsca zamieszkania skutkującą zmianę właściwości miejscowej organu I instancji oraz wiedzę organu odwoławczego o tym fakcie - argumentacji, która wskazywałaby na brak właściwości Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR do rozpoznania spornego odwołania, jak i z czego to wywodzi. Jednakże sama okoliczność zmiany miejsca zamieszkania w toku postępowania odwoławczego automatycznie nie skutkuje jeszcze zmianą organu właściwego do rozpoznania tegoż odwołania. Odróżnić należy właściwość miejscową organu I instancji od właściwości instancyjnej organu drugoinstancyjnego, powiązanej ze strukturą organizacyjną organów administracji publicznej. Tym samym skarżący kasacyjnie nie wykazał wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, co stanowi jeden z koniecznych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, nie podlegający konwalidacji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut kasacyjny dokonania przez Sąd I instancji wadliwej wykładni prawa materialnego, tj. § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna doprowadzić Sąd do wniosku, że zaprzestanie realizacji wariantu 2.3. i zwrócenie przez beneficjenta środków otrzymanych z tytułu dotychczasowej realizacji tego wariantu oznacza wygaśnięcie zobowiązania rolnośrodowiskowego w odniesieniu do tegoż wariantu i uprawnia beneficjenta do zagospodarowania działek objętych dotychczasowym wariantem na nowo w ramach innego zobowiązania – wariantu 4.1. Wobec tego za wadliwą skarżący kasacyjnie uznał przyjętą przez Sąd I instancji interpretację tego przepisu, że niedopuszczalna była zmiana dotychczasowego wariantu oraz że zmiana ta wymagała zgody organu, a nowy wariant mógł być realizowany wyłącznie obok dotychczasowych wariantów i to tylko w jednym roku. Sąd I instancji nie mógł jednakże naruszyć wskazanego przepisu w sposób mu zarzucany, gdyż nie dokonywał wykładni tego przepisu a spór między beneficjentem a organem w postępowaniu przed Sądem I instancji dotyczył zastosowania tego przepisu w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Co istotne § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego jest jasny w jego literalnym brzemieniu i nie wymaga dla ustalenia jego treści (tj. znaczenia pojęć jednorazowe dodanie, w drugim albo trzecim roku realizacji zobowiązania poszczególnych wariantów) dokonywania zabiegów interpretacyjnych. Sposób sformułowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje też, że Sąd I instancji najpierw przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, w tym § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, a następnie dokonał oceny prawidłowości ich zastosowania przez organ w okolicznościach niniejszej sprawy, analizując przy tym relewantne prawnie okoliczności faktyczne sprawy i podzielając - co wielokrotnie podkreślał – pogląd organu, np. co do tego, że wariant 4.1. może być dodany jednorazowo w drugim lub trzecim roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Uznając zaś za naruszenie § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zgłoszenie przez skarżącego wariantu 4.1. we wniosku o płatność na rok 2014 (i to na powierzchni objętej w 2012r. zobowiązaniem w wariancie 2.3.) pomimo jego zgłoszenia we wniosku o płatność na rok 2013 - Sąd I instancji stwierdził, że wariant 4.1. może być realizowany łącznie ze zobowiązaniem rolnośrodowiskowym podjętym przez skarżącego w pierwszym roku zobowiązania, co wynika nie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, lecz z pominiętego w skardze kasacyjnej § 5 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Przepis § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie normuje też kwestii zgody organu na zmianę zobowiązania, ta wynika bowiem z szeregu innych przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego (por. § 2 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 3, § 33 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Wobec tego nie sposób zarzucić Sądowi I instancji błędu w wykładni § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego przez to, że uznał, że zmiana zobowiązania rolnośrodowiskowego na mocy tego przepisu wymaga zgody organu. Chybione są również zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego, tj. art. 8 i 9 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę informacji organu I instancji co do dopuszczalności zmiany wariantu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego (zarzut pkt 1 lit. a i b) petitum skargi kasacyjnej). W tym zakresie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji, że uznał za nieistotne dla wyniku sprawy pismo Kierownika BP ARiMR z dnia 20 czerwca 2013r., którym to pismem skarżący został poinformowany przez organ o możliwości dodania wariantu 4.1. w drugim roku realizacji zobowiązania rolnośrodkowiskowego, tj. w 2013r. W konsekwencji skarżący uważa, że gdyby nie został wprowadzony w błąd co do możliwości rozpoczęcia realizacji wariantu 4.1. na działkach objętych dotychczas zobowiązaniem w wariancie 2.3., to nie deklarowałby jego realizacji i nie musiałby zwracać pobranych płatności w poprzednich latach. Zarzucając Sądowi I instancji wadliwą ocenę powyższej okoliczności faktycznej, skarżący kasacyjnie nie wykazał – wbrew ustawowemu obowiązkowi – związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem prawa a wynikiem postępowania w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, tj. nie uprawdopodobnił, że gdyby nie doszło do tego naruszenia to być może rozstrzygnięcie sprawy byłoby inne niż zaskarżone. Niezależnie od tego słusznie stwierdził Sąd I instancji, że udzielona skarżącemu kasacyjnie w piśmie z dnia 20 czerwca 2013r. informacja była niezgodna z przepisami prawa, a sama informacja nie miała wpływu na treść złożonego przez skarżącego wniosku o płatność na rok 2014. W istocie bowiem informacja ta dotyczyła realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na rok 2013 i z tego względu nie mogła przesądzać o wprowadzeniu wnioskodawcy w błąd przy składaniu wniosku na rok 2014. Ponadto, jak argumentował Sąd I instancji błędna informacja mogłaby mieć znaczenie gdyby organ przyznał płatność w ramach spornego wariantu a następnie zażądał zwrotu nienależnie pobranej płatności wraz z wiążącymi się z tym konsekwencjami. Dodatkowo wskazać należy, że w dacie składania wniosku o płatności na rok 2014, co miało miejsce w dniu 14 maja 2014r., skarżący kasacyjnie miał już wiążącą informację, że organ wycofał się ze swojego wcześniejszego błędnego stanowiska zajętego w piśmie z dnia 20 czerwca 2013r. W dniu 10 lutego 2014r. organ I instancji wydał bowiem decyzję w sprawie płatności na rok 2013, w której uznał, że nie ma możliwości dokonania zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego poprzez realizację wariantu 4.1. zamiast pierwotnego wariantu 2.3. Skarżący kasacyjnie pomija też i tę okoliczność, że zgodnie z tym pismem wariant 4.1. mógł dodać w drugim albo w trzecim roku płatności, a skoro wariant ten dodał w drugim roku płatności (pomijając jego dopuszczalność), to nie mógł go dodać również w trzecim roku płatności, co już samo wyklucza zasadność tego zarzutu kasacyjnego. W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w konsekwencji naruszenia przez organ zasady informowania o okolicznościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy został pozbawiony z winy organu wnioskowanej płatności. Zasądzone na rzecz organu od strony skarżącej kasacyjnie koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 120 zł obejmują - stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490), zwanego rozporządzeniem - wynagrodzenie radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia.