II GSK 324/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1645/19 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4 czerwca 2019 r. nr DNR-1/29/2019 w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu wyrobów niespełniających wymagań bezpieczeństwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Z. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 listopada 2019r., sygn. akt VI SA/Wa 1645/19, oddalił skargę J. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 4 czerwca 2019 r., nr DNR-1/29/2019, w przedmiocie kary pieniężnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej pismem z 4 lipca 2018 r. przekazał Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) protokół wraz z aktami kontroli dotyczącymi drabiny przemysłowej 3x9 (kod EAN: 5902020481980, dalej jako "drabina 3x9") wprowadzonej na rynek przez J. Z. (dalej: skarżący). W wyniku badań organoleptycznych inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili bowiem, że przy ustawieniu drabiny jako przystawnej trzyelementowej rozsuwanej, szerokość podstawy wynosi 774 mm, podczas gdy zgodnie z pkt. 4.2.1 normy PN-EN 131-1:2015-12 Drabiny - Część 1: Terminologia, rodzaje, wymiary funkcjonalne (dalej jako "norma"), minimalna szerokość podstawy powinna wynieść 903,4 mm. Prezes UOKiK pismem z 24 września 2018 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ogólnego bezpieczeństwa drabiny, w toku którego skarżący podjął działania mające na celu wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt. Skarżący zutylizował 14 drabin odebranych od dystrybutorów i jedną drabinę posiadaną przez siebie na stanie magazynowym, z kolei jeden z dystrybutorów samodzielnie zutylizował dwie drabiny. Prezes UOKiK, decyzją z 12 kwietnia 2019 r., stwierdzając, że skarżący usunął przyczyny zagrożeń stwarzanych przez drabiny, umorzył postępowanie administracyjne (pkt 1 decyzji). Ponadto, na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2016 r. poz. 2047, dalej też jako "u.o.b.p.") w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 u.o.b.p., za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Prezes UOKiK decyzją z 4 czerwca 2019 roku utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z 12 kwietnia 2019 r. Organ podkreślił, że mając na uwadze wyniki kontroli Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, kwestionowana drabina nie spełnia wymagań określonych w art. 4 ust. 1 u.o.b.p. i stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia użytkowników. Wprowadzenie na rynek produktu, który nie jest bezpieczny stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 u.o.b.p. i uprawnia Prezesa UOKiK do nałożenia kary na podstawie art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p. Organ zaznaczył, że obowiązkiem producenta jest wprowadzanie na rynek wyłącznie bezpiecznych produktów, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów (np. wyników badań) z których by wynikało, że skarżący ten obowiązek wypełnił. Prezes UOKiK podtrzymał swe stanowisko, że w tej sprawie nie można uznać naruszenia prawa za znikome i pomimo iż strona postępowania zaniechała naruszenia prawa, nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ nie podzielił argumentacji Skarżącego odnośnie błędnego wyliczenia dochodu, jaki uzyskał ze sprzedaży drabin. Prezes UOKiK wskazał, że dla celów wymierzania kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, uwzględnia wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez przedsiębiorcę. Prezes wskazał, że skarżący w wyniku sprzedaży 23 650 sztuk drabin, które nie są bezpieczne, uzyskał korzyść sięgającą kwoty 4 954 438,50 zł. Organ wyjaśnił, że przy ustalaniu ceny sprzedaży jednej sztuki produktu, oparł się na przekazanych przez stronę postępowania informacjach z których wynikało, że drabiny były sprzedawane w przedziale cenowym od 190 zł do 228,98 zł, a zatem średnia cena sprzedaży wynosi 209,49 zł. Ustalając wysokość kary Prezes UOKiK uwzględnił także 58 sztuk drabin zniszczonych przez stronę postępowania przed wszczęciem postępowania i w jego trakcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 listopada 2019r. oddalił skargę J. Z.. Sąd uznał za zasadne stanowisko organu, że nałożona na skarżącego kara w wysokości 50 000 zł jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, spełni swój skutek prewencyjny i powinna skłonić przedsiębiorcę do takiego działania, aby nie dochodziło do naruszania przepisów z zakresu ogólnego bezpieczeństwa produktów. Zdaniem Sądu, nie można uznać, że kara we wskazanej wysokości - wobec możliwości nałożenia kary do 100 000 zł, a także wobec faktu, iż w latach 2014 - 2018 z tytułu sprzedaży drabiny 3xc9 w ilości 23 708 sztuk skarżący uzyskał korzyść majątkową w wysokości: 4 954 438, 50 zł - stanowi dla skarżącego nadmierną dolegliwość. Wymierzona kara stanowi bowiem niespełna 1 % korzyści osiągniętej ze sprzedaży tego konkretnego produktu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o błędnym ustaleniu wysokości osiągniętej przez skarżącego korzyści majątkowej poprzez oparcie się jedynie na kryterium przychodu, Sąd podzielił stanowisko organu, że zgodnie z art. 33a ust. 4 u.o.b.p. wysokość kary pieniężnej ustala się uwzględniając w szczególności stopień i okoliczności naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązków. Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie nakłada na Prezesa UOKiK obowiązku posiłkowania się przy określaniu wysokości kary pieniężnej dochodem czy zyskiem uzyskanym przez przedsiębiorcę. Podsumowując, Sąd uznał, że organ właściwie zastosował przepis art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p., a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił uwzględniając realia rozpatrywanego przypadku. Zebrał przy tym cały istotny w sprawie materiał dowody, który pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i trafną ocenę przesłanek odnoszących się do kary pieniężnej. Dokonując oceny przeprowadzonych dowodów organ nie naruszył wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Wbrew zarzutom skargi, organ wydane decyzje szczegółowo uzasadnił, odnosząc się do twierdzeń strony prezentowanych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i nie doszło do naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ani innych naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. J. Z. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego zmianę w całości i uwzględnienie w całości skargi J. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DNR 1/29/2019 z dnia 4 czerwca 2019 roku, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego i przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 §1 pkt 1c i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji błędnego stwierdzenia przez organy obu instancji, że również te drabiny (których nie dotyczyły zgłoszenia reklamacyjne) nie były bezpieczne, pomimo że stan faktyczny niniejszej sprawy nie uzasadnia takiej konkluzji; - art. 145 §1 pkt 1c i art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji błędnego ustalenia przez organy obu instancji, że J. Z. ze sprzedaży w latach 2010-2014 drabiny przemysłowej 3x9 (kod EAN; 5902020481980) uzyskał korzyść majątkową w wysokości 4954438,50 zł tj. ustalenie wysokości korzyści majątkowej z pominięciem kosztów poniesionych przez J. Z. celem uzyskania przychodu (kosztów związanych z produkcją przedmiotowych drabin); II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 145 §1 pkt la i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p. poprzez akceptację przez Sąd I instancji czynności organu I instancji polegających na nałożeniu na J. Z. kary pieniężnej w wysokości 50000 zł, pomimo że z okoliczności sprawy wynika, że naruszenie przez J. Z. przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów było znikome. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W rozpoznawanej sprawie NSA może zatem orzekać jedynie w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, które koncentrują się na kwestii wysokości nałożonej kary pieniężnej, kwestionując przyjęty przez organ i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji "znaczny zasięg naruszenia" oraz ustaloną w sprawie wysokość "korzyści majątkowej". Skarżący kasacyjnie sformułował zarówno zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. Sposób ich sformułowania oraz argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały przedstawione w taki sposób, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniono) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie – potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniem materialnoprawnym. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadne jest łączne rozpoznanie tych zarzutów. Nie jest zasadny materialnoprawny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1a i art. 151 w zw. z art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p. (punkt II petitum skargi kasacyjnej) nierozerwalnie związany z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. (punkt I tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej). Przepis art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p. przewiduje, że "Organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na producenta karę pieniężną w wysokości do 100 000 zł za (...) wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa.". Powołany w zarzucie art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Zgodnie natomiast z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych przepisów jest bardzo ogólny. Zarzucono, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł "błędnego stwierdzenia przez organy obu instancji, że również te drabiny (których nie dotyczyły zgłoszenia reklamacyjne) nie były bezpieczne, pomimo że stan faktyczny niniejszej sprawy nie uzasadnia takiej konkluzji", ale nie wskazano czego konkretnie organ w tej sprawie w zakresie postępowania dowodowego zaniechał i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący opisał treść art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. i stwierdził jedynie, że pogląd Sądu "nie zasługuje na aprobatę" (s. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej"), oraz że "gdyby pozostałe drabiny (oprócz 42 będących przedmiotem reklamacji) posiadały wady fizyczne, to niewątpliwie kupujący skorzystaliby z przysługujących im uprawnień z tytułu rękojmi bądź gwarancji". Zarzucając organom administracji naruszenia natury formalnej w zakresie postępowania dowodowego oraz naruszenie zasad oceny zgromadzonych dowodów, skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość wyniku dokonanych przez te organy ustaleń faktycznych. W skardze kasacyjnej nie wykazano, by materiał dowodowy zgromadzono w sposób wadliwy. Przeciwnie, z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednoznacznie, że jej autor nie kwestionuje ustaleń faktycznych w zakresie stwierdzonych wad drabin, dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez WSA, ograniczając się do gołosłownego twierdzenia, że zasięg naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie był tak znaczny, jak to przyjęto w niniejszej sprawie. Podkreślenia zatem wymaga, że skarżący nie kwestionował w toku dotychczasowego postępowania, i nadal nie kwestionuje, ustalonego w sprawie faktu, że drabiny miały wadę konstrukcyjną, istniejącą od momentu ich wyprodukowania. Skoro zatem skarżący sam przyznał, że żadna z dotychczasowych 42 reklamacji nie dotyczyła tej wady konstrukcyjnej drabiny, lecz innych wad powstałych na skutek uszkodzeń mechanicznych, nie może być uznany za zasadny sformułowany w skardze kasacyjnej pogląd, że "Brak roszczeń z tego tytułu ponad wszelką wątpliwość przemawia za konstatacją o braku wad fizycznych pozostałych drabin przemysłowych 3 x 9" . W konsekwencji zatem uznać należy, że skarżący kasacyjnie nie podważył trafności zaakceptowanego przez Sąd I instancji poglądu, że zasięg stwierdzonego naruszenia był znaczny, a konsumenci byli narażeni na poważne zagrożenie stwarzane przez wszystkie wyprodukowane drabiny tego modelu, wszystkie one bowiem miały tę wadę konstrukcyjną. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób, w jaki w rozpatrywanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie i oceniły dowody, nie stanowił naruszenia powołanych zasad postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. Na uwzględnienie nie zasługiwał także drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, tj. zawarty w punkcie I tiret drugie skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1a i art. 151 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie wysokości korzyści uzyskanej przez skarżącego w latach 2010-2014 z tego powodu, że wzięto pod uwagę przychód ze sprzedaży drabin w tym czasie w kwocie 4954438.50 zł, z pominięciem kosztów poniesionych przez skarżącego celem uzyskania tego przychodu. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, co należy podkreślić, możliwości zastosowania przez organ przy ustalaniu wysokości kary kryterium "korzyści majątkowej", lecz zarzuca, że powinno ono uwzględniać także koszty uzyskania przychodu. Samo sformułowanie tego zarzutu kasacyjnego jest zatem wadliwie, skarżący kasacyjnie konstruuje go bowiem jako zarzut procesowy, a nie jako zarzut materialny wadliwej wykładni sformułowania "korzyści majątkowej". Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych dowodów, które by podważały wyliczenia dotyczące korzyści majątkowej, zawarte w zaskarżonej decyzji. Samo zaś zidentyfikowanie znaczenia sformułowania "korzyści majątkowej" nie mieści się w sferze ustaleń faktycznych. Taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej jest więc nieprawidłowa, niedopuszczalne jest bowiem podważanie zarzutami procesowymi przyjętej w sprawie wykładni prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze treść uchwały NSA z dnia 26 października 2009r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), dokonał zrekonstruowania tego zarzutu skargi kasacyjnej w oparciu również o jego uzasadnienie, do doprowadziło do wniosku, że skarżący kasacyjnie zmierzał w istocie do zakwestionowania zgodności z prawem poglądu organu, a za nim też Sądu, że wadliwie ustalono w tej sprawie wysokość korzyści majątkowej stanowiącej postawę do ustalenia wymiaru kary, gdyż niezasadnie uznano, że pojęcie to ogranicza się do wysokości przychodu, pomijając koszty jego uzyskania. Zdaniem NSA zasadnie w tej sprawie przyjęto, czego skarżący kasacyjnie nie podważa prawidłowo sformułowanym zarzutem, że stosując przy ustaleniu wysokości kary pomocnicze kryterium w postaci "korzyści majątkowej" – mogła być wzięta pod uwagę cena sprzedaży lub cena, za którą mogły być sprzedane zakwestionowane produkty wprowadzane do obrotu. Sąd pierwszej instancji zasadnie odwołał się w tym zakresie do utrwalonego w orzecznictwie poglądu wypowiedzianego na tle ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (ustawa z 21 grudnia 2000r., Dz. U. z 2019 r. poz. 2178). Ustalając wysokość kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, Prezes UOKiK zasadnie posiłkowo posługiwał się pojęciem "korzyści majątkowej", trafnie rozumianej w tej sprawie jako iloczyn sprzedanych sztuk produktu niespełniających ogólnych wymagań bezpieczeństwa i średniej ceny sprzedaży uzyskanej przez stronę postępowania. Zasadnie uznano w tej sprawie, że nie ma podstaw do przyjęcia proponowanego przez skarżącego "cywilistycznego rozumienia korzyści majątkowej" w tego rodzaju postępowaniach jak niniejsze. Badanie (ustalanie) kosztów produkcji danego produktu przy ustalaniu wysokości korzyści majątkowej prowadziłoby bowiem każdorazowo do konieczności analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, co wykraczałoby poza ramy i cele ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów (por. m.in. wyroki WSA: z 8 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2423/10; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3522/13; z 23 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1967/10; z 15 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2374/12). Prezes UOKiK nie miał zatem obowiązku badania, jakie przedsiębiorca poniósł koszty (dystrybucji, magazynowania, transportu, wysyłki, sprzedaży itp.). Z tego powodu podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut pominięcia tych kosztów nie był trafny, a wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który występował przed Sądem pierwszej instancji, za wniesienie w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przez NSA (por. uchwałę NSA z 19 listopada 2012r., sygn. akt II FPS 4/12).