II GSK 3194/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska - Florek Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Spółki z o.o. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 235/13 w sprawie ze skargi [A] Spółki z o.o. w N. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A] Spółki z o.o. w N. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 235/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki A [sp. z o.o. z siedzibą w N.] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] B w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej punktu w Ł. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 126 punktach na terenie województwa mazowieckiego. Naczelnik Urzędu Celnego w S. pismem z dnia 28 maja 2012 r. poinformował Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, że w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w Ł. przy ul. [...] skarżąca nie wykonuje działalności objętej zezwoleniem. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącej zezwolenia w części dotyczącej wskazanego punktu gry, następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 (dalej: O.p.) w związku z art. 8 i art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm. (dalej: u.g.h.) cofnął skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego w tej części. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Spółka w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w Ł. przy ul. [...] przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez stronę zgłoszenie zawieszenia eksploatacji automatu THE GAME-BFM 2000, nr fabryczny [...] od 10 września 2009 r. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 i ust 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm.) przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli przeprowadza się urzędowe sprawdzenie. W dniu 24 maja 2012 r. do Urzędu Celnego w S. wpłynęło zgłoszenie skarżącej dotyczące uruchomienia od dnia 6 czerwca 2012 r. punktu gry na automatach o niskich wygranych w lokalu zlokalizowanym w Ł. przy ul. [...]. Zgłoszenie to potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym punkcie gier przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że jej wolą było prowadzenie działalności, jednakże nie mogła tego uczynić bez zrealizowania obowiązków przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. Przyczyną niewykonywania działalności była zatem siła wyższa w rozumieniu art. 54 pkt 4 u.g.h. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 8 oraz art. 59 pkt 4 u.g.h. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Spółka dokonała zgłoszenia zawieszenia eksploatacji automatu z dniem 10 września 2009 r. i nie złożyła w okresie 6 miesięcy od tego zdarzenia zgłoszenia dotyczącego wznowienia działalności. Potwierdza to zaistnienie przesłanki cofnięcia zezwolenia przewidzianej w art. 59 pkt 4 u.g.h. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Zdaniem organu, okoliczność ta jednak nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie w całości obu wskazanych decyzji zarzucając organowi naruszenie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i cofnięcie zezwolenia w zakresie punktu gier, w którym strona zgłosiła chęć i gotowość wznowienia działalności, a który nie został uruchomiony wyłącznie z winy administracji celnej, prowadzącej weryfikację punktu gier w sposób oczywiście wadliwy i przewlekły. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ustalenia organu potwierdzające spełnienie przesłanek cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h., znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, przerwa w eksploatacji automatu o niskich wygranych zlokalizowanego w punkcie w Ł. przy ul. [...] trwała od 10 września 2009 r. do 5 czerwca 2012 r., czyli powyżej 6 miesięcy. Spółka nie wykazała, że niewykonywanie przez nią działalności objętej sporną koncesją było następstwem działania siły wyższej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej, że skoro Strona w dniu 24 maja 2012 r. zgłosiła gotowość wznowienia działalności w przedmiotowym punkcie gier, to od tej daty nie była spełniona przesłanka zaprzestania lub niewykonywania działalności w tym punkcie i brak było w związku z tym podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia i wydania orzeczenia w sprawie. Sąd ten wywiódł, iż skoro strona nie ma wpływu na sposób i szybkość wykonywania zadań przez administrację publiczną, to wymaganą od strony i zarazem wystarczającą oznaką jej aktywności na tym etapie sprawy było zgłoszenie gotowości do wznowienia działalności. Dalszy los sprawy, w tym rzeczywisty termin wznowienia działalności, zależy już tylko od władzy celnej, w tym od treści wydanego przez nią orzeczenia zamykającego postępowanie wszczęte owym wystąpieniem strony. Obiektywnie bezsporny fakt niewydania prawem wymaganego orzeczenia nie tylko w żaden sposób nie obciąża Strony, ale też w żaden sposób nie może jej szkodzić. Jednocześnie WSA zauważył, iż w rozpatrywanej sprawie Spółka złożyła wniosek o wznowienie działalności po upływie 6 miesięcy do zaprzestania jej prowadzenia, a zatem organ miał podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka A zaskarżyła powyższy wyrok w całości na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucając Sądowi pierwszej instancji: A. w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego: 1) naruszenie prawa pierwotnego, to jest fundamentalnych zasad Prawa Unii Europejskiej uregulowanych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TF UE, Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864/2 ze zm. wcześniej: Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską) po zmianach wprowadzonych Traktatem z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 203 poz. 1569) zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, tj.: art. 34 TF UE, czyli zakazu stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych w obrocie towarowym między krajami UE; art. 49 TF UE, czyli zasady swobody przedsiębiorczości na obszarze UE oraz art. 56 TF UE, czyli zasady swobody świadczenia usług na obszarze UE; 2) naruszenie przepisów procedury, polegające w szczególności na wydaniu orzeczenia, które - jak wynika z treści decyzji obu instancji oraz uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji - oparte zostało o art. 59 ust 4 u.g.h., który na tle prawa Unii Europejskiej powinien zostać uznany za nieobowiązujący i co skutkować powinno odmową jego zastosowania, a to przede wszystkim z uwagi na doniosłe uchybienie w procedurze prawotwórczej, to jest brak realizacji obowiązku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, wynikającego w szczególności z art. 8 ust 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. UE L 1998.204.37 z późn. zm.) - wszystko z uwagi na co najmniej pośredni, niedozwolony wpływ przepisów technicznych na niepodważalne zasady swobodnego przepływu towarów i usług na terenie Unii Europejskiej; B. naruszenie art. 59 pkt 4 u.g.h. w zw. z art. 138 ust 2 u.g.h. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, mające postać cofnięcia zezwolenia w zakresie punktu gier, w którym Spółka zgłosiła już wcześniej chęć i gotowość wznowienia działalności, a który nie został uruchomiony wyłącznie z winy administracji celnej, prowadzącej weryfikację owego punktu gier w sposób oczywiście wadliwy i przewlekły, niezakończony wydaniem jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu celnego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona argumentowała, iż art. 59 u.g.h. może być przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Stosownie więc do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. C-213/11 Fortuna i inne, w każdej sprawie, w której przepis ten jest materialną podstawą rozstrzygnięcia, przed jego zastosowaniem niezbędna jest kontrola jego legalności na tle prawa Unii Europejskiej, dokonana w sposób wyraźnie ukierunkowany w przywołanym wyroku ETS. Potwierdzenie, że przedmiotowa regulacja prawna wpływa na obrót lub właściwości specyficznego towaru, jakim jest automat do gier o niskich wygranych sprawi, iż przepisu tego, jako nienotyfikowanej normy technicznej, zastosować nie będzie można (vide m.in.: wyrok ETS z dnia 30.04.1996 roku w sprawie CIA Security International (C-196/94), wyroku ETS z dnia 26.09 2000 roku w sprawie Unilever (C 443/98)). Spółka podniosła, iż w rozpatrywanej sprawie organ celny, ani też Sąd pierwszej instancji nie uczyniły zadość wskazanemu obowiązkowi, co stanowi o wadliwości zaskarżonego wyroku. Wnosząca skargę kasacyjną wskazała ponadto na bezprawność działań polegających na przekazaniu Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie informacji o złożeniu wniosku o wznowienie działalności, a następnie również akt sprawy. Zdaniem strony, celem takiego działania było uniemożliwienie rozpoznania wniosku i niezwłocznego podjęcia stosownych działań weryfikujących punkt gier. Według przedstawionej przez stronę argumentacji, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, przejmując akta sprawy, nie dopuścił do uruchomienia działalności w przedmiotowym punkcie gier, tym samym wykreował stan faktyczny, który został następnie wykorzystany do wszczęcia z urzędu postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Działanie w złej wierze organów celnych należy kwalifikować w kategoriach siły wyższej w rozumieniu art. 59 pkt 4 u.g.h. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko, iż wniosek o wznowienie działalności Spółka złożyła po upływie 6 miesięcy niewykonywania działalności, a zatem istniała podstawa do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Organ wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA w Warszawie. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrowały się wokół dwóch zasadniczych kwestii. Pierwsza z nich sprowadzała się w istocie do twierdzenia, że przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. ze względu na to, że wprowadza ograniczenie swobód unijnych oraz na to, że nie był notyfikowany w trybie art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, nie powinien być stosowany. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. W orzecznictwie TSUE ugruntowany jest pogląd, iż państwom członkowskim przysługuje szeroki zakres swobody regulacyjnej w określaniu zasad prowadzenia gier hazardowych, uzasadniony specyfiką gier hazardowych, a przede wszystkim wiążącego się z nimi poważnego niebezpieczeństwa zarówno dla podmiotów w nich uczestniczących, jak i je organizujących (zob. np. wyroki TSUE: z 24 marca 1994 r. w sprawie Szindler, C -275/92, pkt 60; z 21 września 1999 r. w sprawie Läärä, C-124/97, pkt 13; z 21 października 1999 r., w sprawie Zenatti, C-67/98, pkt 14; z 11 września 2003 r. w sprawie Anomar, C 6/01, pkt 46 i 47). Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (zob. m.in. wyrok z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14). Sądy administracyjne również wielokrotnie podkreślały, że państwa członkowskie ustanawiając ramy prawne regulujące tę dziedzinę same wybierają odpowiedni, własny poziom ochrony konsumentów i porządku publicznego. Co do zasady, tego rodzaju środki krajowe nie mogą naruszać fundamentalnych swobód traktatowych - swobodnego przepływu towarów, osób, usług, kapitału - na obszarze Unii Europejskiej. Reguła ta jednak nie pozbawia państw członkowskich możliwości wprowadzania swoistych ograniczeń w swobodach rynku wewnętrznego Unii, poprzez wprowadzenie na swoim terytorium odpowiednich środków krajowych, jeśli są one niezbędne do ochrony wartości ujętych w art. 36, 52, 62, 65 TF UE lub są uzasadnione tzw. nadrzędnymi wymogami mającymi znaczenie dla ogółu społeczeństwa i uznanymi przez orzecznictwo TSUE. Owe klauzule generalne, usprawiedliwiające wprowadzenie barier w handlu transgranicznym przez środki krajowe dotyczą ochrony przede wszystkim takich wartości jak moralność publiczna, porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne, zdrowie i życie ludzi. W odniesieniu do produktów w postaci automatów do gier o niskich wygranych TSUE w orzeczeniu prejudycjalnym z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych Fortuna sp. z o.o. C-213/11, Grand sp. z o.o. C-214/11, Forta sp. z o.o. C-217/11 (pkt 26) stwierdził, iż dopuszczalne są ograniczenia mogące stanowić przeszkody w wymianie handlowej między państwami członkowskimi (przepisy techniczne objęte dyrektywą 98/34) pod tym wszakże warunkiem, że są niezbędne dla osiągnięcia nadrzędnych celów interesu ogólnego. W polskim systemie prawnym, stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm., obecnie tj. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.), wykonywanie działalności w zakresie określonym przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych (obecnie ustawy o grach hazardowych) wymaga uzyskania zezwolenia. Zasadę te potwierdzały art. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z którym ustawa określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych oraz art. 3 tego samego aktu, stanowiący, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Zatem urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nigdy nie mieściło się i nadal nie mieści się w sferze objętej pełną swobodą działalności gospodarczej. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych, u podłoża wprowadzonych zmian legły względy pilnego zwiększenia ochrony społeczeństwa, zwłaszcza ludzi młodych, w tym niepełnoletnich oraz praworządności (porządku i bezpieczeństwa publicznego) przed negatywnymi skutkami hazardu, a także konieczność ułatwienia walki z szarą strefą oraz przeciwdziałania "praniu brudnych pieniędzy". Powołany przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., został wydany w trybie prejudycjalnym wobec trzech pytań WSA w Gdańsku: czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Podkreślenia wymaga, że żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W powołanym wyroku TSUE przyjął, że za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji można uznać jedynie te przepisy ustawy o grach hazardowych, które spełniają łącznie dwa warunki: mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. W ocenie Sądu, za taki, nawet potencjalny przepis techniczny nie można uznać art. 59 pkt 4 u.g.h. Przepis ten stanowi powtórzenie treści art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) i z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość tego, że zawieszenie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące skutkuje cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza w omawianym zakresie żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE oraz wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. Wobec powyższego, zarzuty sformułowane w pkt A petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne. Odnosząc się do drugiej z podniesionych w skardze kasacyjnej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż pozbawiony usprawiedliwionych podstaw okazał się również zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na cofnięciu zezwolenia pomimo, że niewykonywanie działalności w danym punkcie gier spowodowane było działaniem siły wyższej. Uwzględniając treść powołanej regulacji, organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia zobligowany jest do cofnięcia koncesji lub zezwolenia - co do zasady - w każdym przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem. Obowiązek powyższy wyłączony jest w sytuacji, gdy niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W rozpatrywanej sprawie bezsporne pozostaje, iż Spółka zgłosiła zawieszenie eksploatacji automatu w punkcie gier w Ł. przy ul. [...] od 10 września 2009 r. i w okresie dłuższym niż 6 miesięcy od tej daty nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem we wskazanym punkcie gier. Gotowość wznowienia działalności zadeklarowała dopiero w piśmie, które wpłynęło do Urzędu Celnego w dniu 24 maja 2012 r. Okoliczności te wskazują w sposób jednoznaczny na zaistnienie ustawowych przesłanek określonych w art. 59 pkt 4 u.g.h. warunkujących cofnięcie w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych we wskazanym punkcie gier. Rację miał Sąd pierwszej instancji twierdząc, iż Spółka nie wykazała, że niewykonywanie przez nią działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy było następstwem działania siły wyższej. Okoliczności powoływane przez Spółkę jako siła wyższa w rozumieniu omawianej regulacji tj. brak możliwości podjęcia działalności ze względu na wadliwe - zdaniem strony - działanie organów, dotyczą nie okresu niewykonywania działalności, który nastąpił bezpośrednio po dacie zgłoszenia zawieszenia działalności, przekraczał 6 miesięcy i w związku z tym stał się przyczyną stwierdzenia zaistnienia przesłanek cofnięcia zezwolenia, ale wyłącznie okresu późniejszego - następującego po 24 maja 2012 r. tj. po zgłoszeniu przez Spółkę gotowości wznowienia działalności. Pozostają one zatem bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Podkreślenia wymaga ponadto, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części. Tak zdefiniowany przedmiot zaskarżenia wyznacza granice sprawy objętej sądową kontrolą i sprawia, że kontrola ta nie obejmuje postępowania wszczętego przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. na skutek zgłoszenia gotowości wznowienia działalności we wskazanym punkcie gier. Ewentualna bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie tego postępowania mogły być przedmiotem badania w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi na podstawie art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 powoływanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Ciechomska - Florek