II GSK 31/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu z urzędu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt II GSK 31/20 dotyczącym skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 510/19 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii produktów niespełniających wymagań jakości handlowej postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 31/20, w ten sposób, że w komparycji wyroku w punkcie drugim w miejsce "Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów" wpisać "Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej zwanej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. wyrok NSA z 26 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1562/15, dostępne w CBOSA). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 31/20, w punkcie drugim komparycji wyroku, z powodu oczywistej omyłki, błędnie wskazano nazwę organu na rzecz którego został zasądzony zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 510/19 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii produktów niespełniających wymagań jakości handlowej. Jak wynika z przepisów ustawy z 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 285), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2020 r., zadania związane z jakością handlową artykułów rolno-spożywczych, które dotychczas leżały w kompetencji organów Inspekcji Handlowej (kontrola jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w obrocie detalicznym) przejęte zostały przez organy Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Zgodnie z art. 20 ust. 2 tej ustawy w sprawach sądowych, sądowo-administracyjnych lub administracyjnych, w których, w związku z wykonywaniem zadań przejętych przez Inspekcję, stroną lub uczestnikiem były organy Inspekcji Handlowej lub jednostki organizacyjne Inspekcji Handlowej, lub Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stroną lub uczestnikiem stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, organy Inspekcji, stosownie do swojej właściwości, lub właściwe jednostki organizacyjne Inspekcji. Uwzględniając wyżej wymienione przepisy, w postępowaniu kasacyjnym przed NSA, poczynając od ww. daty, jako organ właściwy w sprawie uczestniczył Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, co potwierdza prawidłowe zawiadomienie tego organu o terminie posiedzenia. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu, w omówionym zakresie, sentencję wyroku z 30 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 31/20. Należało bowiem uznać, że zwrot kosztów postępowania kasacyjnego należał się organowi właściwemu "Głównemu Inspektorowi Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych", a nie "Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów". W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.