II GSK 303/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3869/23 w sprawie ze skargi E. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2023 r. nr KOC/1032/Dr/21 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) wyrokiem z dnia 20 września 2023 r., VI SA/Wa 3869/23, oddalił skargę E. S.A. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: organ, Kolegium, SKO) z dnia 4 kwietnia 2023 r. nr KOC/1032/Dr/21 w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 10 lutego 2020 r. do Prezydenta m.st. Warszawy (dalej: organ I instancji) wpłynął wniosek E. S.A. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] dz. Ew. nr [...], obręb [...] w celu prowadzenia robót polegających na obsłudze komunikacyjnej zaplecza budowy w okresie od 11 lutego 2020 r. do 18 kwietnia 2020 r. Pismem z dnia 24 lutego 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy wezwał Spółkę do uzupełnienia ww. wniosku m.in. o dostarczenie uzgodnienia prowadzonych prac w terenie zagospodarowania zielenią z Zarządem Zielni m.st. Warszawy, a w przypadku konieczności usunięcia drzew pozwolenia na wycinkę. W dniu 19 lutego 2020 r. dokonano kontroli pasa drogowego [...] w rej. [...], podczas której stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez skarżącą tj. chodnika o pow. 4,50 m2 oraz 24,30 m2; trawnika o pow. 21,60 m² i 24,00 m². Do zajęcia pasa drogowego doszło na dz. ew. nr 49/8 obręb 4-01-22. Pismem z dnia 12 marca 2020 r. skarżąca przesłała do organu "poprawiony" wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu funkcjonowania wjazdu placu budowy przy [...] w W. Wskazano w nim m.in., że wnosi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pomimo braku uzgodnień prowadzonych prac z Zarządem Zielni m.st. Warszawa. Pismem z dnia 21 maja 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy poinformował stronę, że brak jest możliwości wydania zgody na zajęcie pasa drogowego bez uprzedniego uzgodnienia warunków prowadzenia prac z Zarządem Zieleni m.st. Warszawy. W piśmie tym organ I instancji wezwał spółkę do uzupełnienia braków wniosku poprzez dostarczenie dokumentów. W dniu 22 maja 2020 r. drogą elektroniczną spółka poinformowała organ I instancji o zwolnieniu w dniu 22 maja 2020 r. zajmowanego w związku z funkcjonowaniem obsługi komunikacyjnej placu budowy - pasa drogowego przy [...] dołączając dokumentację fotograficzną obrazującą przywrócenie pasa drogowego do stanu sprzed zajęcia. Pismem z dnia 28 lipca 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy pozostawił wniosek skarżącej z dnia 10 lutego 2020 r. bez rozpoznania. Ww. zostało doręczone spółce w dniu 4 sierpnia 2020 r. Pismem z dnia 22 października 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...] bez zgody zarządu drogi w wyniku funkcjonowania obsługi komunikacyjnej placu budowy w okresie od 19 lutego 2020 r. do 22 maja 2020 r. Pismem z dnia 10 listopada 2020 r. skarżąca wskazała, że okres zajęcia pasa drogowego wskazany w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania jest nieprawidłowy bowiem ustalenie daty końcowej zajęcia pasa drogowego powinno wskazywać na dzień 16 marca 2020 r. tj. zawieszenia prac w terenie przez Marszałka Województwa Mazowieckiego. Organ I instancji decyzją z dnia 25 stycznia 2021 r., nr ZDM/UIN/022/P/K/PN/Z/2021, wydaną na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U z 2020r., poz. 470 z późn. zm., dalej: u.d.p.) oraz art. 104 w związku z art. 189f § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.), a także na podstawie uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 z późn. zm.) nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 174.840,00 zł za zajęcie bez wymaganego prawem zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej [...] w rej. [...] w W. w okresie od 19 lutego 2020 r. do 22 maja 2020 r. o łącznej pow. 74,40 m² w celu funkcjonowania obsługi komunikacyjnej placu budowy. Pismem z dnia 12 lutego 2021 r. zostało złożone odwołanie od ww. decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 4 kwietnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Następnie skarżąca pismem z 10 maja 2023 r. wniosła skargę na decyzję SKO w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2023 r. nr KOC/1032/Dr/21, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: naruszenie art. 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. polegające na wadliwym przyjęciu, ze zajęcie pasa ruchu drogowego przez skarżącą miało miejsce również w okresie do 17 marca 2020 r. do 22 maja 2020 r., co przełożyło się na obciążenie skarżącej za ten okres karą pieniężną, w sytuacji w której ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do 16 marca 2020 r. skarżąca faktycznie zajmowała sporny pas ruchu drogowego, natomiast po tym okresie skarżąca usunęła wszelką swoją infrastrukturę i nie wykorzystywała pasa ruchu drogowego. Jednocześnie strona wniosła o uchylenie w części zaskarżonej decyzji tj. w zakresie w jakim na skarżącą nałożono karę pieniężną za zajęcie pasa ruchu drogowego za okres od 17 marca 2022 r. do 22 maja 2022 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. WSA wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności skarżącej spółki za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy. WSA stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a., obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art.80 k.p.a., art.107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. za bezzasadne. WSA dokonał analizy m.in. art. 4 pkt 1 u.d.p., art. 39 ust. 1 u.d.p., art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. Sąd ten wskazał, że zajęcie pasa drogowego jest możliwe, na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta w przypadku zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 1) oraz w przypadku zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2 pkt 4), stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (art. 40 ust. 4). WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu 18 lutego 2020 r. Zarząd Dróg Miejskich otrzymał od Zarządu Zieleni m.st. Warszawy informację wraz z dokumentacją w postaci zdjęć, że 17 lutego 2020r. w pasie drogowym [...] drogi powiatowej w W., w rej. [...], dz. ew. nr [...] obręb [...], funkcjonuje tymczasowy wjazd na teren budowy. W związku z powyższym 19 lutego 2020r. odbyła się kontrola pasa drogowego [...], podczas której pracownicy Zarządu Dróg Miejskich potwierdzili funkcjonowanie obsługi komunikacyjnej placu budowy. W obecności kierownika budowy dokonano obmiaru zajmowanej powierzchni ustalając, że zajęciu uległ pas drogi (chodnik i trawnik) łącznie o pow. 74,40 m². Z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół, znajdujący się w aktach sprawy. Strona została także poinformowana o konieczności przywrócenia terenu do stanu sprzed zajęcia. Sporządzono również dokumentację fotograficzną stanowiącą załącznik do protokołu oraz szkic sytuacyjny obrazujący zajęcie terenu. Ustalenia zawarte w protokole zostały potwierdzone własnoręcznymi podpisami wszystkich biorących udział w czynnościach kontrolnych. Kolejne kontrole pasa drogowego [...] odbyły się wielokrotnie od 21 lutego 2020r. do 11 marca 2020 r. W aktach sprawy administracyjnej znajdują się dowody w postaci zdjęć. WSA wskazał, że spółka E. S.A. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogi do Zarządu Dróg Miejskich na jeden dzień przed planowanym zajęciem wymienionego wyżej pasa drogowego, którego nigdy nie otrzymała ale mimo to zajęła pas drogi [...] dz. ew. nr [...], obręb [...] i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, z jakich przyczyn udzielenie zezwolenia nie nastąpiło. WSA stwierdził, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się wypis z rejestru gruntów i wydruk z mapy zasadniczej, z których wynika, że [...], dz. ew. nr [...] stanowi użytek drogowy. W materiale dowodowym znajduje się wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego oraz granice pasa drogowego. Zdaniem WSA organ trafnie ocenił, iż z dokumentacji zdjęciowej wykonanej podczas każdej kontroli terenu wynika, że zajęcie pasa drogowego nie uległo zmianie względem zajęcia stwierdzonego w dniu 19 lutego 2020 r. Dodatkowo na uwagę zasługuje również fakt, że na wielu zdjęciach widać, że przedmiotowy zjazd na teren budowy był użytkowany przez spółkę. WSA podkreślił też, że w dniu 22 maja 2020r. spółka E. poinformowała zarządcę drogi o zwolnieniu w dniu 22 maja 2020r. zajmowanego w związku z funkcjonowaniem obsługi komunikacyjnej placu budowy pasa drogowego [...]. Na potwierdzenie powyższej informacji strona dołączyła dokumentację fotograficzną obrazującą przywrócenie pasa drogowego do stanu sprzed zajęcia. W świetle powyższych ustaleń, zdaniem WSA, nie powinno budzić wątpliwości, iż organ prawidłowo ustalił, w oparciu o informacje uzyskane od strony, że w okresie od dnia 19 lutego 2020r. (od dnia kontroli przeprowadzonej przez ZDM) do dnia 22 maja 2020r. pas drogowy [...] (dz. ew. Nr [...] obręb [...]) zajmowany był przez stronę bez zezwolenia zarządcy drogi. Opisane okoliczności faktyczne nie są sporne w sprawie, dlatego też organ prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego we wskazanym wyżej okresie. Organ prawidłowo ustalił wysokość kary pieniężnej jako dziesięciokrotności iloczynu zajętej powierzchni pasa drogowego w metrach kwadratowych – 74,40 m². WSA uznał również za bezzasadne zarzuty skargi co do nieprawidłowo zastosowanych w sprawie stawek do nałożonej na spółkę kary pieniężnej. Wskazał, że w sprawie znajduje zastosowanie załącznik nr 4 uchwały nr XXXI/666/2004 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 roku w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 z późn. zm.). Zdaniem WSA kara została wyliczona prawidłowo w sposób szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z załącznikiem nr 4 do powołanej uchwały do wyliczenia wysokości kary przyjęto wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² powierzchni pasa drogowego dla pozostałych elementów pasa drogowego (trawnik, chodnik) w wysokości 2,50 zł zgodnie z poz. 1, kolumna 2 D. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1, art. 176 i art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, w zw. z art. 16 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 130 § 1 i 2 k.p.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na decyzję z dnia 4 kwietnia 2023 r. SKO, nr KOC/1032/Dr/21, i dokonaniu wadliwej oceny materiału dowodowego niniejszej sprawy skutkującego błędnym przyjęciem przez WSA w Warszawie, że skarżąca użytkowała pas ruchu drogowego także w okresie od dnia 17 marca 2020 r. do dnia 22 maja 2020 r., oraz przyjęciem, że brak stawiennictwa przedstawiciela organu oraz zawieszenie prac w terenie przez Marszałka Województwa Mazowieckiego w dniu 16 marca 2020 r. nie stanowił przeszkody w protokolarnym przekazaniu zajętego pasa ruchu drogowego podczas gdy skarżący dokonał skutecznego zgłoszenia zakończenia użytkowania zajętego pasa ruchu drogowego i faktycznie zajmował go do dnia 17 marca 2020 r., 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na wadliwym przyjęciu, że zajęcie pasa ruchu drogowego przez E. S.A. miało miejsce również w okresie od 17 marca 2020 r. do 22 maja 2020 r., co przełożyło się na obciążenie skarżącego za ten okres karą pieniężną podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, ze do dnia 16 marca 2020 r. skarżąca faktycznie zajmowała sporny pas ruchu drogowego, natomiast po tym okresie skarżąca usunęła wszelką swoją infrastrukturę i nie wykorzystywała pasa ruchu drogowego w żadnym celu. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 4 kwietnia 2023 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 stycznia 2021 r., na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 p.p.s.a. jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. Ponadto strona zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2023 r. jakiej dokonał Sąd I instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być zatem dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Zarówno z treści art. 183 § 1, art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć (a) na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (b) na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania powinna zatem zawierać wskazania, w jakiej postaci przejawia się naruszenie prawa procesowego oraz uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem procesowym a rozstrzygnięciem sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., III FSK 1402/22, LEX nr 3594628). Przed dokonaniem oceny podniesionych zarzutów zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także – co istotne – wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Z punktu widzenia przedstawionych uwag, według Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należało, że skarżąca kasacyjnie w przypadku zarzutów zamieszczonych w pkt II. 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej nie wykazała, aby wskazywane przez nią naruszenia postępowania wystąpiły. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca odniosła się do zaniechania Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy (k. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Jednakże formalnego zrzutu kasacyjnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie złożyła. Z uwagi na funkcjonalne powiązanie ww. obu zarzutów NSA rozpozna je łącznie. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje w powyższych zarzutach naruszenie przez WSA wskazanych powyżej przepisów prawa poprzez zaakceptowanie ustalonego przez organy stanu faktycznego i w konsekwencji oddalenie skargi. W obu powyższych zarzutach skarżąca kasacyjnie kwestionuje czasookres zajęcia pasa ruchu drogowego ustalony przez organ tj., że zajęcie to miało miejsce również w okresie od 17 marca 2020 r. do 22 maja 2020 r., co przełożyło się na obciążenie skarżącej za ten okres administracyjną karą pieniężną. Dokonując analizy zarówno akt administracyjnych, jak i sądowych NSA wskazuje, że zarzuty powyższe są bezzasadne. Organy w sposób prawidłowy ustaliły czasookres zajęcia pasa drogowego w Warszawie, [...] dz. ew. nr [...], obręb [...] w celu prowadzenia robót polegających na obsłudze komunikacyjnej zaplecza budowy w okresie od 19 lutego 2020 r. (tj. dnia w którym dokonana została pierwsza kontrola pasa drogowego) do 22 maja 2020 r. (tj. dnia w którym złożone zostało oświadczenie skarżącej o zaniechaniu zajmowania przez stronę pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi). W aktach sprawy administracyjnej znajduje się materiał dowodowy w postaci protokołu z kontroli, jak również ze zdjęć, ze wskazaniem daty ich sporządzenia. Z powyższego materiału dowodowego, który nie został zakwestionowany skutecznie przez stronę, wynika jednoznacznie, że także w okresie od 17 marca 2020r. do 22 marca 2020r. pas drogowy był zajęty przez skarżącą. Podkreślić należy, że treści ww. pisma skarżącej z dnia 22 maja 2020 r., jak również z załączonych do tego pisma załączników zawierających zdjęcia (k. 119 - jednoznacznie wynika, że Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji - z perspektywy procesowej - zaakceptował ustalenia stanu faktycznego dokonane w tym zakresie przez organy. Tak ustalony stan faktyczny stanowił podstawę do zastosowania norm o charakterze materialnoprawnym tj. w zakresie ustalenia wysokości kary pieniężnej. Brak jest więc podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przez organy podstawowych zasad procedury administracyjnej, zasad dowodowych, jak również wzorców normatywnych w zakresie uzasadnienia decyzji (art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.