II GSK 299/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 304/14 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie cofnięcie uprawnień do wykonywania badan technicznych pojazdów. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: Starosta L. w wyniku informacji uzyskanych od Prokuratora Rejonowego w L. o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu Stacji Kontroli Pojazdów w Z., której współwłaścicielem i diagnostą był skarżący, polegających na co najmniej dwukrotnym poświadczeniu nieprawdy w dowodzie rejestracyjnym pojazdu stwierdzając, że jest on sprawny technicznie pomimo nieprzeprowadzenia badania technicznego, przeprowadził w dniu 16 sierpnia 2012 r. kontrolę wymienionej Stacji Kontroli Pojazdów. W jej wyniku ustalono, że w przypadku dwóch pojazdów – samochodu Ford Fiesta nr rej. [...] należącego do M. H. (dowód rejestracyjny nr [...] ) oraz Nissan Sunny nr rej. [...] należącego do M. W. (dowód rejestracyjny nr [...]) – skarżący (diagnosta) nie wykonał badania technicznego ewidencjonując jednocześnie pojazdy w komputerowej bazie danych oraz potwierdzając odpowiednim wpisem w dowodach rejestracyjnych pojazdów wykonanie badania technicznego i określając termin kolejnego badania. Z elektronicznej bazy danych wynikało, że wymienione pojazdy spełniały wymagania technicznej określone w art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.). W związku z kontrolą skarżący złożył oświadczenie, że dokonał nieprawidłowego badania technicznego pojazdów zgłoszonych do przeglądu okresowego i poddał się dobrowolnie karze w prowadzonym przeciw niemu przez Prokuraturę Rejonową w L. postępowaniu o czyn z art. 271 § 3 Kodeksu karnego. Przeprowadzający kontrolę pracownicy Starostwa stwierdzili ponadto, że poczynione przez nich ustalenia są zgodne z dokumentacją uzyskaną z Prokuratury Rejonowej. Ustalenia kontroli jak równie ustalenia dokonane w wyniku dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organ I instancji – Starostę L., który uzupełnił materiał dowodowy o zeznania świadków, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badan technicznych pojazdów. Objętą skargą decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji. W zakresie stanu faktycznego organ odwoławczy wskazał, że odnośnie samochodu Nissan Sunny świadkowie nie określili dokładnej daty badania technicznego tego pojazdu. Badanie to, jak stwierdzili, odbyło się kilka dni wcześniej i wówczas, ze względu na stwierdzone usterki, brak jednego światła, wynik badania był negatywny. Fakt ten nie został potwierdzony zaświadczeniem o negatywnym wyniku badania jak również nie pobrano opłaty za badanie. Dopiero po usunięciu tej usterki i informacji otrzymanej od E. W. o dobrym stanie technicznym pojazdu, nie przeprowadzając ponownego badania, skarżący dopuścił pojazd do ruchu dokonując odpowiednich wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Organ podkreślił, że stwierdzenie wymienionych usterek wymagało od diagnosty wydania zaświadczenia o negatywnym wyniku badania technicznego, które umożliwiało przeprowadzenie kolejnego badania w zakresie ograniczającym się do sprawdzenia jedynie stwierdzonych usterek. W każdym innym przypadku badanie należało przeprowadzić w całości zgodnie z zakresem i metodologią określonymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów i wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 ze zm.). W ocenie organu nawet przy przyjęciu, że okoliczność wcześniejszego przeprowadzenia badania technicznego miała miejsce to ponowne badanie, co wynikało z oświadczenia świadka E. W., nie mogło być uznane za przeprowadzone w sposób prawidłowy. Materiał dowodowy dotyczący samochodu Ford Fiesta (przesłuchanie w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w L. A. H. oraz świadka S. Ś.) nie potwierdzał zeznań skarżącego, co do przeprowadzenia badania technicznego tego pojazdu. Przesłuchani w trakcie postępowania karnego świadkowie twierdzili, że pojazd ten nie został poddany badaniu technicznemu przed dokonaniem stosownych wpisów w jego dowodzie rejestracyjnym. Organ odwoławczy podkreślił w tym zakresie, że świadek S. Ś. w trakcie postępowania przed organem I instancji kilkakrotnie zmieniał swoje zeznania, co do faktu przeprowadzania badań technicznych tego pojazdu, ostatecznie jednak pozostał przy zeznaniach złożonych w trakcie postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową. Reasumując organ uznał, że skarżący jako diagnosta przeprowadził badanie techniczne pojazdu Nissan Sunny niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, a następnie dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego tego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami jak również dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu Ford Fiesta niezgodnie ze stanem faktycznym i z przepisami. Okoliczności te wypełniły przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. skutkujące wydaniem cofnięciem uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ niewadliwie uznał, że o niedopełnieniu przez skarżącego obowiązków świadczyły jego pierwsze oświadczenie złożone w ramach postępowania karnego, gdzie przesłuchany w dniu 25 lipca 2012 r. w charakterze podejrzanego, przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów z art. 273 § 3 kodeksu karnego - poświadczenia nieprawdy w dowodach rejestracyjnych pojazdów Ford Fiesta i Nissan Sunny w dniu 21 listopada 2011 r. w ten sposób, że bez uprzedniego badania technicznego dokonał wpisu w dowodach rejestracyjnych o pozytywnym przejściu tych pojazdów przez badania techniczne. Okoliczność tą potwierdził następnie w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Znalazły one również potwierdzenie w zeznaniach świadków – funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji oraz zatrudnionych w Stacji Kontroli Pojazdów skarżącego diagnostów – B. i H. P., świadków G. i E. W. oraz A. H. i S. Ś. W odniesieniu do ostatniego z wymienionych świadków, Sąd za niewadliwe uznał przyjęcie przez organ, że wiarygodne były jego ostatnie zeznania (na niekorzyść skarżącego), wobec tego, że poprzednio złożone zeznanie odwołał i ostatecznie potwierdził te, które złożył na rozprawie administracyjnej w dniu 15 kwietnia 2013 r. oraz podczas przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej. Sąd I instancji zwrócił w tym zakresie uwagę na okoliczność, że świadek S. Ś. ostatecznie "powrócił" do swej pierwotnej wersji zeznań o nieprzeprowadzeniu przez skarżącego badania technicznego pojazdu Ford Fiesta po wszczęciu przez Prokuratora Rejonowego śledztwa w sprawie składania przez tego świadka fałszywych zeznań w toku postępowania administracyjnego, co czyniło zdaniem Sądu wiarygodnym właśnie tę wersję. Sąd za niezasadny uznał zarzut nieprzesłuchania przez organ w trakcie postępowania administracyjnego przebywających za granicą w nieznanym organowi miejscu pobytu świadków A. H., M. H. oraz G. K., wobec dysponowania przez organ zeznaniami tych świadków z postępowania karnego, złożonymi w nieodległym odstępie czasu od chwili zdarzenia. W odniesieniu do dowodów z przesłuchań świadków B. i H. P., G. i E. W. oraz A. H. i S. Ś., Sąd stwierdził, że korespondowały one z analizą zapisów w prowadzonym przez Stację Kontroli Pojazdów systemie informatycznym, w którym brak było stosownej informacji o przeprowadzeniu kontroli wymienionych pojazdów oraz z bezsprzecznym faktem, iż brak było innego dokumentu potwierdzającego wykonanie badania, w tym zaświadczenia o negatywnym wyniku badania technicznego. Także niepobranie opłat za badanie pośrednio potwierdzało, że badań tych nie przeprowadzono. Sąd podzielił również stanowisko organu, że negatywny wynik badania technicznego wskutek stwierdzenia usterki technicznej obligował diagnostę do wystawienia zaświadczenia o treści negatywnej. Ujawnienie niesprawnego oświetlenia w samochodzie Nissan Sunny powodowało, że skarżący powinien był wystawić zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i dopiero to uprawniało do dokonania kolejnego badania w zakresie ograniczającym się tylko do sprawdzenia, czy usterka została już usunięta. Sąd I instancji nie podzielił natomiast zarzutu dotyczącego braku konieczności zachowania wskazanego tryby w przypadku drobnych usterek. Przywołując treść § 2 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych, Sąd stwierdził, że Skarżący nie udokumentował, aby usterka dotycząca oświetlenia miała charakter "drobny" ponadto nie zwalniało to od wydania zaświadczenia o negatywnym wyniku badania pojazdu Nissan Sunny, a później od przeprowadzenia badania w tym uzupełniającym zakresie przed dokonaniem wpisu. Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że na tle ustalonych okoliczności sprawy należało przyjąć, iż skarżący dokonał wpisu do dowodów rejestracyjnych wymienionych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, czym wyczerpał przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. skutkujące cofnięciem mu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). M. M. skargą kasacyjną zaskarży w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 84 ust. 3 p.r.d. oraz § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badan technicznych, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że badania techniczne pojazdu Nissan Sunny o nr rej. DL 24888 odbyło się niezgodnie z przepisami i stanem faktycznym, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnostycznych; 2. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2 art. 80 k.p.a.. przez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnostycznych w oparciu o wadliwie ustalony oraz niekompletny stan faktyczny w zakresie badania technicznego pojazdu Ford Fiesta nr rej. [...] oraz dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadka S. Ś., które należało ocenić jako niewiarygodne wobec wielokrotnej ich zmiany a także, iż świadek ten był poddany presji ze strony organów ścigania i Starosty L. w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym z zawiadomienia organu I instancji, co w konsekwencji skutkowało ustaleniem, że skarżący nie przeprowadził badania technicznego pojazdu Ford Fiesta. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie jest oparta na uzasadnionych zarzutach. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, jak to ma miejsce w tej sprawie, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej zawarte zostały w punkcie drugim petitum tejże skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są one niezasadne. Rację ma Sąd I instancji, iż organy obu instancji w tej sprawie dokonały niewadliwych ustaleń stanu faktycznego sprawy, przy ocenie zebranego materiału dowodowego nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Analizę dowodów, ich mocy dowodowej i wiarygodności, przedstawiły szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego, prawidłowo przy tym wskazując i interpretując przepisy prawne, które należało zastosować w sprawie. Sąd I instancji ocenił wnikliwie przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe w oparciu o obowiązujące przepisy prawa procesowego, tj. ocenił zastosowanie w tej sprawie przez organy administracji art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd I instancji zasadnie podkreślił, iż warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, jak ich prawidłowa ocena, akcentując, iż art. 75 § 1 K.p.a. statuuje w postępowaniu administracyjnym otwarty katalog środków dowodowych, a zatem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Słusznie Sąd I instancji wywiódł, iż: "Zważywszy na szerokie brzmienie powołanego przepisu w danym postępowaniu administracyjnym mogą być wykorzystane materiały zgromadzone w toku innych postępowań, w tym postępowań karnych. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a). Zgodnie z powszechnie przyjętymi poglądami w orzecznictwie i doktrynie organ orzekający w świetle obowiązującej go zasady swobodnej oceny dowodów ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego (dowodowego) na podstawie posiadanej wiedzy, wewnętrznego przekonania i zasad doświadczenia życiowego, przy czym o jej prawidłowości decyduje to, czy wyprowadzone przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Ocena wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności sprawy, wyjaśnienie dlaczego organ dał wiarę jednym dowodom a innym nie, winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, jak stanowi norma art. art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej." (s. 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Stojąc na gruncie tych rozważa Sąd I instancji zasadnie doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie nie uchybiono przytoczonym regułom postępowania i dołożono starań, by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy zasadnie uznały, że skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. W szczególności niewadliwe jest uznanie organu, iż miarodajne jest w tym względzie pierwsze oświadczenie skarżącego jakie złożył w ramach postępowania karnego, przesłuchany w dniu 25 lipca 2012 r. w charakterze podejrzanego, przyznając się do popełnienia zarzucanych czynów z art. 273 § 3 k.k., tj. poświadczenia nieprawdy w dowodach rejestracyjnych dwóch pojazdów – Ford Fiesta i Nissan Sunny w dniu 21 listopada 2011 r. w ten sposób, że bez uprzedniego badania technicznego dokonał wpisu w dowodach rejestracyjnych o pozytywnym przejściu tych pojazdów przez badania techniczne. Poddał się wówczas dobrowolnie karze. Okoliczności te, które sam skarżący wskazał znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków – funkcjonariuszy Policji oraz zatrudnionych w Stacji Kontroli Pojazdów skarżącego diagnostów – B. P. i H. P., świadków G. W. i E. W. oraz A. H. i S. Ś. W przypadku ostatniego z wymienionych świadków Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, który ocenił jako niewadliwe przyjęcie przez organ, że wiarygodne są jego ostatnie zeznania (na niekorzyść skarżącego), skoro świadek ten poprzednio złożone zeznanie odwołał i ostatecznie potwierdził te, które złożył na rozprawie administracyjnej w dniu 15 kwietnia 2013 r. oraz podczas przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej, iż zeznania świadka S. Ś. należało ocenić jako niewiarygodne wobec wielokrotnej ich zmiany, a sam świadek, zdaniem kasatora, był poddany presji ze strony organów ścigania i Starosty L. w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, iż fakt, że świadek ten ostatecznie "powrócił" do swej pierwotnej wersji zeznań o nieprzeprowadzeniu przez skarżącego badania technicznego pojazdu Ford Fiesta, po wszczęciu przez Prokuratora Rejonowego śledztwa w sprawie składania przez tego świadka fałszywych zeznań w toku postępowania administracyjnego, czyni wiarygodnym właśnie tę wersję albowiem uczynił to pod realną już groźbą odpowiedzialności karnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także pogląd Sądu I instancji, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że organ nie przesłuchał w toku postępowania administracyjnego przebywających za granicą (w niewiadomym organowi miejscu pobytu), świadków A. H., M. H. oraz G. K. skoro organ dysponował zeznaniami tych świadków z postępowania karnego i to złożonymi w nieodległym odstępie czasowym od chwili zdarzenia. Jak zasadnie podkreśliły organy w tej sprawie niemożność przeprowadzenia przesłuchania tych osób wynikała z ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa lub bezskutecznie podejmowanych prób doręczenia wezwania pod wskazany adres zamieszkania oraz informacji o nieznanym miejscu pobytu zagranicą oraz dacie powrotu do kraju. Reasumując z wyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt lit. c) p.ps.a. w zw. z art. 7, art.8, art. 10, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2 i art. 80 k.p.a. Wobec niepodważonego skutecznie przez autora skargi kasacyjnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego, można przejść do analizy zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Zarzuty te sprowadzają się do wskazania naruszenia art. 145 § 1pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów, przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że badania techniczne pojazdu Nissan Sunny o nr rej. [...] odbyło się niezgodnie z przepisami i stanem faktycznym, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnostycznych. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 tej ustawy stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Sposób dokumentowania w dowodzie rejestracyjnym zakresu przeprowadzonych badań technicznych w dacie sporządzenia przez skarżącego wpisów w dowodach rejestracyjnych określony był w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.). Stosownie do § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, podmiot, który prowadzi stację kontroli pojazdów prowadzi rejestr badań technicznych pojazdów w systemie informatycznym, w którym zamieszcza dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Rację ma Sąd I instancji, iż brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, że diagnosta jest zobowiązany do ujmowania w tym rejestrze każdego przeprowadzonego badania technicznego pojazdu. W przypadku natomiast, gdy wynik badania technicznego jest pozytywny, uprawniony diagnosta zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a w przypadku pojazdu niezarejestrowanego wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym (§ 6 ust. 1). W razie gdy wynik badania technicznego jest negatywny, uprawniony diagnosta wystawia zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i w zależności od rodzaju stwierdzonych usterek informuje właściciela pojazdu o konieczności wykonania badania technicznego pojazdu po ich usunięciu (§ 6 ust. 2 pkt 1; gdy usterki nie stanowią bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska) lub zatrzymuje dowód rejestracyjny (§ 6 ust. 2 pkt 2 ). A zatem rację ma Sąd I instancji, iż trafnie podkreślił organ odwoławczy w swojej decyzji, że także wynik negatywny badania technicznego wskutek stwierdzenia usterki technicznej obliguje diagnostę do wystawienia zaświadczenia – tyle, że o treści negatywnej. Zasadnie zatem uznały organy, że z uwagi na ujawnienie niesprawnego oświetlenia w samochodzie Nissan Sunny już wówczas skarżący winien był wystawić zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i dopiero to uprawniało do dokonania kolejnego (w okresie nie dłuższym niż 14 dni) badania w zakresie ograniczającym się tylko do sprawdzenia, czy usterka została już usunięta. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu I instancji, że nie jest zasadny pogląd skarżącego, iż w przypadku drobnych usterek nie było konieczne zachowanie omówionego trybu postępowania diagnosty. Rację ma Sąd I instancji, że z rozporządzenia wynika, iż zakresem okresowego badania technicznego pojazdu (§ 2 ust. 1 rozporządzenia) objęte było również (pkt 3b) - sprawdzenie i ocena prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocena prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowość działania urządzeń sygnalizacyjnych. Wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia i pod poz. 4 "Światła" wskazano, że czynności kontrolne i ocena stanu technicznego tego wyposażenia (urządzeń) dokonywane są poprzez oględziny, sprawdzenie działania lub pomiar przy pomocy określonych przyrządów. Wskazano kryteria uznania stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi. Nawet uznanie, że omawiana usterka miała charakter "drobny", jak sugeruje skarżący, nie zwalniało go to od wydania zaświadczenia o negatywnym wyniku badania przedmiotowego pojazdu, a później – od przeprowadzenia badania w tym uzupełniającym zakresie przed dokonaniem wpisu. Zatem zasadnie Sąd I instancji uznał, iż w tej sprawie diagnosta dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu bez stosownego badania technicznego, co w konsekwencji oznacza, że wpis nastąpił niezgodnie ze stanem faktycznym oraz sprzecznie z przepisami, które określają wprost warunki i wymogi dokonywania badań oraz wystawiania zaświadczeń, a to z kolei wyczerpuje przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Nie jest zatem także zasadny zarzut pomieszczony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych tam przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie nieprawidłowej subsumcji stanu faktycznego dotyczącego badania samochodu Nissan Sunny z normami prawa materialnego znajdującymi zastosowanie w tej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd I instancji, iż w tej sprawie organy niewadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały prawidłowej subsumcji tego stanu pod obowiązujące w tej sprawie normy prawa materialnego, wcześniej właściwie wskazując te normy i dokonując ich prawidłowej wykładni. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.