II GSK 2926/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Henryk Wach Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 742/14 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Ministra Finansów z dnia 24 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. J. na rzecz Ministra Finansów 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 września 2014 r. oddalił skargę Miasta J. na decyzję Ministra Finansów z dnia 24 [...] 2014 r. w przedmiocie zwrotu należności budżetu państwa. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. Decyzją z dnia 12 [...] 2013 r. nr [...], Wojewoda [...] określił Miastu J., miastu na prawach powiatu, zwrot do budżetu państwa kwotę dochodów budżetowych pobranych przez Miasto w okresie od dnia 1 [...] 2013 r. do dnia 20 [...] 2013 r. w związku z gospodarowaniem nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i nieprzekazanych przez Miasto J. do budżetu państwa w łącznej kwocie [...] zł, w tym: 1. dochodów budżetowych pobranych przez Miasto J. w okresie od dnia 1 [...] 2013 r. do dnia 10 [...] 2013 r. i nieprzekazanych do budżetu państwa w kwocie [...] zł, 2. dochodów budżetowych pobranych przez Miasto J. w okresie od dnia 11 [...] 2013 r. do dnia 20 [...] 2013 r. i nieprzekazanych do budżetu państwa w kwocie [...] zł, 3. dochodów budżetowych pobranych przez Miasto J. w okresie od dnia 21 [...] 2013 r. do dnia 10 [...] 2013 r. i nieprzekazanych do budżetu państwa w kwocie [...] zł, 4. dochodów budżetowych pobranych przez Miasto J. w okresie od dnia 11 [...] 2013 r. do dnia 20 [...] 2013 r. i nieprzekazanych do budżetu państwa w kwocie [...] zł. Jednocześnie ww. decyzją Wojewoda [...] określił Stronie terminy naliczenia odsetek, liczonych w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia następującego po upływie terminu, do którego Miasto J. zobowiązane było przekazać pobrane dochody budżetowe, tj.: - od kwoty dochodów określonej w pkt. 1 - od dnia 16 [...] 2013 r. - od kwoty dochodów określonej w pkt. 2 - od dnia 26 [...] 2013 r., - od kwoty dochodów określonej w pkt. 3 - od dnia 16 [...] 2013 r., - od kwoty dochodów określonej w pkt. 4 - od dnia 28 [...] 2013 r., do dnia zwrotu wskazanych kwot dochodów do budżetu państwa. Decyzją z dnia 24 [...] 2014 r., Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania Miasta J., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 12 [...] 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów wskazał, że jak wynika z art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2 ww. przepisu, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. Podkreślił, że powyższa decyzja ma charakter deklaratoryjny. Zaległość jednostki samorządu terytorialnego powstaje bowiem z mocy prawa, a treść decyzji jedynie potwierdza kwotę dochodów przypadających do zwrotu oraz termin, od którego naliczane są odsetki. Zdaniem Ministra Finansów, podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczące ewentualnego nieuregulowania kwestii podatkowych związanych z podatkiem od nieruchomości nie należą do zakresu przedmiotowej regulacji określonej w art. 255 ustawy o finansach publicznych. Dochodzenie ewentualnych należności z tego tytułu nie może odbywać się kosztem naruszenia postanowień art. 255 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Miasto J. wniosło o jej uchylenie w całości zarzucając m.in. przyjęcie, że pomimo posiadania wierzytelności z tytułu zaległego podatku od nieruchomości należnego od Wojewody i dokonanego zajęcia egzekucyjnego miało przekazać dochody budżetowe w łącznej kwocie [...]] zł do budżetu państwa; brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną podzielając w całości stanowisko i argumentację przedstawione przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji na wstępie wskazał, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo, a spór nie dotyczy faktów lecz wyłącznie stosowania prawa. Podstawowe dla rozstrzygnięcia fakty są między stronami niesporne. Bezsporne w sprawie jest, iż z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa za okres od początku roku do końca drugiego kwartału 2013 r. Miasto J. uzyskało dochód w łącznej wysokości [...] zł., z której dokonało potrąceń na swoją rzecz w wysokości [...] zł Powyższe oznaczało, że Miasto J. powinno było przekazać do na rachunek Wojewody [...] dochody w kwocie [...] zł, a przekazało do 25 [...] 2013 r. kwotę [...] zł, natomiast do 15 [...] 2013 r. [...] zł. Uwzględniając dochody budżetowe pobrane przez Miasto J. w okresie od 1 [...] 2013 r. do 31 [...] 2013 r. w związku z gospodarowaniem nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i nieprzekazane do budżetu państwa w łącznej kwocie [...] zł, która została określona do zwrotu do budżetu państwa decyzją Wojewody [...] nr [...] z 6 [...] 2013 r. oraz dochody przekazane do budżetu państwa ([...] zł + [...] zł), Miasto J. nie przekazało do budżetu państwa dochodów pobranych w okresie od 1 [...] 2013 r. do 20 [...] 2013 r. w wysokości [...] zł. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż z treści art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wprost wynika obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, przy czym z mocy art. 255 ust. 5 ustawy o finansach publicznych do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji. Samo zgromadzenie przedmiotowych dochodów na właściwym koncie obowiązku tego nie wypełnia. Konieczne jest "przekazanie" i obowiązek ten nie może zostać w żadnej części zniesiony lub ograniczony przez inne zdarzenia faktyczne i prawne - w tym w sytuacji, gdy organ egzekucyjny zajmie konto bankowe jednostki samorządu terytorialnego przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nieprzekazanie pobranych dochodów lub uchybienie terminom ich przekazania wynikającym z ust. 1 i 2 art. 255 ustawy obliguje dysponenta części budżetowej do wydania decyzji określonej w ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Niewydanie tej decyzji może skutkować odpowiedzialnością dysponenta części budżetowej z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji wskazał, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Zajęcie konta bankowego przez Prezydenta Miasta J., występującego jako organ egzekucyjny i brak możliwości Miasta J. przekazania pobranych dochodów do budżetu państwa w określonych terminach stanowiło tylko faktyczną przeszkodę w wykonaniu obowiązku określonego w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych nie przesądza to zaś o braku podstaw do wydania decyzji. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Miasto J., zaskarżając ten wyrok w całości, wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów nr [...] z dnia 24 [...] 2014 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia 12 [...] 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia 12 [...] 2013 r. Dodatkowo Miasto J. wniosło o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach kasacyjnych: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 255 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.) oraz art. 89 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., zwanej w dalszej części ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), poprzez: - przyjęcie, że Miasto, pomimo posiadania wierzytelności z tytułu zaległego podatku od nieruchomości należnego od Wojewody i dokonanego zajęcia egzekucyjnego wierzytelności miało przekazać dochody budżetowe w łącznej kwocie [...] zł do budżetu państwa, - wydanie decyzji określającej do zwrotu dochody budżetowe w łącznej kwocie [...]zł do budżetu państwa, pomimo braku podstaw prawnych do jej wydania. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że skarżący dokonał zajęcia rachunku bankowego, tymczasem skarżący dokonał zajęcia wierzytelności i uzasadnienie wyroku w kontekście zajęcia rachunku bankowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że Miasto J. zna obowiązki wynikające z art. 255 ustawy o finansach publicznych. Terminowo przekazuje dochody należne Skarbowi Państwa, jednakże zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny i wskazana wierzytelność do zajęcia musiały być wykonane, o czym Miasto informowało Wojewodę. Prezydent Miasta J. szczegółowo wyjaśniał powody nieprzekazania środków. Zdaniem kasatora nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji określającej, bowiem Miasto nie przekazując dochodów Wojewodzie, działało zgodnie z przepisami innych ustaw, w tym w szczególności ustaw o podatkach i opłatach lokalnych oraz o postępowaniu egzekucyjnym administracji. Strona skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym art. 89 tej ustawy, pomimo braku ustawowego zakazu prowadzenia egzekucji z tejże wierzytelności. Skarżący nie miał innej możliwości, jak tylko egzekwować przekazane tytuły egzekucyjne. Strona skarżąca kasacyjnie podważała zasadność stanowiska WSA w Warszawie, że obowiązek przekazania pobranych dochodów budżetowych na rachunek dysponenta nie może zostać w żadnej części zniesiony lub ograniczony, bowiem nie wynika to z brzmienia art. 255 ustawy o finansach publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Finansów w przedmiocie zwrotu należności budżetu państwa stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, które Sąd I instancji uznał za prawidłowo ustalone przez organ administracji uzasadniały wydanie kontrolowanej decyzji. Zwłaszcza, że jak stwierdził Sąd I instancji, z art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wprost wynika obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową. W tym też kontekście, Sąd I instancji podkreślił, że obowiązek przekazania środków, o którym mowa w tym przepisie nie może zostać w żadnej części zmieniony lub ograniczony przez inne zdarzenia faktyczne i prawne, w tym więc i takie, jakie zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów nie jest niezgodna z prawem. Odnosząc się w pierwszej kolejności do opartego na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. należy przypomnieć, że o uchybieniu przepisom postępowania nie decyduje każde ich naruszenie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z wykazaniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Przypomnienia wymaga również, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, ani też oceny prawidłowości argumentacji prawnej, którą zaprezentował Sąd I instancji formułując wniosek, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów nie narusza prawa. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma również przekonujących podstaw, aby podważać prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia wadliwości funkcji perswazyjnej, którą także realizować powinno uzasadnienie orzeczenia sądowego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób funkcję tę realizuje. Zupełnie inną kwestię stanowi natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zupełnie zarzutów kasacyjnych - nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku w stopniu, który mógłby uzasadniać jego uchylenie i to w sytuacji, gdy jak powyżej podkreślono, uzasadnienie zaskarżonego wyroku prawidłowo realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu każdego wyroku, szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej podnieść należy więc, że uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Z uwagi, na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, sąd administracyjny nie może więc oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia kontroli ich subsumcji (zastosowania) przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego tylko w sytuacji, gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia" nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Uwzględniając wnioski formułowane na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji – kontrola legalności decyzji w przedmiocie zwrotu należności budżetu państwa - stwierdzić należy, że WSA w Warszawie nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonego wyroku. Wobec tego, że wymieniony przepis, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie jest przepisem procesowym, uczynienie zadość jej oczekiwaniom mogłoby nastąpić jedynie w sytuacji ziszczenia się warunków, o których mowa w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. Tak jednak nie jest. Uwzględniając wszystkie dotychczas podniesione uwagi oraz ponownie podkreślając w ich kontekście znaczenie konsekwencji wynikających z art. art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. wskazać należy, że strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jaki wpływ na wynik sprawy miało to, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że strona dokonała zajęcia rachunku bankowego, podczas gdy z niespornych w sprawie okoliczności wynika, iż doszło do zajęcia wierzytelności. Jakkolwiek jest to stwierdzenie błędne, bo niekorespondujące z rzeczywistym stanem rzeczy, to jednak upatrując w nim istotnej wadliwości uzasadnienia wyroku, a tym samym i wadliwości samego zaskarżonego orzeczenia i to w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, należało wykazać, jaki wpływ miałoby to mieć na wynik sprawy. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego tego elementu jednak nie zawiera. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nie mógł być więc uznany za usprawiedliwiony. Okoliczność, jak zostało zakwalifikowane przez stronę a następnie Sąd I instancji działanie Miasta J. (zajęcie rachunku bankowego; zajęcie wierzytelności), w wyniku którego nie doszło do przekazania wojewodzie środków zgromadzonych na wyodrębnionym rachunku nie ma istotnego znaczenia w sprawie, w tym również z punktu widzenia wniosków formułowanych w odniesieniu do oceny zasadności zarzutu opartego na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., a mianowicie zarzutu błędnej wykładni art. 255 ustawy o finansach publicznych oraz art. 89 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej), skoro jak wynika z okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, uprawnienie wojewody do otrzymania należnej mu kwoty i tak nie zostało zrealizowane, a z ustawy o finansach publicznych nie wynika, aby w zakresie odnoszącym się do realizacji tego uprawnienia przewidywała ona i dopuszczała zarazem występowanie okoliczności natury faktycznej lub prawnej, które uprawnienie to by uchylały lub modyfikowały. Zgodnie z art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego innymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową. Jak stanowi natomiast ust. 4 i ust. 5 art. 255 przywołanej ustawy, w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki, a do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji. Podnieść należy również, że do kompetencji organów administracyjnych wymienionych w art. 61 ustawy o finansach publicznych, więc także wojewody, należą wszelkie sprawy dotyczące należności, o których mowa w art. 60 ustawy, w tym także dotyczące niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym określone pkt 8 powołanego przepisu. W sprawach zwrotu do budżetu kwot dochodów budżetowych z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, "dysponentem części budżetowej", na rzecz którego następuje zwrot, jest wojewoda. Zgodnie z art. 60 pkt 8 ustawy o finansach publicznych dochody budżetowe związane z zarządem nieruchomościami Skarbu Państwa należą do nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Zobowiązania z tego tytułu podlegają potrąceniu z wierzytelnościami zobowiązanego wobec Skarbu Państwa wyłącznie z tytułów określonych w art. 62 ust. 1 i 2 tej ustawy. Podatek od nieruchomości, do rozliczenia którego zmierza w rozpatrywanej sprawie Miasto J., nie jest wśród tych tytułów wymieniony. Nie ma więc wątpliwości, że potrącenie własnych należności miasta na prawach powiatu z tytułu podatku od nieruchomości Skarbu Państwa z należnościami budżetowymi z tytułu zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa, nie jest dopuszczalne. Jak wynika natomiast z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, zaś zgodnie z art. 4 pkt 9 lit. b1 tej ustawy, należy przez to rozumieć prezydenta miasta na prawach powiatu. Zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z dochodów budżetowych z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa potrąca się 25% środków, a kwota ta stanowi dochód powiatu. Z przywołanych regulacji wynika kategoryczny obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego do przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego innymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej. W okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy i w świetle mających w niej zastosowanie przepisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, prezydent miasta na prawach powiatu zobligowany jest więc do przekazania pobranego dochodu z zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa na rachunek bieżący wojewody, po potrąceniu 25 % środków stanowiących dochód powiatu. W tym więc tylko zakresie, jak to wynika z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także w zakresie określonym w art. 62 ust. 1 i 2 tej ustawy finansach publicznych, można byłoby mówić o istnieniu podstaw dokonywania przewidzianych prawem pomniejszeń pobranych przez jednostkę samorządu terytorialnego dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego przekazywanych na rachunek bieżący dysponenta części budżetowej, to jest wojewody. Brak ich przekazania w określonych ustawą terminach (tym samym w wynikającej z przepisów obowiązującego prawa wysokości), obliguje więc dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową - wojewodę – do wydania decyzji, o której mowa w ust. 4 art. 255 ustawy o finansach publicznych. Przywołany przepis, podobnie zresztą, jak i ust. 1 art. 255 przywołanej ustawy, ma charakter imperatywny. W zakresie odnoszącym się do treści opisanej w nim kompetencji oraz określonych hipotezą tego przepisu sytuacji, w której (w których) aktualizuje się obowiązek jej realizacji polegający na wydaniu wymienionej w tym przepisie decyzji, nie ustanawia on żadnych wyjątków. Stąd też, nie sposób zasadnie wywodzić, aby okoliczność w postaci zajęcia przez miasto J. wierzytelności z tytułu opłat za zarząd, użytkowanie i użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa oraz przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości Skarbu Państwa, mogła w sensie prawnym w jakikolwiek sposób uchylać albo modyfikować wykonanie omawianego obowiązku, skoro nie wynika to z tego przepisu, ani też z innego przepisu obowiązującego prawa. Uwzględniając powyższe, a także odwołując się w tym względzie do stanowiska prawnego wyrażonego na gruncie tożsamego stanu prawnego i faktycznego przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt II GSK 25988/14, zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 255 ustawy o finansach publicznych oraz niewłaściwego zastosowania art. 89 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznać należało więc za nieuzasadniony. Odnośnie natomiast do zarzutu błędnej wykładni art. 89 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym podnieść należy, że nie bez wpływu na ocenę jego zasadności, a tym samym i skuteczności pozostaje to, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonywał jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych, przedmiotem których miałby być przywołany przepis prawa. Skoro zarzut "błędnej wykładni prawa" to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez sąd administracyjny I instancji, który wymaga - aby mógł być rozpatrzony - wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, to w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie dokonywał wykładni przepisu art. 89 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym oznacza to, że strona skarżąca kasacyjnie podjęła polemikę z nieistniejącym poglądem prawnym. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.