II GSK 2906/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D.S. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 2906/25 w sprawie ze skargi kasacyjnej Rady Miasta Szczecin od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 437/25 w sprawie ze skargi J.S. i D.S. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 10 września 2019 r. nr X/330/19 w przedmiocie pozbawienia kategorii dróg gminnych postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 2906/25 oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta Szczecin od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 437/25 w sprawie ze skargi J.S. i D.S. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 10 września 2019 r. nr X/330/19 w przedmiocie pozbawienia kategorii dróg gminnych. Pismem z dnia 17 kwietnia 2026 r. D.S. złożył wniosek o uzupełnienie wyżej wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez "przyznanie na rzecz każdego ze skarżących osobno odpowiednich kosztów, przysługujących w myśl rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie", o co skarżący mieli wnosić w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143.; dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Jak stanowi natomiast art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego osobistego stawiennictwa strony. Ponadto, możliwe jest zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12; publ. ONSA WSA 2013/3, poz. 38). W uchwale tej sąd stwierdził, że art. 204 i art. 205 § 2–4 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W takim przypadku zasądzenie zwrotu kosztów postępowania będzie obejmowało zatem koszt zastępstwa procesowego strony związanego ze sporządzeniem odpowiedzi na skargę kasacyjną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że jak wynika z akt sprawy skarżący, będący adwokatem, nie działał w charakterze profesjonalnego pełnomocnika, lecz występował we własnym imieniu jako strona postępowania. Nie ustanowił przy tym dla siebie pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Okoliczność, że skarżący jest adwokatem, pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek określonych w art. 205 § 2 p.p.s.a. Przepis ten nie wiąże bowiem prawa do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ze statusem zawodowym strony, lecz z faktem reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wprawdzie sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, zawierając w niej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, jednak czynności tej dokonał osobiście jako strona postępowania, a nie jako pełnomocnik reprezentujący stronę. Artykuł 205 p.p.s.a. rozróżnia stronę działającą osobiście oraz przez pełnomocnika. Nie czyni żadnych innych zastrzeżeń, co oznacza, że koszty określone w art. 205 § 2 p.p.s.a. przypisane są do strony reprezentowanej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a nie do adwokata lub radcy prawnego działających jako strona osobiście. Adwokat zastępujący siebie samego we własnej sprawie ma prawo tylko do tych kosztów, które przysługują stronie działającej bez pełnomocnika. Skoro zatem skarżący działał w niniejszym postępowaniu osobiście jako strona, brak było podstaw do zasądzenia na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215). Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby skarżący poniósł inne niezbędne koszty postępowania związane ze swoim udziałem w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Powyższe rozważania zachowują aktualność również w odniesieniu do drugiej ze skarżących – J.S. Także ona, będąc adwokatem, występowała w niniejszej sprawie osobiście jako strona postępowania, a nie jako profesjonalny pełnomocnik. Nie ustanowiła również dla siebie pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Tym samym także w jej przypadku nie zachodziły przesłanki do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji brak rozstrzygnięcia o kosztach w wyroku z dnia 14 kwietnia 2026 r. nie stanowił pominięcia wymagającego uzupełnienia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a., wobec czego wniosek należało oddalić. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji