II GSK 2888/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2647/13 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2647/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]), cofającą skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że na mocy art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) - wskazanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji - komendant wojewódzki policji ma obowiązek cofnięcia licencji, jeżeli pracownik ochrony wykonuje zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzonym w trybie odrębnych przepisów. Sąd wskazał, że fakt wykonywania przez skarżącego zadań pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa został stwierdzony w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego [...] V Wydział Karny z dnia [...] lutego 2013 r. (sygn. akt [...]), w którym A. K. uznano winnym popełnienia wykroczenia z art. 70 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1970 r. Kodeks wykroczeń (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.), gdyż w dniu [...] grudnia 2012 r. na terenie strzelnicy [...] skarżący wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, podejmował czynności zawodowe jako pracownik ochrony fizycznej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w takiej sytuacji organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły na podstawie wyroku skazującego za popełnienie wspomnianego wykroczenia, że została spełniona przesłanka cofnięcia licencji pracownika ochrony, o której mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, co - w dacie wydania zaskarżonej decyzji - obligowało organ administracji do cofnięcia licencji. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył A. K. (zastępowany przez adwokata A. M.). Zaskarżając to orzeczenie, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 189 p.p.s.a., a także o zasądzenie poniesionych kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego we wszystkich instancjach. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieumorzenie postępowania, pomimo że postępowanie w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej zostało wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w ogóle do zmiany ustawy o ochronie osób i mienia, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., a zatem w toku trwającego postępowania w niniejszej sprawie. Adwokat reprezentujący stronę stwierdził, że sprawa została rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r., a zatem postępowanie w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej nie zostało zakończone do dnia 1 stycznia 2014 r., czyli powinno zostać umorzone na podstawie art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2014 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ stwierdził w szczególności, że art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. nie mógł znaleźć zastosowania w tej sprawie, skoro zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lipca 2013 r. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest całkowicie bezzasadna. Jedyny postawiony w rozpoznawanym środku odwoławczym zarzut wskazuje na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2014 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów poprzez nieuwzględnienie tego unormowania przy rozpoznawaniu skargi. Zgodnie ze wspomnianym przepisem: "Postępowania w sprawie wydania, odmowy wydania, zawieszenia lub cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej lub licencji pracownika zabezpieczenia technicznego wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się". Wskazany przepis - stosownie do treści art. 50 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywane niektórych zawodów - wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2014 r. Już na podstawie samego brzmienia art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywane niektórych zawodów można wywieść normę prawną o treści: "Jeżeli postępowanie w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej zostało wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r., to postępowanie to musi zostać umorzone". W niniejszej sprawie nie została wypełniona hipoteza wskazanej normy prawnej. Postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia zostało bowiem zakończone ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostało natomiast przyjęte całkowicie błędne i nieuprawnione założenie, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej zostało zakończone dopiero w dniu wydania zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, czyli 15 kwietnia 2014 r. Wyrażając takie stanowisko, autor skargi kasacyjnej pomija to, że w polskim porządku prawnym w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej został przyjęty - co do zasady - model jurysdykcji weryfikacyjnej (rewizyjnej), co oznacza że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy z zakresu administracji publicznej co do istoty (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, P. Gołaszewski, komentarz do art. 1 p.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2015, s. 17). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie powadził zatem postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej, lecz oceniał legalność decyzji administracyjnej Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r., która zakończyła wspomniane postępowanie administracyjne. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), zasądzając od skarżącego na rzecz organu administracji koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym (tj. sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który prowadził sprawę również w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji). PG