II GSK 2862/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 września 2014 r.; sygn. akt II SA/Bd 799/14 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. na czynność Wojewody K. w przedmiocie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia z wykorzystaniem symulatora jazdy samochodem ciężarowym i autobusem w warunkach specjalnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną F. A. T. w B. na czynności Wojewody K. w przedmiocie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia z wykorzystaniem symulatora jazdy samochodem ciężarowym i autobusem w warunkach specjalnych. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniesiona do sądu administracyjnego skarga na czynności Wojewody ma charakter skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 k.p.a., a tego rodzaju sprawy nie dotyczą aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 63 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. 2009.31.206 ze zm.) oraz art. 3 i 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do stanowiska prezentowanego w skardze, iż kwestionowane czynności Wojewody naruszają prawo skarżącego i mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 64 ust. 1 w związku z art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Skarżący wskazał konkretne czynności Wojewody polegające ma wprowadzeniu zakazu używania przez skarżącego symulatora jazdy samochodem ciężarowym i autobusem w warunkach specjalnych typu F12HF-3/A88-NR w szkoleniu osób ubiegających się o uprawnienia kierowcy wykonującego przewozy w warunkach specjalnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie dokonano oceny kwestionowanych czynności organu, przyjmując bezpodstawnie, że wniesiona skarga ma charakter skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 k.p.a., podczas gdy zaskarżone czynności dotyczą uprawnień skarżącego i mogą być przedmiotem skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (w skardze kasacyjnej błędnie wskazuje się art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Przytaczając takie podstawy kasacyjne, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i podlega uwzględnieniu. Przede wszystkim trafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniesiono się w sposób prawidłowy ani do tego co jest przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie, ani nie odniesiono się do stanowiska skarżącego prezentowanego w skardze. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął z góry bez rozważenia okoliczności sprawy, że skarżący kwestionuje załatwienie przez organ jego skargi, wniesionej do organu w trybie art. 227 k.p.a., przy czym wadliwie stwierdza, że wniesiona przez skarżącego do sądu administracyjnego skarga "ma charakter skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 k.p.a.". Oznacza to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez dokonania szczegółowej analizy, co jest przedmiotem zaskarżenia. Skarżący twierdził bowiem, że kwestionuje określone czynności organu, które w jego ocenie naruszają jego uprawnienia, ponieważ nakazują zaprzestania używania urządzenia w postaci symulatora jazdy w toku szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia kierowcy wykonywającego przewozy w warunkach specjalnych. Konieczne więc było dokonanie oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego i zajęcie przez Sąd stanowiska, co do tego, czy wskazane czynności organu są czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. albo czynnościami prawnymi lub faktycznymi naruszającymi prawa skarżącego w rozumieniu art. 64 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że takiej oceny Sąd pierwszej instancji nie dokonał i arbitralnie stwierdził, że skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę, w której kwestionował załatwienie jego skargi wniesionej do organu w trybie art. 227 k.p.a. Nie zostało w żaden sposób wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w tej sprawie skarżący kwestionuje załatwienie przez organ skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. Ponadto Sąd I instancji całkowicie pominął to, że skarżący podniósł w skardze, że jego zdaniem wskazane czynności Wojewody naruszają jego prawa i mogą być zaskarżone na podstawie art. 64 ust. 2 w związku z art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie do sądu administracyjnego. Co do tego w ogóle Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia się nie odniósł, co podważa podstawową zasadę postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którą obowiązkiem sądu jest zajęcie stanowiska co do zarzutów podniesionych w skardze. W tym stanie rzeczy, skoro wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyczyna odrzucenia skargi nie została wykazana, a Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, od której zależy dopuszczalność skargi w tej sprawie, należało stwierdzić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Co do żądania zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego, należy wyjaśnić, że o kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od wyroku (art. 203 i 204 p.p.s.a.) natomiast orzeczenie o kosztach postępowania poniesionych przez skarżącego zależy od wyniku ponownego rozpoznania sprawy (art. 199 p.p.s.a.).