II GSK 2802/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1939/16 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki A na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej Spółka A zawarła wniosek o wstrzymanie wykonalności wymienionej decyzji Prezesa NFZ i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] października 2014 r., argumentując żądanie grożącą jej niepowetowaną szkodą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia – "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał jakichkolwiek motywów (uzasadnienia) wskazujących na okoliczności w oparciu, o które możliwym byłaby ocena czy wykonanie powołanej decyzji wywoła w stosunku do strony jedną bądź obie przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujące zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Wniosek strony skarżącej ogranicza się, bowiem wyłącznie do sformułowania żądania wstrzymania wykonania obu wydanych w sprawie decyzji organów Narodowego Funduszu z uwagi na "grożącą skarżącej niepowetowaną szkodę". Takie szczątkowe umotywowanie wniosku jest niewystarczające dla oceny możliwości wystąpienia wymienionych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, w tym możliwości wystąpienia niepowetowanej szkody na którą powołuje się strona nie wskazując jednocześnie w jaki sposób owa "szkoda" miała by powstać, tj. jaki wpływ na jej zaistnienia może mieć wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcie organy NFZ I instancji. W takim stanie sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.