II GSK 28/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2435/24 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 1 lipca 2024 r. znak sprawy RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GTH w przedmiocie przyznania świadczenia kompensacyjnego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych 1. postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2435/24, w ten sposób, że w wierszu trzecim od dołu, w miejsce błędnego oznaczenia numeru zaskarżonej decyzji "RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GHT" wpisać numer "RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GTH", 2. oddala skargę kasacyjną, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2435/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. M. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 1 lipca 2024 r. nr RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GTH w przedmiocie przyznania świadczenia kompensacyjnego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił E. M., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżącemu nie przysługuje prawo do przyznania świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, jak również na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, co skutkowało przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, tj. dokonaniem oceny zebranego materiału w oderwaniu od logiki, doświadczenia życiowego oraz reguł rzetelnej analizy, podczas gdy gromadzony materiał dowodowy potwierdza, że skarżącemu należało przyznać świadczenie z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, ponieważ powikłania, których doznał po przyjęciu szczepionki, spełniają przesłanki określone w przepisach prawnych, co uzasadniało wydanie decyzji pozytywnej, tj. na korzyść skarżącego, - art. 151 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpoznania w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego oraz wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów, skutkującą błędnym przyjęciem, że skarżącemu nie przysługuje prawo do przyznania świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, podczas gdy prawidłowe zgromadzenie dokumentów i okoliczności, a następnie ich prawidłowe rozpoznanie powinno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej w zakresie przyznania świadczenia kompensacyjnego, tj. na korzyść skarżącego, II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 17a ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 924 z późń. zm.), polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżącemu nie przysługuje świadczenie z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, z uwagi na rzekomo zbyt krótki okres hospitalizacji, bez przeprowadzenia należytej i wyczerpującej weryfikacji, czy pobyt w szpitalu nie był skutkiem reakcji alergicznej organizmu, wywołanej przyjęciem szczepionki, podczas gdy ustalenie tej kwestii miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż powikłania, jakich doznał skarżący po szczepieniu, wypełniają przesłanki określone w przepisach prawa i uzasadniają wydanie decyzji pozytywnej, tj. przyznającej mu świadczenie. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do braku zaktualizowania się określonych przepisem art. 17a ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi przesłanek przyznania stronie świadczenia kompensacyjnego przyznawanego z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Ocena zasadności zarzutów kasacyjnych, wobec istoty stawianej na ich gruncie kwestii spornej – co uzasadnia, aby wobec komplementarnego charakteru tych zarzutów rozpoznać je łącznie – wymaga na wstępie przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że materialnoprawną podstawę wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji stanowił art. 17a ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi – ustanawiający przesłanki przyznania świadczenia kompensacyjnego – z którego wynika, że w przypadku gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, w wyniku których: 1) osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo 2) u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni - osobie tej przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Podkreślając, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów – albowiem to one właśnie stanowią podstawę nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, zwolnienia z obowiązku lub przyznania uprawnienia – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczał przywołany przepis prawa. Odnosząc się w związku z powyższym, do opartego na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzutu z pkt I tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie podważa on zgodności z prawem zaskarżonego wyroku i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy. Z przedstawionego punktu widzenia, omawiany zarzut kasacyjny, na gruncie którego strona podnosi naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 8 § 1 oraz art. 7 k.p.a. nie może być uznany za usprawiedliwiony. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem wskazanego i zarazem koniecznego elementu, a co za tym idzie nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych na ich podstawie wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które Sąd ten miałby naruszyć. Twierdzenie – gdy odwołać się w tej mierze do konstrukcji omawianego zarzutu – że kontrolowana decyzja narusza wymienione przepisy prawa, co miałoby polegać "[...] na bezpodstawnym uznaniu, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia [...], jak również na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie [...] do organów władzy publicznej, co skutkowało przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, tj. dokonaniem oceny zebranego materiału dowodowego w oderwaniu od zasad logiki, doświadczenia życiowego oraz reguł rzetelnej analizy, podczas gdy [...] materiał dowodowy potwierdza, że Skarżącemu należało przyznać świadczenie [...], ponieważ powikłania, których doznał po przyjęciu szczepionki, spełniają przesłanki określone w przepisach prawnych, co uzasadniało wydanie decyzji pozytywnej [...]" – które zmierza, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej (s. 4 – 6), do podważenia zgodności z prawem kontrolowanego wyroku, a co za tym idzie i zaskarżonej decyzji, z pozycji argumentacji eksponującej, między innymi, że "[...] organ nie przeprowadził żadnych pogłębionych czynności wyjaśniających, które mogłyby jednoznacznie wykluczyć istnienie związku przyczynowego między przyjęciem szczepionki a wystąpieniem zakrzepicy", że nie zasięgnięto "[...] opinii lekarzy specjalistów w dziedzinie angiologii, hematologii ani immunologii [...]", że przed szczepieniem skarżący "[...] nie wykazywał żadnych objawów chorobowych które mogłyby sugerować ryzyko rozwinięcia się zakrzepicy, a jej wystąpienie miało nagły charakter i wymagało pilnej interwencji medycznej", że "[...] zakrzepowe zapalenie żył mogło być wtórnym skutkiem wcześniejszej, niezdiagnozowanej reakcji alergicznej organizmu na składniki szczepionki", że "[...] nie każda reakcja immunologiczna ma charakter gwałtowny, czy jednoznacznie rozpoznawalny [...]", że "[...] jeśli przyczyną zakrzepicy, [...] była reakcja alergiczna organizmu, to długość pobytu w szpitalu staje się kwestią drugorzędną", że "[...] jeśli [...] wystąpił wstrząs anafilaktyczny, który wymagał konieczności obserwacji [...] przez okres krótszy niż 14 dni, nie ma to wpływu na możliwość przyznania świadczenia [...]" – nie uzasadnia jednak wniosku o braku zupełności przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, ani też wniosku o błędnej ocenie dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń. Zwłaszcza, że ograniczając się do przywołanych powyżej twierdzeń oraz argumentów strona skarżąca w istocie rzeczy nie wyjaśnia, jakie dokładnie oraz jakiego rodzaju deficyty postępowania wyjaśniającego miałyby być niedostrzeżone lub niezasadnie pominięte przez Sąd I instancji, co miałoby nie pozostawać bez wpływu na ocenę odnośnie do braku prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, a ponadto nie wyjaśnia na czym miałaby polegać niedostrzeżona przez ten Sąd wadliwość stanowiska organu administracji odnośnie do oceny dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń faktycznych. I to w sytuacji, gdy zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie, a co za tym idzie zbiór prawnie relewantnych faktów koniecznych do załatwienia tej sprawy wyznaczał art. 17a. ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wobec treści tego przepisu prawa, zgodnie z którym – co w relacji do przywołanego stanowiska strony ponownie wymaga podkreślenia dla zobrazowania zbioru faktów podlegających ustaleniu w postępowaniu prowadzonym na jego podstawie – w przypadku gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, w wyniku których: 1) osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo 2) u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni, osobie tej przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że w rozpatrywanej sprawienie nie zaistniała żadna z – alternatywnie rozłącznych – przesłanek przyznania świadczenia kompensacyjnego. Jakkolwiek faktem jest, że skarżący został poddany szczepieniu ochronnemu przeciwko [...] w dniu 17 maja 2021 r. przy użyciu szczepionki [...] zawiesina do wstrzykiwań (podmiot odpowiedzialny [...]) oraz w dniu 22 listopada 2021 r. przy użyciu szczepionki [...] koncentrat do sporządzania dyspersji do wstrzykiwań (podmiot odpowiedzialny [...]), to jednak z zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie nie wynika, aby – jak wymaga tego przywołany przepis prawa, co stanowi warunek konieczny przyznania świadczenia kompensacyjnego – w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek wystąpiły u skarżącego działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, w wyniku których skarżący wymagał hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo konieczności obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni w związku z wystąpieniem u skarżącego wstrząsu anafilaktycznego. Podkreślając w tym też kontekście – co w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, co trzeba zaakcentować w opozycji do niczym niepopartych twierdzeń oraz sugestii eksponowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – że u skarżącego nie wystąpił wstrząs anafilaktyczny związany z podaniem szczepionki (szczepionek) i niepożądanym jej (ich) działaniem wymienionym w Charakterystyce Produktu Leczniczego, w związku z którym miałby on wymagać obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni, trzeba stwierdzić, że również pobytów skarżącego w szpitalu w dniach od 21 do 31 sierpnia 2021 r. – w związku z rozpoznaniem dyskopatii kręgosłupa – oraz w dniach od 12 do 16 września 2022 r. – w związku z rozpoznaniem zapalenia oraz zakrzepowego zapalenia żył innych naczyń głębokich kończyn dolnych oraz w dniach od 17 do 21 marca 2024 r. – w związku z rozpoznaniem przepukliny przeponowej – nie sposób jest w jakikolwiek przyczynowy sposób zestawiać z podaniem mu w dniu 22 listopada 2021 r. szczepionki [...] koncentrat do sporządzania dyspersji do wstrzykiwań (podmiot odpowiedzialny [...]). W charakterystyce tego produktu nie zostały bowiem wymienione wskazane powyżej dolegliwości zdrowotne – rozpoznane u skarżącego – które miałyby stanowić jego działania niepożądane powodujące konieczność hospitalizacji strony przez okres nie krótszy niż 14 dni. Jakkolwiek w charakterystyce szczepionki [...] zawiesina do wstrzykiwań (podmiot odpowiedzialny [...]) podanej skarżącemu w dniu 17 maja 2021 r. wskazano, że jej działaniem niepożądanym jest żylna choroba zakrzepowo-zatorowa – i nie wynika z charakterystyki tego produktu, aby jego działaniem niepożądanym była dyskopatia kręgosłupa lub przepuklina przeponowa, w związku z którymi to dolegliwościami skarżący był hospitalizowany odpowiednio w dniach od 21 do 31 sierpnia 2021 r. oraz w dniach od 17 do 21 marca 2024 r. – to jednak wobec tego – co nie jest w sprawie sporne – że w związku z rozpoznaniem zapalenia oraz zakrzepowego zapalenia żył innych naczyń głębokich kończyn dolnych skarżący był hospitalizowany dniach od 17 do 21 marca 2024 r. trzeba stwierdzić, że fakt ten nie prowadzi – wbrew sugestiom zawartym w skardze kasacyjnej – do wniosku o zaktualizowaniu się pierwszej z przesłanek przyznania świadczenia kompensacyjnego, o której jest mowa w art. 17a ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Warunkiem koniecznym zaktualizowania się tej przesłanki jest bowiem – co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z tego przepisu prawa – hospitalizacja trwająca przez okres nie krótszy niż 14 dni i pozostająca w związku przyczynowym z wystąpieniem w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działań niepożądanych wymienionych w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Jakkolwiek, działaniem niepożądanym szczepionki [...] zawiesina do wstrzykiwań (podmiot odpowiedzialny [...]) – podanej skarżącemu w dniu 17 maja 2021 r. – jest żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, to jednak w związku z rozpoznaniem u niego zapalenia oraz zakrzepowego zapalenia żył innych naczyń głębokich kończyn dolnych był on hospitalizowany w dniach od 12 do 16 września 2022 r., a więc przez okres krótszy, niż wymaga tego przywołany przepis prawa. Stanowi on bowiem o okresie okres "nie krótszym niż 14 dni". Jeżeli w tym też kontekście – i zarazem w korespondencji do wniosków formułowanych na podstawie przywołanych powyżej okoliczności – odwołać się do treści opinii wydanej przez działający przy Rzeczniku Praw Pacjenta Zespół do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych – której przedmiotem w postępowaniu w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego jest ocena odnośnie do wystąpienia działania niepożądanego wymienionego w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, po podanej szczepionce albo podanych szczepionkach i jego skutków, stanowiąc podstawę wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego i jego wysokości albo odmowy przyznania tego świadczenia (art. 17g ust. 1 w związku z art. 17d ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) – z której wynika, że zdiagnozowane u strony zakrzepowe zapalenie żył nie miało jednak związku z podaniem jej szczepionki [...] zawiesina do wstrzykiwań (podmiot odpowiedzialny [...]), to wobec waloru tej opinii zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia trzeba uznać za tym bardziej nieuzasadniony, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku o braku zasadności zarzutu naruszenia art. 17a ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (pkt II tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej). Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut pkt I tiret drugie petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Wymieniony przepis prawa, którego naruszenie zarzuca strona jest bowiem tzw. przepisem wynikowym, który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, i który tym samym nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np.: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12). Błędne oddalenie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., a tym samym na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, albowiem stanowi skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Jednocześnie, działając na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować zaskarżony wyrok Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do oczywistej omyłki zawartej w jego komparycji, w której Sąd I instancji błędnie podał numer zaskarżonej decyzji Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 1 lipca 2024 r. Sąd I instancji kontrolował decyzję o nadanym numerze "RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GTH", natomiast w komparycji wyroku zapisał błędny numer "RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GHT". Zaistniałą sytuację należało ocenić nie inaczej, jak odpowiadającą hipotezie normy rekonstruowanej z art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką również wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu oraz rzeczywistym intencjom sądu doszło do niewłaściwego oznaczenia zaskarżonego aktu administracyjnego (zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt I FZ 244/22 oraz z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 406/20). W związku z tym, w komparycji zaskarżonego wyroku (w wierszu 3 od dołu) numer zaskarżonej decyzji "RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GHT" należało skreślić i wpisać w to miejsce numer "RzPP-DSK-WPK.431.1.81.2023.GTH". W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184, art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz art. 156 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (art. 254 p.p.s.a.).