II GSK 2787/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. A. o uzupełnienie w zakresie kosztów postępowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2787/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 749/15 w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej wydanie decyzji w sprawie pomocy na zalesienie gruntów z naruszeniem prawa postanawia: odrzucić wniosek.

Wyrokiem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2787/15, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 749/15, w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej wydanie decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesienie gruntów z naruszenie prawa, w pkt 1. uchylił zaskarżony wyrok, w pkt 2. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, w pkt. 3 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 905 zł tytułem kosztów postępowania. Pismem z dnia 2 kwietnia 2018 r. M. A. ponownie zwrócił się o uzupełnienie powołanego wyżej wyroku NSA poprzez orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu. Jak to już wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 2787/15, zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w tej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Zgodne zaś z art. 157 § 1a p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku, zgłoszony po upływnie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym. Z akt sprawy wynika, że odpis wyroku NSA z dnia 23 maja 2017 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 sierpnia 2017 r. Kolejny wniosek o uzupełnienie wyroku skarżący wniósł w dniu 4 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego). Z powyższego wynika, że wniosek złożono po upływie 14 dni, o których mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że odpis orzeczenia z dnia 23 maja 2017 r. został doręczony prawidłowo umocowanemu w sprawie profesjonalnemu pełnomocnikowi (adwokatowi), zatem Sąd nie miał podstaw do pouczania skarżącego o sposobie, trybie i terminie wystąpienia o uzupełnienie wyroku w sprawie kosztów. Ponadto wyjaśnić należy, że stosownie do wskazanego przez skarżącego w piśmie z dnia 2 kwietnia 2018 r. art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Oznacza to, że sądami właściwymi w sprawach o naprawienie takiej szkody, na podstawie wskazanych przez skarżącego przepisów art. 415 k.c., art. 416 k.c, art. 417 k.c. są sądy powszechne, gdyż postępowanie w takich sprawach toczy się na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1a i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.