II GSK 2746/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o uzupełnienie w zakresie kosztów postępowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2746/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 902/15 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2746/16 w ten sposób, że zawarte w nim orzeczenie o treści: "oddala skargę kasacyjną" oznaczyć jako punkt 1 sentencji wyroku oraz dodać punkt 2 sentencji wyroku w brzmieniu: "zasądza od W. K. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego."

Wyrokiem z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2746/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 902/15, w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi organu 22 lutego 2017 r. Wnioskiem z 24 lutego 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku o rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego w związku z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu 14 dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgłoszony przez organ wniosek o uzupełnienie wyroku tego Sądu z 31 stycznia 2017 r. został złożony w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji należy zbadać, czy były podstawy do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Jak wynika z akt sprawy odpis skargi kasacyjnej został Prezesowi NFZ doręczony 28 kwietnia 2016 r. (k. 180 akt sądowych). Odpowiedź na skargę kasacyjną została zaś złożona przez organ – reprezentowany przez r.pr. B. Z.-C.– 5 maja 2015 r. (por. k. 182-185 akt sądowych). Oznacza to, że odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że kwestię tego, czy za złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przez profesjonalnego pełnomocnika należy się stronie zwrot kosztów postępowania rozstrzygnął NSA w uchwale z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12. NSA stwierdził, że art. 204 i art. 205 § 2-4 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W konsekwencji NSA uznał, że w dacie wydawania wyroku z 31 stycznia 2017 r. zostały spełnione przesłanki do tego, aby zasądzić na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Pomimo bowiem tego, że r.pr. B. Z.-C. nie stawiła się na rozprawie przed NSA, złożyła ona odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie. Wobec tego Sąd II instancji zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 157 § 1 i art. 193 p.p.s.a. uzupełnił wyrok z 31 stycznia 2017 r. w ten sposób, że zasądził od W. K. na rzecz organu 240 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta została obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804; dalej rozporządzenie). NSA uwzględnił, że w postępowaniu kasacyjnym Prezes NFZ był reprezentowany przez tego samego pełnomocnika, który występował przed Sądem I instancji, a także okoliczność, że przedmiotem sprawy nie jest wartość pieniężna, więc nie ma wartości przedmiotu sporu, co zadecydowało o określeniu stawki minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika na 480 zł, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. W tak ukształtowanym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, która to kwota wyniosła 50% stawki minimalnej, określonej powyżej, tj. 240 zł. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.