II GSK 2725/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2962/22 w sprawie ze skargi K. Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr DT.WOT.6171.53.2022.24 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w zakresie urządzeń łączności publicznej oddala skargę kasacyjną.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2962/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. Z. (skarżąca, strona skarżąca) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE, organ) z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DT.WOT.6171.53.2022.24, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w zakresie urządzeń łączności publicznej. II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku. Starosta Stalowowolski (Starosta), działając na podstawie art. 124 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), przedłożył do uzgodnienia projekt decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o numerze ewidencyjnym Grupy Kapitałowej O. (obr. Grupy Kapitałowej O., gmina Z.), stanowiącej własność skarżącej, poprzez udzielenie zezwolenia M.sp. z o.o. z siedzibą w R. (inwestor) na wykonanie inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii światłowodowej. Zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 17 września 2021 r. oraz projektem decyzji planowane jest wykonanie inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii światłowodowej w ramach projektu pn. "Budowa sieci NGA na terenie obszaru T. B", przy czym: obszar zajęcia nieruchomości wynosi 93 m kw. (powierzchnia pasa technologicznego), linia światłowodowa zostanie ułożona na istniejącej podbudowie linii energetycznej, w obrębie pasa technologicznego trwałe ograniczenie polegać będzie na zakazie nasadzeń drzew i krzewów dorastających do wysokości powyżej 3,5 m, właściciel jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń. Zezwolenie ma obejmować w szczególności prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania ww. inwestycji, natomiast inwestor ma być zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu inwestycji, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie odpowiadające wartości poniesionych szkód; jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu (roszczenie odszkodowawcze objęte jest odrębnym postępowaniem administracyjnym). Pismem z dnia 10 marca 2022 r. Prezes UKE poinformował strony postępowania o przysługującym im na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a także do ostatecznego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Strony postępowania nie skorzystały z ww. uprawnienia. W dniu 8 kwietnia 2022 r. Prezes UKE wydał postanowienie uzgadniające w zakresie urządzeń łączności publicznej ww. projekt decyzji administracyjnej Starosty w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. organ utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 8 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu postanowienia Prezes UKE wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (ustawa z 7 maja 20210 r.), właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Pt) oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Organ zaznaczył, że o ile przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje swoim zakresem ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości umieszczanie urządzeń łączności publicznej, to odpowiednie zastosowanie tego przepisu nie może być dokonywane z pominięciem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., dotyczącego dostępu do nieruchomości w celu umieszczenia na niej obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz dostępu do nieruchomości na potrzeby eksploatacji i konserwacji umieszczonej na niej tego rodzaju infrastruktury. Odpowiednie zastosowanie art. 124 u.g.n. to zastosowanie przewidzianej w nim procedury ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a nie wskazanego w nim sposobu ograniczenia z korzystania z nieruchomości. Prezes UKE, ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności ustalił, że zakresem uzgodnienia w niniejszej sprawie objęty jest projekt rozstrzygnięcia Starosty w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na umieszczenie nad nieruchomością nadziemnej linii kablowej światłowodowej podwieszonej na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej. Organ wyjaśnił, że z uwagi na to, że ustawa z dnia 7 maja 2010 r. nie zawiera definicji pojęcia obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, którym ustawodawca posługuje się w art. 33 ust. 1 tej ustawy, ustalenia co jest przedmiotem niniejszego postępowania należy dokonać w oparciu o rozumienie użytych przez ustawodawcę pojęć, przede wszystkim w świetle obowiązujących przepisów prawa. W świetle art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., ilekroć w ustawie są używane określenia zdefiniowane w Pt, określenia te należy rozumieć w znaczeniu tam przyjętym. Ponadto, dla potrzeb niniejszego postępowania, Prezes UKE dokonał wykładni pozostałych pojęć nieposiadających definicji ani w ustawie z dnia 7 maja 2010 r., ani w Pt, posiłkując się innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego z dziedziny telekomunikacji, tj. regulacjami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 ze zm.). W oparciu o przepis art. 2 pkt 8 Pt Prezes UKE wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że infrastruktura telekomunikacyjna to "urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji". Z powyższego wynika zatem, że w skład infrastruktury telekomunikacyjnej wchodzić będą zarówno urządzenia telekomunikacyjne, jak też inne elementy wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji, których katalog ma charakter otwarty, na co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności". Organ wskazał, że z powyższego przepisu wynika, że linie kablowe są elementami infrastruktury telekomunikacyjnej. Prezes UKE wskazał, że linia kablowa nadziemna mieści się w pojęciu telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Biorąc pod uwagę przedmiot inwestycji, a także przywołane powyżej przepisy prawa, Prezes UKE ustalił, że zamierzeniem inwestora jest przeprowadzenie inwestycji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., tj. umieszczenie na nieruchomości obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej, jakim jest w tym przypadku nadziemna linia kablowa światłowodowa podwieszona na istniejącej podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej. Na podstawie danych zawartych w rejestrze przedsiębiorców telekomunikacyjnych Prezes UKE ustalił, że skarżąca nie jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Organ wskazał, że kolejną kwestią wymagającą ustalenia była okoliczność, czy inwestor jest podmiotem uprawnionym do umieszczenia na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 ww. ustawy prawo umieszczenia na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej przysługuje bowiem operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 Pt oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. Inwestorem w niniejszej sprawie jest spółka, która jest wpisana do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych pod numerem 11858, a zatem jest uprawniona do dostarczania sieci telekomunikacyjnej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 27 lit. b) Pt, operatorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny uprawniony do dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących. Oznacza to, że inwestor posiadał uprawnienie do złożenia na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., wniosku z dnia 17 września 2021 r. Prezes UKE zauważył, że art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. ma zastosowanie w przypadku żądania dostępu do nieruchomości w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości. Prezes UKE wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym załącznika mapowego do projektu decyzji, wynika, że nieruchomość jest niezabudowana. Planowana inwestycja jest także inwestycją celu publicznego (art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 u.g.n.). Przesłanką konieczną do uznania określonej inwestycji za inwestycję celu publicznego jest wykazanie, że planowana inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju. Prezes UKE, ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, ustalił, że inwestor realizuje w miejscowości Irena, gmina Zaklików, w powiecie stalowowolskim projekt pn. "Budowa sieci NGA na terenie obszaru T. B", w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa nr 1 "Powszechny dostęp do szybkiego internetu" Działanie nr 1.1. "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwościach dostępu do szerokopasmowego internetu o wysokich przepustowościach", którego celem jest zapewnienie możliwości korzystania z dostępu do szerokopasmowego Internetu. Inwestycja jest współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. We wniosku z dnia 17 września 2021 r. inwestor wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja, w związku z szybko rosnącym zapotrzebowaniem na usługi internetowe, ma duże znaczenie zarówno dla samego powiatu stalowowolskiego, jak również dla powiatów sąsiednich, które zostały objęte powyższym programem operacyjnym. Odnosząc się szczegółowo do stanowiska strony skarżącej przedstawionego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes UKE uznał je za bezzasadne. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa UKE z dnia 19 sierpnia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 8 kwietnia 2022 r., wydane w trybie przewidzianym w art. 124 ust. 1b u.g.n., zgodnie z którym w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że Prezes UKE uzgadnia projekt decyzji wyłącznie w zakresie odnoszącym się do umieszczania infrastruktury telekomunikacyjnej na nieruchomości, natomiast nie jest uprawniony do badania zgodności projektu decyzji w jakimkolwiek innym zakresie. Wskazał, że Prezes UKE nie wydał w rozpoznawanej sprawie decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, a jedynie na podstawie art. 124 ust. 1b u.g.n. uzgadniał projekt decyzji co do kwestii związanych z prawem telekomunikacyjnym. WSA w Warszawie podniósł, że decyzja Starosty o ograniczeniu korzystania ze spornej w sprawie nieruchomości nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej. Sąd I instancji wskazując na uregulowania prawne i orzecznictwo, podniósł, że w postępowaniu, o którym mowa w art. 124 ust. 1b u.g.n. nie jest możliwe badanie i wydanie rozstrzygnięcia przez Prezesa UKE w zakresie przedmiocie przesłanek wpływu inwestycji na racjonalne korzystanie z nieruchomości oraz na istotne zmniejszenie jej wartości. WSA wskazał, że kwestie te należą do właściwości organu wydającego decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, tj. właściwego starosty. Sąd podkreślił również, że Prezes UKE nie mógł ocenić w tym postępowaniu warunków technicznych i sposobu, w jakim miałaby być posadowiona na nieruchomości infrastruktura telekomunikacyjna. Za bezzasadne Sąd Wojewódzki uznał także zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich błędne zastosowanie oraz przyjęcie, iż niniejsza inwestycja i prace z nią związane na nieruchomości Skarżącej nie wpłyną na istotne zmniejszenie wartości nieruchomości oraz nie wpłyną w istotny sposób na korzystanie z nieruchomości "w sytuacji gdy zakres prac i montaż linii światłowodowej spowodują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości" w postaci konieczności "odsunięcia się" od przedmiotowej inwestycji przy zabudowie nieruchomości oraz /tak w oryginale/ "powoduje niemożność dokonania nasadzeń na całości nieruchomości co w konsekwencji doprowadza do spadku wartości nieruchomości"; 2) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124b ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu inwestora bez ustalenia odszkodowania za korzystanie z gruntu na rzecz Skarżącej, w sytuacji gdy przepisy stanowią, iż /tak w oryginale/ "przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość.". V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu. 2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając ich bezzasadność. 4. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła dwa zarzuty naruszenia prawa materialnego. 4.1. Po pierwsze, sformułowano zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) w zw. z art. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (u.w.r.) przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że objęta wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości inwestycja związana z realizacją napowietrznej linii światłowodowej "nie wpłynie" w istotny sposób na korzystanie z tej nieruchomości, "w sytuacji gdy zakres prac i montaż linii światłowodowej spowodują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości" w postaci konieczności "odsunięcia się od przedmiotowej inwestycji przy zabudowie nieruchomości", a ponadto spowoduje "niemożność dokonania nasadzeń na całości nieruchomości", co w konsekwencji doprowadzi do spadku jej wartości. Powyższy zarzut, bazujący na poglądzie, że skarżony organ współdziałający, jako zobowiązany do uzgodnienia projektu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., w zakresie urządzeń łączności publicznej (art. 33 ust. 7 u.w.r.), jest upoważniony również do objęcia zakresem rozważań i oceny także przesłankę "uniemożliwiania racjonalnego korzystania z nieruchomości", o której mowa w art. 33 ust. 1 u.w.r., jest błędny i przez to bezzasadny. Jakkolwiek w art. 33 ust. 1 u.w.r. wyraźnie wskazano (w wersji obowiązującej do dnia 9 listopada 2024 r., w związku z art. 39 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej), że właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości, to jednak ustalenia faktyczne oraz ocena prawna w zakresie przesłanki "uniemożliwiania racjonalnego korzystania z nieruchomości" należą do organu właściwego w sprawie o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w związku z realizacją inwestycji w zakresie urządzeń łączności publicznej, stosownie do treści art. 33 ust. 7 u.w.r. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, jako organ uzgadniający w tego rodzaju sprawie (art. 33 ust. 7 u.w.r. w zw. z art. 124 ust. 1b u.g.n.), nie jest zatem upoważniony do zajmowania stanowiska co do tego, czy i w jakim zakresie objęta wnioskiem inwestycja dotycząca urządzeń łączności publicznej nie uniemożliwi albo uniemożliwi racjonalne korzystanie z nieruchomości, do której prawo ma zostać ograniczone w drodze decyzji właściwego starosty, w tym również co do tego, czy będzie to prowadzić do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Zagadnienia te podlegają bowiem ustaleniu i ocenie właściwego starosty. 4.2. Po drugie, za oczywiście bezzasadny uznano zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 124b ust. 4 u.g.n. przez jego "niezastosowanie i zatwierdzenie projektu inwestora bez ustalenia odszkodowania za korzystanie z gruntu" objętego wnioskiem inwestora. Podniesienie powyższego zarzutu należy odczytywać w kategorii oczywistego błędu, albowiem przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. ustanawia odrębną kategorię sprawy administracyjnej o wydanie decyzji zobowiązującej właściciela, użytkownika wieczystego lub osoby, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, w tym innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwania z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, nie wyrażają na to zgody; decyzja ta może zostać wydana także w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Ponieważ w przedmiotowej sprawie incydentalne postępowanie uzgodnieniowe dotyczyło projektu decyzji w sprawie, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., dlatego wszelkie ekscepcje podniesione na tle art. 124b u.g.n. są oczywiście bezprzedmiotowe. 5. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. ----------------------- 2