II GSK 2665/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1761/14 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. Spółki z o.o. w W. na rzecz Ministra Gospodarki 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1761/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityko rozwoju ( Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) oddalił skargę T. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] grudnia 2013 r. spółka z o.o. T. z siedzibą w W. złożyła w Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Wniosek został złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Osi Priorytetowej 4 - Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa, Działanie 4.4. Nowe Inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym. Przedmiotem wniosku było uzyskanie dofinansowania na wdrożenie nowego typu drukarki igłowej o cechach m.in. biodegradowalnych, zwiększonej żywotności, niższego poziomu generowania hałasu oraz zwiększenie bezawaryjności poprzez zastosowanie oryginalnych taśm barwiących oraz zabezpieczeń przed kopiowaniem kasety z taśmą drukarki, wyłączających możliwość stosowania tańszych zamienników oraz wdrożenie odwzorowanych biologicznie przy pomocy drukarki 3D endoprotez stosowanych w medycynie, poprzez zaprojektowanie linii technologicznej i sposobu produkcji endoprotez od zdjęcia 2D i 3D do wydruku odwzorowanej endoprotezy na podstawie prac badawczych prowadzonych przez Skarżącego. Na skutek dokonanej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie Instytucja Wdrażająca - Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w W. (dalej IW) pismem z dnia [...] maja 2014 r. poinformowała Wnioskodawcę, iż złożony wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został odrzucony, albowiem nie uzyskał pozytywnej oceny w wyniku weryfikacji dokonanej zgodnie z kryteriami oceny merytorycznej obligatoryjnej, ponieważ nie spełniał następujących 3 kryteriów: - kryterium nr 4 w brzmieniu "w wyniku realizacji projektu zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt (kryterium nie dotyczy projektów prowadzących do powstania produktów nieposiadających desygnatu materialnego), - kryterium nr 5 w brzmieniu "nowy lub zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu wykazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców oraz posiada przewagi konkurencyjne w stosunku do oferty innych podmiotów działających w branży", - kryterium nr 8 w brzmieniu "wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów działania". Powyższą ocenę Wnioskodawca zaskarżył protestem. Po rozpatrzeniu protestu Minister Gospodarki pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej (IP) pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. poinformował Wnioskodawcę o tym, że protest został uznany za niezasadny. W odniesieniu do kryterium nr 4 organ stwierdził, że uznaje je za niespełnione i wyjaśnił, że w wyniku realizacji projektu przewidziano wprowadzenie dwóch produktów: specjalistycznej biodegradowalnej drukarki igłowej oraz biologicznie odwzorowanej endoprotezy. Z analizy dokumentacji aplikacyjnej wynika, że Wnioskodawca nie dokonał szczegółowego opisu użyteczności powyższych produktów z punku widzenia analizy konkurencji. Dodatkowo, w opinii IP, produkty Wnioskodawcy nie wyróżniają się ulepszonymi cechami istotnymi dla końcowego odbiorcy. Pierwszy z nich stanowi jedynie modyfikację w ramach powszechnie znanej rodziny produktów, natomiast drugi ma być wytwarzany przy pomocy znanej i stosowanej co najmniej od kliku lat technologii druku 3D. Biorąc pod uwagę powyższe, w odniesieniu do drugiego produktu Wnioskodawcy, biologicznie odwzorowanej endoprotezy, za właściwe IP uznała podejście ekspertów, że "Przy produkcji proponowanych endoprotez z wykorzystaniem drukarek umożliwiających druk 3D nie można mówić o innowacji, jako że w tym wypadku Wnioskodawca zakupił produkt innowacyjny. Nie kupuje on bowiem technologii koniecznej do wprowadzenia zasadniczej zmiany do produktu lecz kupuje efekt w postaci produktu innowacyjnego, jakim są drukarki 3D. To sprzęt (drukarki 3D) pozwala na osiągnięcie wymienionych cech usługi, a nie innowacyjne podejście Wnioskodawcy.". Jednocześnie, w opinii IP należało zgodzić się z Wnioskodawcą, iż "drukowane" endoprotezy w branży medycznej mogą stanowić nowość, jednak w tym aspekcie kryterium oceny dokonuje się przez pryzmat technologii, a w przedmiotowym przypadku, jak wskazali eksperci podczas pierwotnej oceny, jest ona znana. IP stwierdziła również, że dołączone do protestu nowe dokumenty, tj. np. opinia o innowacyjności, nie były rozpatrywane przez IP, gdyż możliwość uzupełniania dokumentacji o nowe informacje świadczyłaby o braku zachowania zasady równego dostępu do pomocy. Kryterium nr 5 Instytucja Pośrednicząca uznała za niespełnione z uwagi na brak we wniosku informacji wymaganych Przewodnikiem po kryteriach wyboru. Wskazała, że Wnioskodawca we wniosku o dofinansowanie umieścił jedynie bardzo ogólne opisy, a z punktu widzenia porównań rynkowych, nie dokonał szczegółowej analizy w aspekcie najlepszych produktów konkurencyjnych i nie można na podstawie przedłożonych informacji stwierdzić, iż nowo wytwarzane produkty będą realnie konkurencyjne. Kryterium nr 8 Instytucja Pośrednicząca uznała za niespełnione, ponieważ nieprawidłowo została określona intensywność wsparcia. Wnioskodawca jest mikro przedsiębiorcą. Projekt będzie realizowany w woj. mazowieckim, gdzie maksymalna dopuszczalna pomoc publiczna na część inwestycyjną dla mikro-przedsiebiorców wynosi 50% wydatków kwalifikowanych, natomiast Wnioskodawca ubiega się o 60% wsparcia. Zatem nieprawidłowo została określona intensywność wsparcia. Ponadto IP za słuszny uznała argument oceniającego, że "wydatek dotyczący wyposażenia hali produkcyjnej i biura jest zbyt ogólnie potraktowany. Z opisu nie wynika ile będzie kupionych np. komputerów, ile i jakich mebli biurowych. Cały ten wydatek potraktowany został jako komplet co jest zbyt dużym uogólnieniem i uniemożliwia ocenę racjonalności i adekwatności zakupu do zakresu projektu". Wnioskodawca nie wskazał zarówno źródła informacji, jak również przede wszystkim opisu uzasadnienia i metodologii kalkulacji wydatków. Brak wymaganych danych, w opinii IP uniemożliwia obiektywną ocenę wniosku. Spółka zaskarżyła powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił, gdyż stwierdził, że brak było podstaw do uznania, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa. Odnosząc się do dokonanej oceny spełnienia kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 4 w brzmieniu "W wyniku realizacji projektu zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt (..)" Sąd stwierdził, że skarga jest w tym zakresie uzasadniona w odniesieniu do endoprotezy. IP powołując się na stwierdzenia ekspertów wskazała między innymi, że Wnioskodawca nie kupuje technologii koniecznej do wprowadzenia zasadniczej zmiany do produktu lecz kupuje efekt w postaci produktu innowacyjnego, jakim są drukarki 3D oraz że to sprzęt (drukarki 3D) pozwala na osiągnięcie wymienionych cech usługi, a nie innowacyjne podejście Wnioskodawcy. W proteście Wnioskodawca wyjaśnił, że będąca przedmiotem wniosku biologicznie odwzorowana endoproteza będzie wynikiem zastosowania drukarek 3D oraz zaprojektowanej przez stronę linii technologicznej i sposobu produkcji endoprotez od zdjęcia 2D i 3D poprzez przetworzenie obrazu. Sąd stwierdził, że informacje takie zostały zawarte również w punkcie 15 i 17 wniosku. Zasadnie w skardze skarżąca Spółka podniosła, że to nie produkt w postaci drukarki 3D jest innowacyjny, ale innowacyjny jest opracowany przez Wnioskodawcę proces produkcji i będąca jego wynikiem endoproteza. W odniesieniu do drukarek igłowych biodegradowalnych Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania oceny, iż drukarki te stanowią jedynie modyfikację w ramach powszechnie znanej grupy produktów. IP przywołała stanowisko wyrażone przez IW, która stwierdziła, że "Wnioskodawca planuje wdrożenie nowego typu drukarki igłowej. Jej cechy, tj. biodegradowalność, zwiększenie żywotności, niższy poziom generowanego hałasu czy możliwość zastosowania jedynie oryginalnych pojemników z taśmą barwiącą nie stanowią cech decydujących o zasadniczym ulepszeniu produktu. Jest to element będący modyfikacją oferty rynkowej i odpowiedzią na nią, a więc zgodnie z definicją działania te mają charakter zachowawczy." Zgodnie z brzmieniem kryterium, dotyczy ono wprowadzenia na rynek nowego lub zasadniczo ulepszonego produktu. Wprowadzenie produktu nawet ulepszonego, które to ulepszenia nie zostaną uznane za zasadnicze, powoduje, że kryterium nie jest spełnione. Tak więc IW i IP prawidłowo ustaliły, że kryterium nr 4 nie zostało spełnione. Sąd I instancji uznał, że brak podstaw do podważenia oceny kryterium nr 5. W odniesieniu do drukarki igłowej, IP powołała się na stanowisko IW, która stwierdziła między innymi, że przedstawione cechy będące wg Wnioskodawcy korzyściami stosowania produktu, w opinii oceniającego, nie stanowią przewag konkurencyjnych. Organ stwierdził, że istotne dla odbiorcy mogą okazać się cechy, tj. żywotność i poziom generowanego hałasu, jednak zmiany tych parametrów nie są na tyle znaczące, by decydowały o przewadze konkurencyjnej na rynku. Ta opinia, co do której brak jest podstaw do jej podważenia, jest wystarczająca do uznania, że kryterium nr 5 w odniesieniu do drukarki igłowej nie zostało spełnione. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru nowe cechy produktu, które nie będą powodować istotnej zmiany przydatności użytkowej produktu lub nie będą zauważalne przez odbiorcę produktu oraz nie przesądzą o jego konkurencyjności, nie będą stanowiły podstawy do uznania kryterium za spełnione. Odnośnie endoprotezy Sąd zauważył, że IW stwierdziła, iż "Dla proponowanej technologii wytwarzania endoprotezy kryterium nie jest spełnione, gdyż tego typu produkty od dawna są dostępne na rynku, brak jest przewag konkurencyjnych. Nie odniesiono się do aktualnej oferty rynkowej produktów konkurencyjnych i substytutów." IP natomiast stwierdziła, że z punktu widzenia porównań rynkowych Wnioskodawca nie dokonał szczegółowej analizy w aspekcie najlepszych produktów konkurencyjnych, w związku z czym nie można stwierdzić, że nowo wytworzone produkty będą realnie konkurencyjne. We wniosku brak jest istotnie analizy w aspekcie produktów konkurencyjnych. Sąd uznał, że stwierdzenie Wnioskodawcy, że na rynku nie ma produktów konkurencyjnych, jest niewystarczające, bowiem stosowane są endoprotezy i należało wykazać przewagi konkurencyjne nowej endoprotezy do tych obecnie stosowanych, nawet jeżeli są to protezy innego typu. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące kryterium nr 8. Zdaniem Sądu zarówno IW jak i IP prawidłowo uznały, że kryterium to nie zostało spełnione z dwóch powodów. Po pierwsze, nieprawidłowo została określona intensywność wsparcia na 60%, a nie na 50%. Wbrew stanowisku skarżącej błąd ten nie mógł być potraktowany jako omyłka pisarska, w punkcie 24 wniosku wnioskowana intensywność wsparcia została określona na 59,97%, a wnioskowana intensywność wsparcia dla tzw. wydatków inwestycyjnych projektu na 60%. Zgodnie z zapisem Przewodnika po kryteriach wyboru w ramach tego kryterium weryfikacji przez oceniających podlegać będzie również zgodność określonej przez wnioskodawcę intensywności wsparcia (tj. wnioskowanego udziału % kwoty dofinansowania w kwocie wydatków kwalifikowanych) z posiadanym przez wnioskodawcę statusem oraz z zapisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, (Dz.U. z 2012 r. poz. 438 z późn. zm.). Błędne wskazanie intensywności wsparcia powoduje, że kryterium nr 8 nie może być uznane za spełnione. Sąd podzielił również stanowisko IP dotyczące niespełnienia kryterium nr 8 z tego powodu, że wydatek dotyczący wyposażenia hali produkcyjnej i biura jest zbyt ogólnie potraktowany. Z opisu nie wynika ile będzie kupionych np. komputerów, ile i jakich mebli biurowych. Nie wskazano cen jednostkowych poszczególnych rzeczy. Sąd podkreślił, iż możliwość zwrócenia się do Wnioskodawcy o wyjaśnienia dotyczące treści wniosku jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Przewodniczącego Komisji Konkursowej, co wynika z § 7 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Zatem, zdaniem Sądu, strona nie może skutecznie stawiać zarzutu nieskorzystania z tego uprawnienia. Sąd uznał za prawidłowe ustalenia Ministra Gospodarki, iż nie zostały spełnione kryteria merytoryczne obligatoryjne nr 4 w odniesieniu do drukarki oraz nr 5 i 8 w odniesieniu do obu urządzeń, co wykluczało przekazanie wniosku do dalszej oceny i ewentualnie przyznanie dofinansowania. Wskazał, iż zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. Sąd może uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a więc, jeżeli stwierdzi wydanie zaskarżonego aktu z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającego na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Podkreślił Sąd, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu ocena merytoryczna obligatoryjna dokonywana jest w systemie "zero-jedynkowym", a do oceny merytorycznej fakultatywnej przekazywane są tylko te wnioski o dofinansowanie, które spełniły wszystkie kryteria oceny merytorycznej obligatoryjnej. Zatem z zapisu tego wynika, że niespełnienie chociażby jednego kryterium merytorycznego obligatoryjnego powoduje, że wniosek nie jest przekazywany do dalszej oceny, czyli nie może uzyskać wnioskowanego dofinansowania. W tej sytuacji skarga podlegała oddaleniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. Sp. o.o., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. polegające na nieuwzględnieniu skargi Skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Ministra Gospodarki, w sytuacji gdy Skarżący spełnił wymogi formalne i merytoryczne, a ocena projektu została przeprowadzona przez Ministra Gospodarki w sposób naruszający prawo – z naruszeniem powinności rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania ustanowionej w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. - i polegała na błędnym uznaniu, iż: 1. Skarżący nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 4 w brzmieniu "W wyniku realizacji projektu zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt" w odniesieniu do drukarek igłowych biodegradowalnych; 2. Skarżący nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 5 w brzmieniu "W wyniku realizacji projektu zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu, wykazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców oraz posiada przewagi konkurencyjne w stosunku do oferty innych podmiotów działających w branży" w odniesieniu do drukarek igłowych biodegradowalnych oraz endoprotez; 3. Skarżący nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 8 w brzmieniu "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów działania", przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiło podstawę oddalenia skargi. W związku z powyższym wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także o zasądzenie od Ministra Gospodarki na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że Sąd I instancji nie dokonał interpretacji pojęcia zasadniczego ulepszenia, podczas gdy właśnie wykładnia tego kryterium była źródłem sporu pomiędzy stronami. Argumentacja Skarżącego szczegółowo odnosiła się do wielu aspektów zagadnienia wprowadzenia na rynek zasadniczo ulepszonego produktu - biodegradowalnej drukarki igłowej w kontekście zgodności z prawem oceny dokonanej przez Organ. Natomiast Sąd nie wyraził uzasadnienia własnego stanowiska, przyjmując jedynie za słuszne stanowisko Organu, iż drukarki igłowe biodegradowalne stanowią jedynie modyfikację w ramach powszechnie znanej grupy produktów. Sąd tym samym zaniechał weryfikacji zgodności z prawem kryteriów i sposobu procesu ocennego dokonywanego przez Organ, w szczególności nie odniósł się do okoliczności pominięcia przez Organ argumentacji zawartej na stronach 11, 14, 15 23-27, 30-33 wniosku. Sąd I instancji, powielając niejako uchybienia Organu, w ogóle nie odniósł się do podnoszonej w skardze okoliczności pominięcia przez Organ faktu, iż planowana do wdrożenia drukarka igłowa posiadać będzie aż pięć ulepszeń. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 31 u.z.p.p.r., jak również art. 26 ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. UE L. z 2006 r. Nr 210, str. 25 ze zm.), poprzez zaniechanie rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru do dofinansowania oraz pominięcie i nieuwzględnienie wielu treści i opisów przedstawionych we wniosku, w załącznikach złożonych do wniosku o dofinansowanie, jak również poprzez niezbadanie istoty wniosku, jego pobieżną ocenę bez rozpoznania istoty przedstawionych rozwiązań innowacyjnych oraz oczywiste sprzeczności twierdzeń Organu w stosunku do treści zawartych we wniosku o dofinansowanie. Ponadto Sąd I instancji nie odniósł się do okoliczności całkowitego pominięcia przez organ rozważań Skarżącego w przedmiocie sytuacji rynkowej dotyczącej ww. dwóch produktów. I tak w odniesieniu do drukarek Skarżący w treści wniosku wskazał, że na rynku znajdują się produkty firm konkurencyjnych — E. i O. i w tym zakresie przeprowadził analizę konkurencyjności. Z kolei w części dotyczącej endoprotez Sąd nie wziął pod uwagę, iż w treści wniosku w punkcie 17, jak również w opinii wykazano, iż wniosek w zakresie w jakim dotyczy on endoprotez, dotyczy produktu nieistniejącego zarówno na rynku polskim, jak i europejskim - w treści wniosku wyraźnie zaznaczono, iż brak jest możliwości porównania produktów konkurencyjnych, jako że takie, na chwilę składania wniosku, nie istnieją na rynku. Wprawdzie zauważył, że skarga pozostaje uzasadniona w zakresie endoprotez, albowiem są one produktem innowacyjnym, ale uznał, jakoby kryterium obligatoryjne nr 5 nie zostało spełnione przez Skarżącego. Mając zatem na uwadze idącą niekonsekwencję w rozumowaniu Sądu, która ujawnia się na tle rozbieżnej oceny kryteriów obligatoryjnych 4 i 5 w odniesieniu do endoprotez, należało uznać, iż Sąd niewystarczająco rozpoznał istotę zagadnienia i ocenił skargę całkowicie dowolnie, sprzecznie ze stanem faktycznym, bez uwzględnienia badań i dokładnych analiz wynikających wprost z treści wniosku o dofinansowanie. Skarżący podkreślił też, że w sytuacji gdy we wniosku o dofinansowanie wystąpił oczywisty błąd, mając na uwadze całokształt wniosku, należało zwrócić się do wnioskodawcy o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości. Wyciągnięcie negatywnych dla strony konsekwencji w wyniku późniejszej kontroli nie daje się pogodzić z zasadą uwzględniania przy załatwianiu spraw słusznego interesu obywateli oraz zadaniami Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, do których należy zarządzanie funduszami z budżetu państwa i Unii Europejskiej, przeznaczonymi na wspieranie przedsiębiorczości i innowacyjności. Ponadto z treści wniosku o dofinansowanie wprost wynikało, obsługa projektu wymagać będzie 23 stanowisk pracowniczych, co w sposób oczywisty prowadzi do wniosku, iż wiąże się to z koniecznością zakupu 23 komputerów, 23 biurek, 23 krzeseł, 23 zestawów materiałów biurowych. Jako że w treści wniosku o dofinansowanie została podana łączna kwota wydatków, mających zostać przeznaczone na powyższe cele, kalkulacja kosztów obsługi poszczególnych stanowisk nie mogła budzić wątpliwości. Zatem Sąd wadliwie skontrolował ocenę organu w kwestii niespełnienia kryterium nr 8. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania, której tu nie stwierdzono, bierze pod rozwagę z urzędu. Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przyjmuje się też, że ograniczenie uzasadnienia zgłoszonych zarzutów do odesłania do argumentacji zawartej w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niezgodne z art. 176 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 257/11, basa orzeczeń nsa.gov.pl). W przypadku postawienia Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez to, iż wadliwie nie dostrzegł naruszenia przepisów przez organ, konieczne jest wskazanie tychże uregulowań oraz uprawdopodobnienie istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, czyli wymaga dowiedzenia istnienia związku polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Zatem prawidłowość stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji, w szczególności w zakresie oceny przyjętego stanu faktycznego, strona zobowiązana jest kwestionować w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania związanych z dokonywaną w tym zakresie oceną. Przy czym, co też istotne, ewentualne mankamenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku strona może kwestionować zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Pamiętać jednak należy, że przy ocenie skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uwzględnić trzeba, iż przepis ten - jako przepis procesowy – może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko i wyłącznie wtedy, gdy jego naruszenie miało wpływ, i to istotny, na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca musi wykazać. Dodać też wypada, że wprawdzie z uznania za jeden z elementów uzasadnienia przytoczenia zarzutów skargi wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze, nie oznacza to jednak, że dla spełnienia tego wymogu sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 16/12, lex 1328793). Istotne jest i to, że w orzecznictwie podnosi się, iż nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1133/11). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, zważywszy przy tym na treść zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz stanowisko Sądu I instancji, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie zasługiwał na uwzględnienie. W petitum skargi kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Natomiast w myśl art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Uchybienie ww. przepisom postępowania skarżąca upatruje w tym, że Sąd I instancji błędnie ocenił za organem, iż nie spełniła ona trzech kryteriów merytorycznych obligatoryjnych (nr 4, 5 i 8). Uzasadniając te zarzuty, skarżąca w głównej mierze podnosi, że Sąd I instancji powielił ocenę organu, nie przedstawił uzasadnienia własnego stanowiska oraz nie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze. Zarzuty te nie są zasadne. Brak podstaw do uznania, że Sąd I instancji błędnie zaakceptował ocenę organu co do niespełnienia kryterium nr 4 w odniesieniu do drukarek igłowych biodegradowalnych. Kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 4 stanowi: W wyniku realizacji projektu zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt (kryterium nie dotyczy projektów prowadzących do powstania produktów nieposiadających desygnatu materiałowego). Przy ocenie powyższego kryterium należało uwzględnić wymogi zawarte w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach POIG" (dalej: Przewodnik), gdzie wskazano nazwę oraz opis każdego kryterium, a także sposób jego oceny. W przypadku kryterium nr 4 w Przewodniku wskazano, że wszystkie inwestycje mają prowadzić do innowacji produktowej, tj. do powstania i wprowadzenia na rynek docelowy nowego lub zasadniczo ulepszonego produktu (wyrobu lub usługi). Przez innowację produktową określono w szczególności wprowadzenie na rynek przez dane przedsiębiorstwo nowego wyrobu lub usługi, lub znaczące ulepszenie oferowanych uprzednio wyrobów lub usług w odniesieniu do ich charakterystyk lub przeznaczenia. W przypadku gdy efektem inwestycji jest zasadniczo ulepszony produkt, jak wskazano w Przewodniku, ocena dokonana będzie na podstawie przedstawionej przez wnioskodawcę szczegółowej analizy zmian dokonanych na produkcie prowadzących do powstania znaczącej wartości dodanej. Pod uwagę brana będzie jedynie zasadnicza zmiana na produkcie, której nie wprowadził dotąd żaden inny producent na rynku docelowym. Ocenie będzie również podlegać, czy zasadnicza zmiana będzie istotna dla końcowego odbiorcy. Jednocześnie w uwadze 1 do tego opisu kryterium nr 4 wyjaśniono, że nie stanowią innowacji produktowej działania zachowawcze, tj. działania na produkcie w celu uzyskania zgodności z właściwymi krajowymi lub międzynarodowymi standardami lub działania podejmowane w odpowiedzi na działania konkurencji, w tym powielanie lekkich modyfikacji rozwiązań dostępnych na rynku. Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną oceną organu w powyższym zakresie miał na uwadze ww. wskazówki wynikające z Przewodnika. Nie jest przy tym, tak jak zarzuca skarżąca, że Sąd I instancji nie dokonał interpretacji pojęcia "zasadniczego ulepszenia". Przedmiotowy zarzut został szczegółowo zdefiniowany w Przewodniku, co wyżej wykazano. Dodać należy, że na szczegółowe treści Przewodnika dotyczące kryterium nr 4 odwołał się Minister Gospodarki w informacji z [...] czerwca 2014 r., będącej wynikiem rozpatrzenia wniesionego protestu (str. 2-4 informacji). Zarzuty zawarte w skardze do WSA (str. 10-11), w których skarżąca powoływała się na definicję innowacji produktowej zawartą w Przewodniku, w istocie dotyczyły wadliwej zdaniem skarżącej oceny wskazanych przez nią we wniosku parametrów technicznych drukarki igłowej biodegradowalnej. Zatem zarzuty te nie odnosiły się do wykładni pojęcia "zasadniczego ulepszenia" lecz zmierzały do zakwestionowania oceny organu w kwestii ustaleń faktycznych. Do tak zakreślonych zarzutów odniósł się Sąd I instancji, podkreślając przy tym, że kryterium nr 4 dotyczy wprowadzenia na rynek nowego lub zasadniczo ulepszonego produktu. Przy czym wprowadzenie produktu nawet ulepszonego, które to ulepszenia nie zostaną uznane za zasadnicze, powoduje, że to kryterium nie jest spełnione. Sąd zaakceptował przy tym ocenę organu, iż przedmiotowa drukarka jest jedynie modyfikacją dotychczas występującego produktu w tej grupie produktów. Wbrew zarzutom skarżącej, przy tej ocenie Sąd miał na uwadze, że organ oceniając spełnienie kryterium nr 4, badał cechy wskazane we wniosku. Te cechy to: biodegradowalność, zwiększenie żywotności, niższy poziom generowanego hałasu, możliwość zastosowania jedynie oryginalnych pojemników z taśmą barwiącą. Przy ocenie, czy tak określone parametry produktu stanowią znaczące ulepszenie dotychczasowego wyrobu funkcjonującego na rynku, zwrócono uwagę, iż wskazane we wniosku "wykorzystanie zabezpieczonej przed kopiowaniem kasety z taśmy do drukarki igłowej" stanowi zmianę produktu, która z punktu widzenia użytkownika nie stanowi ulepszenia. Generalnie zaś opisane cechy drukarki stanowią jedynie modyfikację istniejącego produktu, a tego rodzaju działania mają charakter zachowawczy. Dodać należy, że w przeprowadzonej ocenie podkreślono też, iż analiza dokumentacji aplikacyjnej wskazuje, że wnioskodawca nie dokonał szczegółowego opisu użyteczności tego produktu, który nadto nie wyróżnia się ulepszonymi cechami istotnymi dla końcowego odbiorcy. Skarżąca kwestionując tego rodzaju ocenę, zarzuca, że Sąd I instancji nie uwzględnił podnoszonej przez nią w skardze, a pominiętej przez organ argumentacji, zawartej na stronach 11, 14, 15, 23-27, 30-33 wniosku, w której wskazano na pięć ulepszeń przedmiotowej drukarki. Otóż tak sformułowany i uzasadniony zarzut nie może być trafny w świetle argumentacji zawartej w zaskarżonej informacji o ocenie projektu oraz przy uwzględnieniu stanowiska Sądu I instancji. Skarżąca co prawda wskazuje na ulepszenia tego produktu w postaci zastosowania elementów tytanowych w miejscach najbardziej eksploatowanych (głowice, karetki, traktowy), wykonanie 60% części drukarki z materiału biodegradowalnego, wyciszenie drukarki do 48 dB, tj. o ok. 30% w stosunku do drukarek dostępnych na rynku, pięciokrotne zwiększenie żywotności przekładki czy zastosowanie kaset z taśmą barwiącą zabezpieczoną przed kopiowaniem. Jednakże brak jakiegokolwiek powiązania tak wskazanych parametrów produktu z konkretnymi informacjami technicznymi w tym zakresie, zawartymi w treści wniosku, nie pozwala na ich wnikliwą weryfikację. Nie można uznać bowiem za prawidłowe wskazanie jedynie konkretnie ponumerowanych stron wniosku (w liczbie 13) bez precyzyjnego odniesienia się do treści w nich zawartych, a dotyczących konkretnych parametrów technicznych produktu. Zauważyć przy tym trzeba, że wniosek na powołanych przez skarżącą stronach dotyczy obu produktów. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w Przewodniku, dotyczącymi kryterium nr 4 – oceny tego kryterium dokonuje się według opisu we wniosku oraz wiedzy eksperta oceniającego. Dlatego we wniosku muszą być podane konkretne dane umożliwiające dokonanie oceny. Organ w informacji z [...] czerwca 2014 r. odwołał się do powyższej uwagi z Przewodnika i wywiódł, że ocena kryterium nr 4 dokonywana jest przede wszystkim na podstawie pkt 17 wniosku o dofinansowanie. Wskazał przy tym, powołując informacje zawarte w pkt 17 Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach POIG, jakie dane i analizy techniczne itp. powinny się znaleźć we wniosku w celu umożliwienia oceny czy przedstawione przez wnioskodawcę zmiany dokonane na produkcie prowadzą do powstania znaczącej wartości dodanej. Co istotne, zważywszy na treść art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. oceny spełnienia kryterium dokonuje się przy udziale ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę. Nie jest kwestionowane, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona przy udziale ekspertów zarówno na etapie oceny wniosku, jak i na etapie autokontroli, którzy uznali, że w dokumentacji aplikacyjnej brak było szczegółowego opisu użyteczności przedmiotowej drukarki. Sąd I instancji ocenę tę zaakceptował. Natomiast w skardze kasacyjnej nie przedstawiono konkretnych argumentów, które pozwalałyby przyjąć, że ocena ta narusza prawo. Nie jest przy tym wystarczające podkreślanie, że skarżąca w skardze podnosiła zarzuty naruszenia art. 31 u.z.p.p.r. oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez pominięcie i nieuwzględnienie wielu treści i opisów przedstawionych we wniosku i załącznikach bez bliższego sprecyzowania, o jakie treści wniosku bądź też o które załączniki wniosku chodzi. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, zarówno Instytucja Zarządzająca, jak i Instytucja Pośrednicząca na etapach przeprowadzanej oceny korzystała z instytucji eksperta. Nie sposób wobec takiej argumentacji skargi przyjąć, że przy przeprowadzanej ocenie wniosku o dofinansowanie nie uwzględniono kryteriów mających zastosowanie do programu operacyjnego, do którego zgłoszony był wniosek. Zatem o naruszeniu ww. przepisów nie może być mowy. Tym samym zarzuty dotyczące wadliwej oceny przez Sąd I instancji niespełnienia kryterium nr 4 należało uznać za chybione. Nie są też usprawiedliwione zarzuty dotyczące kryterium nr 5. Kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 5 stanowi: Nowy lub zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu wykazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców oraz posiada przewagi konkurencyjne w stosunku do oferty innych podmiotów działających w branży. Według wskazań Przewodnika do tegoż kryterium, zarówno nowy, jak i zasadniczo ulepszony produkt musi wykazywać się nowymi funkcjonalnościami, które mają istotne znaczenie dla odbiorców produktu oraz cechami wyróżniającymi go w stosunku do produktów znajdujących się w ofercie konkurencyjnych podmiotów działających w tej samej branży. Zatem nowe cechy produktu, które nie będą powodować istotnej zmiany przydatności użytkowej produktu lub nie będą zauważalne przez odbiorcę produktu oraz nie przesądzą o jego konkurencyjności, nie będą stanowiły podstawy do uznania kryterium za spełnione (wówczas tylko "formalnie" produkt jest znacząco zmieniony). Jednocześnie zgodnie z wymogami Przewodnika w przypadku zasadniczo ulepszonego produktu weryfikowane będzie dodatkowo jakie nowe cechy funkcjonalne będą go odróżniać od konkurencyjnych produktów, dostępnych na rynku. Należy zatem wymienić cechy nowego produktu oraz cechy (parametry porównywalnych produktów konkurencyjnych), a także określić w jakiej fazie cyklu życia znajdują się produkty konkurencyjne (substytucyjne). Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną ocenę organu w powyższym zakresie miał na uwadze ww. wskazówki wynikające z Przewodnika. Ponieważ kastor formułując zarzuty w powyższym zakresie jedynie podnosi, że Sąd I instancji nie dokonał wykładni rozważanego zarzutu, tak jak i przy kryterium nr 4, zatem dla wykazania nietrafności tej argumentacji należy w całej rozciągłości odwołać się do argumentacji prawnej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie tak sformułowanego zarzutu wobec kryterium nr 4. Także i w tym wypadku nie chodzi o brak wykładni treści kryterium nr 5, lecz o to, czy prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, który zaakceptował ocenę organu w tym zakresie. Podkreślić więc należy, że przede wszystkim organ w informacji z dnia [...] czerwca 2014 r., w której nie uwzględnił wniesionego protestu, bardzo dokładnie odwołał się przy wykładni treści kryterium nr 5 do wytycznych z Przewodnika, przenosząc je następnie do oceny konkretnych treści zawartych we wniosku o dofinansowanie i zanalizował ocenę zawartą w informacji z 9 maja 2014 r. To stanowisko w całej rozciągłości zaakceptował Sąd I instancji. Z oceny tej zaś wynika, że przedstawione przez wnioskodawcę cechy jako korzyści stosowania produktu nie mogły być uznane za przewagi konkurencyjne. Oznacza to, że Sąd zaakceptował ocenę, z której wynika, że istotne dla odbiorcy mogą okazać cechy takie, jak żywotność i poziom generowanego hałasu, ale zmiany tych parametrów (chodzi o drukarkę igłową) nie są na tyle znaczące, by decydowały o przewadze konkurencyjnej na rynku. Natomiast wykorzystanie materiałów biodegradowalnych czy zabezpieczenie drukarki przed wymianą taśmy barwiącej na nieoryginalną nie świadczą o użyteczności produktu dla odbiorcy końcowego. Brak możliwości zastosowania zamienników (co jest korzystne tylko dla producenta) przy wysokiej cenie oryginalnych kaset z taśmą barwiącą (i uzależnieniu tylko od jednego dostawcy – producenta) może nawet być czynnikiem sprawiającym, że produkt będzie mniej konkurencyjny na rynku, a odbiorca końcowy wybierze ofertę bardziej elastyczną. Sąd uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania oceny organu i w swych wnioskach odwołał się do stosownych wskazań wynikających z Przewodnika odnośnie kryterium nr 5. Skarżąca kwestionując stanowisko Sądu, zarzuca, że nie odniósł się on do okoliczności całkowitego pominięcia przez organ rozważań z wniosku w przedmiocie sytuacji rynkowej dotyczącej spornej drukarki. Wskazuje przy tym, że we wniosku odniosła się do produktów firm konkurencyjnych – E. i O. Otóż, zarzuty te są chybione z tego powodu, że aczkolwiek Sąd w motywach zaskarżonego wyroku nie odwołał się do stanowiska organu w tym zakresie, to jednakże całość wywodów Sądu wskazuje, że tę argumentację organu uznał za trafną. Organ zaś bardzo wyraźnie w zaskarżonej informacji wskazał, że oceny kryterium nr 5 dokonuje się przede wszystkim na podstawie pkt 17 i 19 wniosku o dofinansowanie. Odwołując się do treści Instrukcji wypełniania wniosku, wskazał przy tym jakiego rodzaju analizy potrzeb, wymagań i innych cech funkcjonalności produktów w tej części wniosku należało przedstawić w celu jego merytorycznej oceny. Następnie organ wyjaśnił, że w tej kwestii wnioskodawca w przypadku drukarki igłowej przedstawił cechy produktu wytwarzanego w ramach realizacji projektu. Odniósł się do głównych konkurentów. Jednakże wykonując analizę podobnych rozwiązań funkcjonujących na świecie, wnioskodawca nie określił w jaki sposób planuje konkurować z operującymi już na tym rynku producentami. We wniosku nie podano przewidywanego kosztu drukarek jakie byłyby wytwarzane. Reasumując tę ocenę, organ uznał, że analiza dokumentacji wskazuje na bardzo ogólne opisy, a z punktu widzenia porównań rynkowych, wnioskodawca nie dokonał analizy w aspekcie najlepszych produktów konkurencyjnych. Nie są więc trafne zarzuty, że przedstawiona przez wnioskodawcę analiza konkurencyjności nie została co do istoty rozpatrzona. Stanowisko wnioskodawcy przedstawione w tej kwestii we wniosku po prostu zostało ocenione negatywnie, zaś w skardze kasacyjnej brak jakiejkolwiek argumentacji, która podważałaby tę ocenę organu, ostatecznie zaakceptowaną przez Sąd I instancji. Powyższe uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego w całej rozciągłości odnoszą się do zarzutów w zakresie kryterium nr 5 w stosunku do drugiego produktu, tj. technologii wytwarzania endoprotez. Sąd I instancji zaakceptował ocenę organu, że w przypadku endoprotez wnioskodawca nie dokonał szczegółowej analizy w aspekcie najlepszych produktów konkurencyjnych z punktu widzenia porównań rynkowych. Sąd uznał, że nie jest wystarczającym stwierdzenie wnioskodawcy, iż na rynku nie ma produktów konkurencyjnych, gdyż są stosowane endoprotezy i należało wykazać przewagi konkurencyjne nowej endoprotezy do tych obecnie stosowanych, nawet jeżeli są to protezy innego typu. Stanowisko to nie zostało skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej, w której jedynie podnosi się, że w treści pkt 17 wniosku oraz w opinii wykazano, że dotyczy on nieistniejącego dotąd na rynku produktu i brak możliwości porównania produktów konkurencyjnych. Wskazać należy, że według wskazań Przewodnika w przypadku nowego produktu we wniosku należy wskazać unikalne korzyści jakie produkt dostarczy potencjalnym odbiorcom, które będą mogły stanowić jednocześnie przewagi konkurencyjne w stosunku do produktów znajdujących się w ofercie konkurencyjnych podmiotów działających w tej samej branży. To zaś oznacza, że o ile projekt dotyczy nieistniejącego dotąd produktu, to we wniosku muszą być przedstawione takie informacje, które pozwolą na ocenę w zakresie analizy rynkowej produktów, które dotychczas w zastępstwie projektowanego wyrobu występowały. Bez tej analizy nie jest możliwa ocena, że nowo wytwarzane produkty będą realnie konkurencyjne. W skardze kasacyjnej nie wskazano takich argumentów. Zaś odwoływanie się do bliżej niesprecyzowanej "opinii" nie może być zasadne, skoro na etapie oceny projektu ustalono, że załączone do protestu dokumenty, jak np. opinia innowacyjności, nie były uwzględniane przez Instytucję Pośredniczącą, gdyż nie były one załączone do wcześniejszej dokumentacji wniosku na etapie oceny przez Instytucję Wdrażającą. Tych ustaleń skarżąca zaś nie zakwestionowała. (str. 25). Nie są trafne zarzuty wskazujące na sprzeczność stanowiska Sądu I instancji w stosunku do endoprotez, gdyż ocena ta dotyczy różnych kryteriów merytorycznych. Za całkowicie chybione należało uznać zarzuty dotyczące kryterium nr 8, które stanowi, że "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów działania". Zgodnie z wytycznymi z Przewodnika, w ramach tego kryterium weryfikacji przez oceniających podlega zgodność określonej przez wnioskodawcę intensywności wsparcia z posiadanym przez wnioskodawcę statusem oraz z zapisami rozporządzenia MRR z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach POIG, 2007-2013 (Dz. U. z 2012 r. poz. 438 ze zm.). W tym celu oceniający są zobowiązani sprawdzić prawidłowość określenia przez wnioskodawcę posiadanego statusu MŚP. Skarżąca zarzuca, że Sąd I instancji wadliwie przyjął ocenę tego kryterium przez organ, gdyż nie uznał, że Komisja Konkursowa mogła wezwać ją do wyjaśnienia treści wniosku. Zarzut ten jest chybiony. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 9 Regulaminu konkursu, w trakcie oceny merytorycznej, na wniosek Członków Oceniających KK, którzy powzięli wątpliwości na etapie oceny co do informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie, Przewodniczący KK, jeżeli uzna za zasadne, może zwrócić się do Wnioskodawcy o wyjaśnienia dotyczące treści wniosku. Wnioski o wyjaśnienia będą kierowane jedynie w przypadku braku możliwości dokonania jednoznacznej oceny. Jednakże z przepisu tego wynika, że procedura wyjaśniania treści wniosku nie jest obligatoryjna, uruchamiana jest na wniosek oceniającego eksperta. Procedura ta nie może zmierzać do naprawienia wad wniosku istniejących w chwili jego złożenia, a mających zasadnicze znaczenie dla jego oceny. Wbrew zarzutom skarżącej, Komisja Konkursowa nie była zobligowana do zastosowania powyższej procedury, która nie ma charakteru obowiązującego. Nadto treść wniosku w tym zakresie nie była wątpliwa lecz wskazywała na wyraźną jego wadliwość co do nieprawidłowości określenia wysokości intensywności wsparcia. Nie jest też trafna argumentacja, że poz. 24 i 25 wniosku, które są podstawą do oceny merytorycznej kryterium nr 8, były wypełnione dokładnie i precyzyjnie i pozwalały na określenie wysokości poszczególnych wydatków. Cechują się one wysokim stopniem ogólności. Zatem ocena Sądu I instancji w tej kwestii jest prawidłowa. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a.