II GSK 2658/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1323/13 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz D. W. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1323/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi D. W., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę przedsiębiorcy D. W. za okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Łączna kwota kary za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 538.500 zł. Na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. kwotę kary ograniczono do wysokości 15.000 zł. W kontrolowanym okresie wg oświadczenia skarżącego, firma nie zatrudniała kierowców na podstawie umów o pracę. Usługi "kierowcy" świadczone były przez inne podmioty, a pojazdy będące w posiadaniu skarżącego zostały wydzierżawione. Z uwagi na powyższe, przedsiębiorca nie posiadał: tarcz z tachografów analogowych (wykresówek), plików z danymi z tachografów cyfrowych i kart kierowców, orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz nie prowadził ewidencji czasu pracy kierowców. Poza złożonym oświadczeniem, przedsiębiorca nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentu potwierdzającego fakt powierzenia wykonywania czynności "usług kierowcy" innym podmiotom, nie okazał faktur sprzedaży bądź umów wydzierżawienia pojazdów. Mając na uwadze, iż kontrolowany podmiot nie posiada stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, przewozy wykonywane były na podstawie zaświadczenia nr [...], na przewozy drogowe na potrzeby własne, przez kierowców niebędących pracownikami firmy, przedsiębiorca nie prowadził dokumentacji pracy kierowców, stwierdzone zostały naruszenia. Ustalenia kontroli opisano w protokole kontroli z dnia [...] lutego 2011 r. Decyzją z [...] października 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2012 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lipca 2012 r. nałożył na D. W. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł – na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.), zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. za: 1) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 2) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Po ponownym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ wskazał, że: przewozy wykonywane były na rzecz przedsiębiorcy D. W., na podstawie zezwolenia nr [...], wydanego dla: Firma Handlowo-Usługowa "A. & K. " D. W.; kierowcy wykonujący przewozy nie zostali zatrudnieni na podstawie umów o pracę; przedsiębiorca nie posiadał tarcz z tachografów analogowych (wykresówek); plików z danymi z tachografów cyfrowych i kart kierowców; orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz nie prowadził ewidencji czasu pracy kierowców. Biorąc pod uwagę powyższe, organ na podstawie art. 92a ust. 1,6,7 u.t.d i zał. nr 3, lp. 1.1 stwierdził wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – co zagrożone jest sankcją 8.000 zł. Organ uznał, że w okresie objętym kontrolą kierowcy: R. Ł., B. B., W. W., T. K., T. Ż., J. W. wykonywali przewozy drogowe na rzecz kontrolowanego podmiotu, pomimo iż nie zostali zatrudnieni przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę. Oznacza to, że przedsiębiorca naruszył art. 5 ust. 1 u.t.d. W ocenie organu suma kar za powyższe naruszenie wyniosła 525.000 zł (1050 dni x 500 zł). Decyzją z [...] grudnia 2012 r. GITD utrzymał powyższą decyzję w mocy. Pismem z [...] lutego 2012 r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji GITD z [...] grudnia 2012 r. Ponadto pismem z [...] lutego 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję GITD z [...] grudnia 2012 r. Decyzją z [...] lipca 2013 r. GITD stwierdził nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. z uwagi na nierozpatrzenie wniosku strony z [...] września 2012 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] lipca 2012 r. Postanowieniem z [...] lipca 2013 r. organ II instancji przywrócił stronie termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z [...] lipca 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy . Organ przywołując dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że decyzją z [...] października 2011 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł z tytułu naruszenia u.t.d. Kontrola objęła okres od dnia [...] marca 2011 r. do [...] marca 2012 r. W kontrolowanym okresie oraz w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 3 kierowców. W ocenie GITD kontrola w przedsiębiorstwie wykazała, iż skarżący dysponuje zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanym [...] października 2009 r. przez Ministra Infrastruktury. Nadto jak wynika z treści pisma Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta K. z [...] lutego 2011 r., skarżący nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W treści pisma Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z [...] lutego 2011 r. wskazano, iż nie zgłosił do posiadanego zaświadczenia nr [...] pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W toku kontroli strona okazała szereg dokumentów finansowo-księgowych wystawionych na rzecz F.H.U. A. & K. D. W. za usługę "kierowca": 1) 5 rachunków wystawionych przez J. W. Transport Drogowy Towarów; 2) 6 faktur VAT wystawionych przez T. Ż.; 3) 3 faktury VAT wystawione przez T. K.; 4) 7 rachunków wystawionych przez W. W.; 5) 7 faktur VAT wystawionych przez B. B. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." ; 6) 8 faktur VAT wystawionych przez R. Ł. "U. T.". W toku kontroli D. W. złożył oświadczenie, że: przedsiębiorstwo w kontrolowanym okresie nie zatrudniało ani jednego kierowcy na umowę o pracę, w kontrolowanym okresie usługi kierowcy świadczyły firmy: R. Ł., B. B., W. W., T. K., T. Ż., J. W., w okresie objętym kontrolą firma nie świadczyła przewozów drogowych, pojazdy powyżej 3,5 tony zostały przez przedsiębiorcę wydzierżawione, a w związku tym firma nie posiada tarcz tachografu, plików z danymi cyfrowymi, dokumentów związanych z zatrudnieniem, umowa na dzierżawę aut została zagubiona w C.. Organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się szereg kopii faktur VAT z 2010 r. oraz 2011 r. za zakup paliwa dla pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...], gdzie jako nabywca widnieje F.H.U. A. & K. D. W.. Mając na uwadze tak opisany stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że strona wykonywała transport drogowy rzeczy bez wymaganej licencji. Teza jakoby za transport drogowy odpowiadała spółka J. L. zdaniem organu nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Strona nie okazała żadnej umowy cywilnoprawnej, z której wynikałoby, w jaki sposób przedsiębiorca D. W. jest powiązany z tą spółką. Co więcej, strona nie przedstawiła umów dzierżawy pojazdów rzekomo wydzierżawionych tej spółce. Skoro strona w kontrolowanym okresie nie wykonywała przewozów drogowych, to niewyjaśnioną pozostaje kwestia dlaczego w 2010 r. oraz 2011 r. dokonywała zakupów paliwa oraz oleju napędowego dla pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...], które to pojazdy miały w tym okresie pozostawać w dzierżawie u innego podmiotu. Zdaniem GITD argumenty strony o niewykonywaniu przewozów drogowych stoją w sprzeczności z rachunkami oraz fakturami wystawionymi przez kierowców wykonujących na rzecz strony usługi kierowania pojazdami. Skoro kierowcy ci wystawiali rachunki oraz faktury za usługę opisaną jako "usługa kierowcy" na rzecz F.H.U. A. & K. D. W., to tym samym organ przyjął, iż pracę w postaci kierowania pojazdem samochodowym świadczyli na rzecz D. W., a nie na rzecz innego podmiotu. Ponadto w ocenie organu z treści protokołów przesłuchania kierowców wynika, iż kierowcy wśród dokumentów znajdujących się w pojeździe posiadali m.in. zaświadczenie na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne udzielone D. W.. W toku postępowania strona nie przedstawiła żadnej kopii licencji udzielonej spółce J. L., na rzecz której kierowcy mieliby wykonywać przewozy drogowe. Nadto z zeznań kierowców wynika, iż polecenia odnośnie konkretnych zadań przewozowych otrzymywali od D. W., żaden z nich nie był pracownikiem D. W., a za wykonaną pracę kierowcy wystawiali faktury lub rachunki. Zdaniem organu przewozów nie można było uznać za wykonywane na potrzeby własne, ponieważ w kontrolowanym okresie żaden z kierowców wykonujących na rzecz strony "usługę kierowania pojazdem" nie był jej pracownikiem, więc strona nie spełniła przesłanki określonej w art. 4 pkt 4 lit. a/ u.t.d. Strona nie przedstawiła również dowodów na okoliczność, iż przewozy drogowe były organizowane przez oraz na rzecz spółki J. L.. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ uznał, że skarżący nie udokumentował łącznie 1050 dni pracy kierowców. Łączna kara pieniężna nałożona z tytułu naruszenia Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 525.000 zł. WSA w K. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że zawiadomieniem z [...] stycznia 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 50, art. 68 u.t.d. w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - powiadomił D. W., że od [...] lutego 2011 r. w przedsiębiorstwie zostanie przeprowadzona kontrola w zakresie określonym w art. 50 u.t.d. Kontrola ta zakończyła się sporządzeniem protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. Jak wynika z treści tego protokołu kontrola objęła okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Pismem z [...] maja 2014 r. pełnomocnik strony został zawiadomiony o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie oraz o uprawnieniu wynikającym z art. 10 § 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.). Decyzją z [...] czerwca 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D. W. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł z tytułu naruszenia u.t.d. zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. Kontrola objęła okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Decyzję wydał inż. L. S. inspektor transportu drogowego "z up. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego". Decyzję doręczono stronie, którą określono jako Firma Handlowo-Usługowa "A. & K.", [...].07.2011 r. Firma nie wniosła odwołania od powyższej decyzji, a przynajmniej w aktach administracyjnych brak takiego dokumentu. Decyzją z [...] października 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Firmę Handlowo-Usługową "A. & K." D. W. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. Kontrola objęła okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Decyzję wydał M. P. inspektor transportu drogowego – M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony [...] listopada 2011 r. W dniu [...] grudnia 2011 r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z [...] marca 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z [...] lipca 2012 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "A. & K.", karę pieniężną w wysokości 15.000 zł na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d., zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. za okres od [...] lutego 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. Decyzję doręczono [...] sierpnia 2012 r. W dniu [...] września 2012 r. Firma wniosła odwołanie od decyzji z [...] lipca 2012 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na brak pouczenia. Jednocześnie [...] września 2012 r. strona wniosła skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2012 r. za pośrednictwem M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, która wpłynęła do tego organu [...] grudnia 2012 r. Skarga ta nie została przekazana do Sądu, w aktach administracyjnych brak dokumentu o nadaniu skardze takiego biegu, a nadto wpłynięcia takiej skargi nie odnotowano w WSA w K.. Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] lipca 2012 r. Strona w [...] lutego 2013 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. przed wniesieniem kolejnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Strona [...] lutego 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. Decyzją z [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wskazano, iż w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego nie rozpatrzono wniosku strony z [...] września 2012 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2012 r. Postanowieniem z [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego przywrócił stronie termin do wniesienia odwołania od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. sygn. III SA/Kr 271/13 zawiesił postępowanie sądowe, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. sygn. III SA/Kr 271/13 podjął postępowanie sądowe, a następnie postanowieniem z [...] marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 550/14 umorzył je, wskazując, że postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe, skoro decyzją z [...] lipca 2013 r. (znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1323/13) Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną obecnie decyzją z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2012 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wbrew stanowisku organu I instancji, odwołując się również do protokołu kontroli sporządzonego w dniu [...] lutego 2011 r., wskazał, że kontrola objęła okres od [...] marca 2011 r. do [...] marca 2012 r. i ustalenia tej kontroli stanowiły podstawę nałożenia kary na przedsiębiorcę. Organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że przedmiotowa kontrola i ustalenia dotyczyły okresu od [...] marca 2011 r. do [...] marca 2012 r., a nie od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie dostrzegł, że decyzją z [...] czerwca 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Firmę Handlowo-Usługową "A. & K. " D. W. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. Kontrola objęła okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Decyzję wydał inż. L. S. inspektor transportu drogowego "z up. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego". (k.412-398). Decyzję doręczono stronie, którą określono jako Firma Handlowo-Usługowa "A. & K. ", w dniu [...] lipca 2011 r. Organ odwoławczy nie poddał też analizie treści powyższej decyzji w odniesieniu do treści kolejnej decyzji z [...] października 2011 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego rozstrzygającej o nałożeniu na Firmę Handlowo-Usługową "A. & K." D. W. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r. Sąd administracyjny stwierdził, że nie zastępuje organów administracji publicznej w rozstrzyganiu sprawy i dlatego jedynie na marginesie zauważył, że poza różnymi datami wydania przez M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji ([...] czerwca 2011 r., [...] października 2011 r.), osobami które podpisały powyższe decyzje, rozstrzygnięcia tych decyzji i ich uzasadnienia niczym się nie różnią. W ocenie WSA wobec doręczenia powyższych decyzji stronie skarżącej, a strona skarżąca wniosła odwołanie wyłącznie od decyzji z [...] października 2011 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, organ odwoławczy winien był rozważyć i wyjaśnić czy decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., skoro może dotyczyć sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, z podobnymi konsekwencjami do kolejnych wydanych w sprawie decyzji, lub też wskazać i wyjaśnić, że decyzja z [...] października 2011 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dotyczy innej sprawy lub nie weszła do obrotu prawnego, albo została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu I instancji nie zostało wyjaśnione także to, że [...] września 2012 r. strona wniosła skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2012 r. za pośrednictwem tego organu, a wpłynięcia takiej skargi do Sądu nie odnotowano. Sąd uznał, że GITD nie sprostał obowiązkom organu odwoławczego wynikającym z art. 138 k.p.a. W konsekwencji przedwczesnym było odnoszenie się przez Sąd do dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego kwestionowanych przez skarżącego i podniesionych w tym zakresie zarzutów naruszenia prawa procesowego, a to: art. 77 i 80 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji na twierdzeniach nie znajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przez nieodniesienie się w treści decyzji organu II instancji do podniesionych przez stronę zarzutów odwoławczych w stosunku do decyzji organu I instancji oraz kwestii dotyczących treści art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Przedwczesnym było więc także odnoszenie się do dokonanej przez organ subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawa materialnego, a tym samym do zarzutów naruszenia art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d. Sąd wskazał, że przy ponownym prowadzeniu postępowania organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2012 r., uwzględni oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a), z uwzględnieniem ewentualnych zmian stanu prawnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w K., a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zarzucił naruszenie: 1) naruszenie przepisów postępowania, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z art. 107 § 3 i art. 113 § k.p.a. polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wbrew stanowisku organu I instancji odwołując się również do protokołu kontroli sporządzonego [...] lutego 2011 r. wskazał, że kontrola objęła okres od [...] marca 2011 r. do [...] marca 2012 r., a nie od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r., podczas gdy wskazanie jako okresu objętego kontrolą przedziału czasowego od [...] marca 2011 r. do [...] marca 2012 r. stanowiło oczywistą omyłkę organu odwoławczego, co jednoznacznie potwierdza całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci ww. protokołu kontroli z [...] lutego 2011 r., imiennego upoważnienia z [...] lutego 2011 r., w których to dokumentach wskazano właściwy okres kontroli, tj. okres od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r., czy wreszcie przedziału czasowego stwierdzonych w uchylonym rozstrzygnięciu naruszeń, z których to dokumentów jednoznacznie wynika, iż okresem objętym kontrolą był czas od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r., co potwierdzają także zasady logiki i życiowego doświadczania, jako że okres kontroli nie mógł obejmować czasu po sporządzenia protokołu kontroli, natomiast powyższa omyłka organu nie miała wpływu na treść uchylonego rozstrzygnięcia, jako że organ odwoławczy w uchylonym rozstrzygnięciu nie stwierdził naruszeń wykraczających poza okres od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 110 art. 138 art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uchyleniu przez Sąd I instancji decyzji organu odwoławczego i wskazaniu, iż M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z [...] czerwca 2011 r. oraz [...] października 2011 r. zawarł jednakowe rozstrzygnięcia i wobec doręczenia powyższych decyzji stronie skarżącej, a strona skarżąca wniosła odwołanie wyłącznie od decyzji z [...] października 2011 r.; organ odwoławczy winien był rozważyć i wyjaśnić czy decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., skoro może dotyczyć sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną lub też wskazać i wyjaśnić, że decyzja z [...] października 2011 r. dotyczy innej sprawy lub nie weszła do obrotu prawnego, albo została wyeliminowana z obrotu prawnego, podczas gdy uważna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż decyzja z [...] czerwca 2011 r. została zwrócona do nadawcy z powodu wyprowadzenia się adresata, czym rozstrzygnięcie nie zostało doręczone stronie i nie weszło do obrotu prawnego, natomiast decyzja z [...] października 2011 r. została doręczona pełnomocnikowi strony [...] listopada 2011 r. i od tej decyzji strona pismem z [...] grudnia 2011 r. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł i jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji miał pełne podstawy do przyjęcia, iż organ decyzją z dnia [...] października 2011 r. rozstrzygnął o sprawie rozstrzygniętej już wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., o czym świadczy porównanie treści tych decyzji. W takiej zaś sytuacji zachodziłyby podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, która dotyczy sprawy rozstrzygniętej już poprzednio inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Sąd I instancji jednoznacznie przy tym stwierdził, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. została stronie doręczona, a zatem weszła do obiegu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W skardze kasacyjnej organ twierdzi natomiast, iż decyzja ta nie została doręczona, ponieważ "została zwrócona do nadawcy z powodu wyprowadzenia się adresata". Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości zweryfikowania tych okoliczności, gdyż organ wbrew obowiązkowi nie nadesłał całości akt administracyjnych. W każdym razie w toku ponownego rozpoznania sprawy organ powinien ponownie ocenić, czy doszło do zastępczego doręczenia stronie decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Sam bowiem zwrot decyzji nadawcy z adnotacją, iż "adresat wyprowadził się" nie oznacza braku doręczenia. W myśl bowiem art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. Z kolei według art. 41 § 2 k.p.a. w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Stąd też w toku ponownego rozpoznania sprawy organ wyjaśni, czy strona zawiadomiła go o zmianie swego adresu. Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, gdyż organ II instancji w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. odwołał się do kontroli u przedsiębiorcy przeprowadzonej w okresie od dnia [...] marca 2011 r. do [...] marca 2012 r., podczas gdy w decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. jest mowa o kontroli od [...] lutego 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Tych rozbieżności organ w toku postępowania nie wyjaśnił, a samo stwierdzenie w skardze kasacyjnej, iż ta rozbieżność wynikła na skutek "oczywistej omyłki" organu odwoławczego, o czym miałyby świadczyć pozostałe dowody, nie może być uznane za wystarczające do uwzględnienia w tym zakresie skargi kasacyjnej, skoro organ nie dokonał sprostowania tej decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, iż to organ jest zobowiązany do ustalenia faktów, a sąd w ramach badania legalności zaskarżonej decyzji fakty te akceptuje bądź nie. Stąd też prawidłowa ocena stanu faktycznego jest możliwa dopiero wówczas, gdy stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W końcu nie można podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej poglądu, iż przekazanie skargi strony na decyzję organu z [...] lipca 2012 r. "leżało w gestii organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, zatem M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego". Zgodnie bowiem z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. W powyższym przepisie użyto kategorycznego zwrotu "przekazuje", a nie "może przekazać", a to oznacza dla organu bezwzględny nakaz przekazania skargi do sądu. Trudno jest zatem mówić o tym, iż takie przekazanie skargi "leżało w gestii organu". Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ostatniej ustawy.