II GSK 2640/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Łd 19/25 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie rozpoznania wniosku o rejestrację pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz M. S. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 19/25, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), zobowiązał Prezydenta Miasta Łodzi do rozpoznania wniosku M. S. z 18 grudnia 2023 r. o rejestrację (przerejestrowanie) pojazdu marki Land Rover RR Velar w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku), stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku) oraz w pkt 3 wyroku orzekł o kosztach postępowania. Według Sądu, wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta Łodzi nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżący w dniu 18 grudnia 2023 r. nie złożył w siedzibie organu wniosku o rejestrację pojazdu, a jedynie uzyskał ustną informację o tym, że rejestracja nie jest możliwa, ponieważ poprzedni właściciel samochodu (E. S.A.) nie odebrał dowodu rejestracyjnego pojazdu. W aktach sprawy znajduje się bowiem kserokopia drugiej strony wniosku o rejestrację pojazdu, odpowiadająca wzorowi wniosku o rejestrację stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1847 ze zm.). Na dokumencie tym znajduje się podpis skarżącego i data (18 grudnia 2023 r.) oraz adnotacja urzędnika: "Brak dowodu rejestracyjnego nieodebranego przez właściciela wskazanego na pozwoleniu czasowym". WSA w Łodzi zauważył, że przy udzielaniu jedynie ustnej odpowiedzi skarżący nie musiałby składać tego dokumentu, skoro nie toczyło się żadne postępowanie. Sąd I instancji podniósł, że od dnia złożenia przez stronę wniosku do organu (18 grudnia 2023 r.) do dnia wniesienia skargi (22 maja 2025 r.) upłynęło ponad półtora roku, w trakcie którego Prezydent Miasta Łodzi nie podejmował czynności zmierzających do rozpoznania sprawy. Za takie nie można uznać wydania w dniu 2 lipca 2024 r. decyzji o odmowie zarejestrowania tego pojazdu na rzecz E. S.A. w L. (poprzedniego właściciela pojazdu) oraz pisma z 2 lipca 2024 r. skierowanego do strony. Organ dysponując wnioskiem o rejestrację, który nie spełnia wymogów formalnych (niepełnym) miał możliwość wezwania strony do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i zastosowania rygoru tam przewidzianego. Zwłoka w załatwieniu sprawy była więc znaczna i pozbawiona racjonalnego uzasadnienia i w związku z tym stwierdzona bezczynność (w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) miała charakter rażący. Prezydent Miasta Łodzi złożył od wyroku WSA w Łodzi z 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 19/25 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi M. S., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Organ wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nierozważenie wszystkich jej okoliczności, w szczególności poprzez wskazanie, że zachodzą przesłanki do uznania, że Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności; 2. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, że skarżący skutecznie złożył wniosek o rejestrację pojazdu Land Rover RR Velar; 3. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie poprzez uznanie, że M. S. złożył wniosek o rejestrację pojazdu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał m. in., że w przypadku negatywnej weryfikacji wniosku o rejestrację pojazdu, jak np. brak tablic rejestracyjnych, pośredniego dowodu własności itp. wniosek wraz załącznikami jest fizycznie zwracany stronie wraz z informacją, jakie dokumenty należy uzupełnić, ewentualnie z jakiego powodu wniosek został zweryfikowany negatywnie. Skarżący w dniu 18 grudnia 2023 r. nie złożył wniosku o rejestrację pojazdu, a jedynie poinformowany został przez pracownika organu o brakach we wniosku i możliwości jego ponownego złożenia, po uzupełnieniu stwierdzonych braków. W tych okolicznościach, zdaniem organu, nie pozostaje on w bezczynności w niniejszej sprawie. M. S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że po pierwsze, Sąd ten nie może poddać kontroli niezaskarżoną część orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i po drugie, że jest w pełni związany podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych przez stronę skarżącą poprzez zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., organ skarżący kasacyjnie podniósł naruszenie przepisu art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Pierwszy z nich, o charakterze ustrojowym, stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza swoje kompetencje, zastosował środek nieprzewidziany w ustawie bądź uchylił się od obowiązku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1301/16; 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18; 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 3208/18; 22 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1222/21). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd I instancji dokonał oceny zaskarżonej bezczynności i zastosował środek przewidziany w ustawie, tzn. wydał wyrok. Natomiast okoliczność, że organ wnoszący skargę kasacyjną nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia powołanego przepisu (zob. np. wyroki NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16). Odnoście zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powołanego w zw. z 3 § 1 p.p.s.a należy wyjaśnić, że określa on kompetencje sądu co do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę na decyzję lub postanowienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy art. 151 jak i art. 145 § 1, podobnie zresztą jak art. 149 § 1a, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 145 § 1 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania i ich naruszenie nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia takiego przepisu, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA z: 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14, 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1595/14, 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1596/14, 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1088/14, 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 71/15, 7 października 2025 r., sygn. akt III OSK 873/24, 16 października 2025 r., sygn. akt I GSK 1171/24). Nadto przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie był stosowany przez Sąd I instancji, a więc Sąd nie mógł go naruszyć. Nie ma także usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię, ponieważ w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) Sąd I instancji nie dokonywał wykładni podanego przepisu prawa materialnego i nie stwierdził, że postępowanie w przedmiocie rejestracji pojazdu prowadzi się z urzędu (a nie na wniosek właściciela pojazdu). Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił tę skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej (art. 179 p.p.s.a.), Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 215). Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i § 3 in fine p.p.s.a.