II GSK 2639/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 76/17 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora [..] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [..] listopada 2016 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 76/17 oddalił skargę M.C. na decyzję Dyrektora [..] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M.C. zawarła wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej obejmuje decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [..] z dnia [..] kwietnia 2016 r., nr [...] którą ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego w wysokości 26 828, 06 oraz utrzymującą ją w mocy (zaskarżoną) decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Uzasadniając przedmiotowy wniosek o wstrzymanie decyzji organów administracji skarżąca motywowała faktem, iż jest osobą młodą, dopiero rozpoczynającą prowadzenie działalności w zakresie rolnictwa, a uczestnictwo w programie stanowi jedną z podstaw tej działalności. Ponadto podniosła również, że natychmiastowa egzekucja należności spowodowałaby znaczące zachwianie jej płynności finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu kasacyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczy decyzji o ustaleniu M.C. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 26 828,06 zł. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powołała się jedynie na to, że jest osobą młodą i dopiero rozpoczyna prowadzenie działalności w zakresie rolnictwa, a samo uczestnictwo w programie stanowi jedną z podstaw tej działalności. Ponadto podniosła, że natychmiastowa egzekucja należności spowodowałaby znaczące zachwianie jej płynności finansowej. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że strona powinna podać w uzasadnieniu złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności konkretne okoliczności, a także chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. (postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 60/13). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 703/13). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że poza ogólnymi i lakonicznymi twierdzeniami skarżąca nie przedstawiła żadnych innych argumentów oraz dokumentów potwierdzających okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej oświadczyła, że prowadzi działalność w zakresie rolnictwa. W orzecznictwie sądowym ostał się pogląd, że działalność rolnicza posiada wszystkie przymioty działalności gospodarczej. Oznacza to, że rolnika można uznać za osobę fizyczną prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą, czyli za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 43(1) Kodeksu cywilnego2 (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt VI ACa 1472/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1618/06). Mając powyższe na uwadze, skarżąca powinna była dołączyć zestawienia przychodów, wydatków oraz zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością, a także wyciągów z rachunków bankowych skarżącej, ilustrujących przepływy pieniężnie. W aktach sądowych sprawy nie ma również jakichkolwiek oświadczeń o tym, jaki majątek posiada skarżąca. Powyższe niedostatki wniosku warunkowały przyjęcie, że aktualna sytuacja finansowa skarżącej wyjaśniona nie została, co wykluczało uwzględnienie wniosku opartego o gołosłowne twierdzenia strony, że natychmiastowa egzekucja należności, doprowadzi do zachwiania się płynności finansowej działalności skarżącej. Wobec braku informacji dotyczących stanu pozostających do dyspozycji skarżącej zasobów pieniężnych nie sposób określić, czy wykonanie decyzji miałoby taki wpływ na sytuację majątkową i finansową strony, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zostałyby spełnione. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.