II GSK 2635/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3527/14 w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3527/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] października 2003 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek A. S.A. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY o nr [...] udzielonego na rzecz B. S.A. z siedzibą w T., z pierwszeństwem od dnia [...] lutego 1996 r., służącego do oznaczania towarów i usług w klasach: 19, 21, 36 i 39, a mianowicie: szkło okienne, szkło izolacyjne, szkło konstrukcyjne, naczynia szklane, takie jak butelki, słoiki, szkło surowe i półprzetworzone, zarządzanie i administrowanie nieruchomościami, usługi w zakresie wytwarzania i dystrybucji pary wodnej oraz gorącej wody a także w zakresie poboru, oczyszczania i rozprowadzania wody zimnej. Wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku podał zarzut naruszenia art. 8 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm., powoływanej dalej jako u.z.t.), podnosząc, że sporny znak towarowy jest sprzeczny z prawem lub zasadami współżycia społecznego, narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich i zawiera dane niezgodne z prawdą. Podał, że znak towarowy HC CZECHY jest kojarzony z nazwą przedsiębiorstwa B. S.A. należącego do wnioskodawcy od 1922 r., znacjonalizowanego w 1949 r., a następnie zwróconego wnioskodawcy na podstawie decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 1997 r. Poinformował, że przedsiębiorstwo wnioskodawcy powstało w 1922 r., jako Spółka A. S.A. i w tym też roku nabyło zakład produkcyjny [...] w T. Zdaniem, wnioskodawcy, posługiwanie się przez uprawnionego znakiem towarowym wprowadza w błąd osoby trzecie - kontrahentów handlowych i całe środowisko gospodarcze. Taka sytuacja jest naruszeniem dobra firmy wnioskodawcy, wykorzystuje renomę przedsiębiorstwa wnioskodawcy i stanowi zagrożenie dla działalności wnioskodawcy. Ponadto na skutek nielegalnych działań uprawnionego wnioskodawca nie może prowadzić swojej działalności gospodarczej. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY wniósł o oddalenie wniosku. Poinformował, że B. S.A. jako przedsiębiorstwo państwowe zostało powołane w 1952 r., zakład ten został wybudowany od podstaw, ze środków państwowych. Zorganizowane przedsiębiorstwo państwowe przyjęło nazwę C. To przedsiębiorstwo zostało przekształcone [...] października 1995 r. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa o nazwie B. S.A. Zdaniem uprawnionego, nie ma żadnych podstaw do uznania, że występując w dniu [...] lutego 1996 r. o udzielenie ochrony na znak towarowy HC CZECHY działał w złej wierze, niezgodnie z zasadami współżycia społecznego, naruszając prawa majątkowe osób trzecich i podając dane niezgodne z prawdą. Jako samodzielne przedsiębiorstwo miał prawo wystąpić o zarejestrowanie opracowanego przez niego i przez niego także używanego znaku towarowego HC CZECHY, co było działaniem zgodnym z prawdą i stanem faktycznym. Uprawniony podkreślił, że działa pod firmą, której nazwa jest tożsama ze znakiem towarowym i jest wpisana do rejestru sądowego. Podczas rozprawy w dniu [...] kwietnia 2006 r. wnioskodawca sprecyzował podstawę prawną swojego wniosku, podnosząc zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. i art. 8 pkt 2 u.z.t. Jego zdaniem, zła wiara uprawnionego polega na tym, że uprawniony złożył wniosek o udzielenie prawa wyłącznego na sporny znak towarowy w czasie gdy trwały postępowania sądowoadministracyjne związane z przekształceniami własnościowymi. Wnioskodawca uważa, że stwierdzenie w stosownych decyzjach o zwrocie przedsiębiorstwa zawiera również pojęcie prawa do znaku towarowego. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek A. S.A. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy HC CZECHY. W uzasadnieniu organ podkreślił, że wnioskodawca nie wykazał, aby zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w warunkach złej wiary, tzn. by uprawniony dokonał zgłoszenia tego znaku w celu wyeliminowania konkurenta lub z zamiarem przechwycenia klienteli wnioskodawcy. Tym bardziej, że jak przyznał sam wnioskodawca, nie prowadzi on żadnej działalności gospodarczej. Zatem nie mogło dojść do uprzedzenia rejestracji znaku towarowego przedsiębiorstwa (wnioskodawcy) działającego z sukcesem, analogicznie nie może też być mowy o przechwyceniu klienteli. Organ powołał się na wydane w sprawie wyroki sądów powszechnych, stwierdzając że są one dla niego wiążące, bowiem rozstrzygnięcie kwestii komu przysługuje ochrona prawa do firmy stanowiła prejudykat w postępowaniu przez Urzędem. Dlatego prawomocne wyroki sądów cywilnych - Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] pozwalają rozstrzygnąć zasadność podniesionego przez wnioskodawcę zarzutu naruszenia przez sporne prawo wyłączne praw majątkowych wnioskodawcy (art. 8 pkt 2 u.z.t.). Skoro wnioskodawcy, jak ustaliły to sądy powszechne, nie przysługiwały żadne prawa związane z nazwą B. S.A w T., to w takiej sytuacji wnioskodawca nie może skutecznie podnieść zarzutu naruszenia prawa do tej nazwy. A. S.A. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że skutkiem decyzji stwierdzających nieważność decyzji nacjonalizacyjnych był zwrot B. S.A. w T. stronie skarżącej. W świetle powyższego uprawniony ze znaku dokonał jego zgłoszenia w złej wierze. Skarżąca stwierdziła, że jeszcze po wojnie (do czasu nacjonalizacji w 1949 r.) używała w charakterze znaku towarowego oznaczenia słowno-graficznego składającego się z wpisanych w okręg liter "H" oraz "C", jak również nazwy własnej "CZECHY". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 maja 2015 r., wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż uprawniony w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego działał w złej wierze. Jak wynika z akt sprawy, a przede wszystkim twierdzeń strony skarżącej, nie prowadzi ona żadnej działalności gospodarczej. Zatem nie mogło dojść do uprzedzenia rejestracji znaku towarowego przedsiębiorstwa, skoro skarżący nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, analogicznie nie może też być mowy o przechwyceniu klienteli. Zdaniem Sądu I instancji, z akt sprawy nie wynika, aby sporny znak wchodził w skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa i w sposób istotny różni się do znaku, przedstawionego przez stronę skarżącą na załączonych zdjęciach. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika natomiast, że sporny znak został stworzony i wypromowany przez uprawnionego – B. S.A. Sąd I instancji powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. akt [...] oddalający powództwo A. S.A., w którym strona domagała się stwierdzenia, że służy jej prawo do znaku towarowego HC CZECHY oraz prawo do nazwy B. S.A. w T., a także na wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...], który oddalił powództwo A. S.A. o ochronę prawa do firmy na podstawie art. 4310 k.c. Wyrokiem z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w L. Wydział Cywilny oddalił apelację od tego wyroku. W uzasadnieniu orzeczeń podniesiono, że firma B. S.A. w T. służy wyłącznie pozwanej spółce jako przedsiębiorcy działającemu na rynku i wpisanemu do KRS, a strona powodowa, tj. spółka A. S.A nie posiada żadnych uprawnień do firmy B. S.A. w T. A. S.A. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3527/14 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku sprzecznych twierdzeń, według których: a) z jednej strony "Oceniając zaskarżoną decyzję (...) Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy", a dalej stwierdzono m.in. iż: "Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta jest zgodna z prawem."; b) uznając najpierw, iż "z akt sprawy nie wynika również, aby sporny znak wchodził w skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa i w sposób istotny różni się do znaku, przedstawionego przez stronę skarżąca na załączonych do pisma procesowego z dnia 27 kwietnia 2015 r. zdjęciach". Sąd skonkludował następnie, że "ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy znak został stworzony i wypromowany przez uprawnionego B. S.A. w T." Skutkiem czego prześledzenie rozumowania Sądu I instancji napotyka na trudności, a intencje takiego, a nie innego rozstrzygnięcia budzą uzasadnione wątpliwości, nie pozwalając na jednoznaczną rekonstrukcję podstaw rozstrzygnięcia zapadłego w Sądzie I instancji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które polega na braku wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych i przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w postaci wyroków sądów cywilnych (Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...]), a w konsekwencji błędnym przyjęciu z powołaniem się na art. 365 § 1 k.p.c., że orzeczenia te pozwalają na rozstrzygnięcie zasadności podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia praw majątkowych A. S.A. przez sporne prawo z rejestracji znaku towarowego HC CZECHY; 3. art. 106 § 5 w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., które polega na tym, że przy ocenie dowodów dopuszczonych w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., w postaci zdjęć wyrobów szklanych produkowanych w latach 1822-1947 oznaczonych znakiem HC HUTA SZKŁA CZECHY, załączonych przez skarżącego do pisma z dnia 27 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zaniechał wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i całkowicie dowolnie stwierdził, iż "z akt sprawy nie wynika również, aby sporny znak wchodził w skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa i w sposób istotny różni się do znaku, przedstawionego przez stronę skarżącą na załączonych do pisma procesowego z dnia 27 kwietnia 2015 r. zdjęciach", by następnie nielogicznie i sprzecznie z doświadczeniem życiowym skonkludować, iż "ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy znak został stworzony i wypromowany przez uprawnionego B. S.A. w T." Skutkiem czego, z jednej strony, Sąd I instancji stwierdził brak istotnych różnic między spornym znakiem a znakiem używanym przed nacjonalizacją (tj. przed 1949 r.), a z drugiej strony - całkowicie dowolnie przyjął, że znak ten nie wchodził w skład znacjonalizowanego przedsiębiorstwa, lecz został stworzony i wypromowany przez uczestnika. Przy czym dodatkowo ocena podobieństwa między znakiem spornym a oznaczeniem wcześniejszym, przedstawionym na zdjęciach z 1947 r., przeprowadzona została przez Sąd I instancji powierzchownie i z pominięciem zasad oceny podobieństwa oznaczeń wypracowanych na gruncie art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. lub art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410), a jej uzasadnienie nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi organ się kierował oddalając wniosek o unieważnienie rejestracji spornego znaku [...]; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Urząd Patentowy przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które polega na braku wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych i przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów dotyczących złej wiary uczestnika i naruszenia przezeń zasad współżycia społecznego. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w ich konsekwencji utrzymane zostało w mocy prawo ochronne na znak, który zgłoszony został do rejestracji przez uczestnika, mimo że w dacie zgłoszenia (tj. w dniu [...].02.1996 r.) wiedział on, iż prawo do znaku HC CZECHY stanowi składnik przedsiębiorstwa, który przysługuje skarżącemu; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2012 r. naruszyła przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj. Urząd Patentowy RP rażąco naruszył prawo materialne, w postaci art. 8 pkt 1 oraz pkt 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uzależnieniu stwierdzenia przesłanki złej wiary po stronie uczestnika od prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, a w konsekwencji na dowolnym uznaniu, iż uczestnik, zgłaszając sporny znak do ochrony w Urzędzie Patentowym, pozostawał w dobrej wierze i nie doszło do naruszenia zasad współżycia społecznego, mimo że w dacie zgłoszenia tego znaku do rejestracji (tj. w dniu [...].02.1996 r.) uczestnik wiedział z postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, których był stroną, że prawo do znaku HC CZECHY stanowi składnik przedsiębiorstwa, który przysługuje skarżącemu. Skarżąca postawiła również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 8 pkt 1 oraz pkt 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uzależnieniu stwierdzenia przesłanki złej wiary po stronie uczestnika od prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, w konsekwencji czego Sąd I instancji bezpodstawnie stwierdził, że uczestnik, zgłaszając sporny znak do ochrony w Urzędzie Patentowym, pozostawał w dobrej wierze i nie doszło do naruszenia zasad współżycia społecznego, mimo że w dacie zgłoszenia tego znaku do rejestracji (tj. w dniu [...].02.1996 r.) uczestnik wiedział z postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, których był stroną, iż prawo do znaku HC CZECHY stanowi składnik przedsiębiorstwa, który przysługuje skarżącemu, co wyklucza domniemanie dobrej wiary z art. 7 k.c. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że czym innym jest firma, pod którą działa przedsiębiorca w rozumieniu art. 432 § 1 w zw. z art. 435 § 1 k.c., czym innym nazwa przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 pkt 1 k.c., stanowiąca ten składnik majątku przedsiębiorstwa, który indywidualizuje go na rynku, a czym innym znak towarowy, który także stanowi składnik majątkowy przedsiębiorstwa, lecz pełni inne funkcje - mianowicie służy do oznaczania pochodzenia towarów lub usług z określonego źródła. Zdaniem skarżącej, dokonując zgłoszenia spornego znaku towarowego uczestnik miał świadomość, że zgłasza cudze oznaczenie. Zgłoszenie znaku [...] dokonane zostało bowiem już po wydaniu przez Ministra Przemysłu i Handlu decyzji z dnia [...] lipca 1993 r., potwierdzonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1994 r., o stwierdzeniu nieważności decyzji o przejęciu w zarząd państwowy i decyzji o nacjonalizacji B. S.A. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, zła wiara obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych. Zła wiara nie jest kwestią samego subiektywnego stanu osoby działającej, lecz także kwestią obiektywnych zdarzeń, które wskazują na to, że zgłoszenie przedsięwzięte w danych okolicznościach było nieuczciwe. Okoliczności te organ powinien ocenić w kontekście całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Okoliczność, czy skarżący prowadzi, czy też nie działalność gospodarczą jest przy tym irrelewantna dla oceny przesłanki złej wiary i sprzeczności z zasadami współżycia społecznego w okolicznościach niniejszej sprawy. W ocenie skarżącej, wskutek podjętych w lutym 1996 r. nieuczciwych poczynań uczestnika, doszło do zawłaszczenia oznaczenia, które chociaż nie było objęte ochroną wynikającą z rejestracji, w dacie zgłoszenia należało już prawomocnie do A. S.A., stanowi bowiem składnik majątku przedsiębiorstwa restytuowanego na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – B. S.A. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że istotnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazły się dostrzeżone przez skarżącą kasacyjnie omyłki pisarskie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostają one jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż uzasadnienie nie pozostawia żadnych wątpliwości, po pierwsze, że Sąd I instancji uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a po drugie, że Sąd ocenił, iż sporny znak towarowy istotnie różni się od znaku towarowego przedstawionego przez skarżącą. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, również okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p., zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed wejściem w życie p.w.p. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów, tzn. przepisów ustawy o znakach towarowych. Żądanie unieważnienia prawa musi zatem odwoływać się do przesłanek unieważnienia obowiązujących w czasie nabycia prawa. W rozpoznawanej sprawie spółka A. złożyła wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy udzielonego na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 1997 r. Z tej przyczyny, jako podstawę wniosku o unieważnienie, sprecyzowanego następnie na rozprawie przed organem w dniu [...] kwietnia 2006 r., spółka powołała przepisy ustawy o znakach towarowych, tj. art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. W myśl przywołanych przepisów niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego lub narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Organ, rozpoznając wniosek o unieważnienie, powinien zatem ustalić dwie zasadnicze kwestie: po pierwsze, czy doszło do zgłoszenia spornego znaku towarowego w sposób niezgodny z prawem lub zasadami współżycia społecznego, a w szczególności, czy zgłaszający znak towarowy działał w złej wierze, a po drugie, czy poprzez rejestrację znaku doszło do naruszenia praw skarżącej do firmy B. Rozpatrując występowanie złej wiary po stronie zgłaszającego znak towarowy do rejestracji, należy stwierdzić, że w literaturze przedmiotu wśród okoliczności świadczących o złej wierze zgłaszającego wymienia się zgłoszenie znaku identycznego, jak firma konkurencyjnego przedsiębiorcy, jeżeli zmierza do skorzystania z pozytywnych skojarzeń, czy przechwycenia klienteli (E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, LexisNexis, Warszawa 2007 str. 204-205). Zgłaszającemu można przypisać złą wiarę, dowodząc, że ten swym zgłoszeniem spowodował naruszenie cudzego chronionego prawa lub interesu. W literaturze (praca pod red. P. Kostańskiego, Prawo własności przemysłowej, C.H. Beck, Warszawa 2010 str. 679-680) i orzecznictwie funkcjonuje przy tym zasada domniemania zgłoszenia znaku towarowego w dobrej wierze, zgodnie z którą ciężar dowodu istnienia złej wiary spoczywa na wywodzącym z tego faktu skutki prawne. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca przedstawiła dowody na poparcie swych twierdzeń, które by świadczyły przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy o zasadności zarzutu złej wiary. Nie jest przy tym wystarczający sam fakt zgłoszenia znaku towarowego w okolicznościach sporu co do prawa własności przedsiębiorstwa zgłaszającego, a co za tym idzie prawa do firmy B. Należy zauważyć, że w momencie złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego, tj. [...] lutego 1996 r., kwestia stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 15 października 1949 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa firmy B. S.A. nie została jeszcze prawomocnie zakończona. Dopiero ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 1997 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia o nacjonalizacji przedsiębiorstwa. Skoro w dniu złożenia wniosku o rejestrację spornego znaku towarowego zgłaszający stał na stanowisku, że jest jedynym podmiotem uprawnionym do korzystania z firmy B., to nie można zarzucić mu skutecznie złej wiary. Działanie spółki B. S.A. nie zmierzało do wykorzystania prawem chronionego dobra skarżącej w celu uzyskania z tego tytułu korzyści. Toczące się postępowanie w sprawie ewentualnego odzyskania przedsiębiorstwa B. pozostaje bez wpływu na tę ocenę. W związku z powyższym organ oraz Sąd I instancji zasadnie przyjęły, że w sprawie nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa lub zasad współżycia społecznego w związku z rejestracją spornego znaku. Odnosząc się do drugiej z podstaw wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, tj. przesłanki naruszenia prawa do firmy skarżącej, należy zwrócić uwagę, że wyrokiem z dnia [...] października 2012 r. Sąd Apelacyjny w L. oddalił apelację skarżącej od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...], który oddalał powództwo A. S.A. o ochronę prawa do firmy B. Sąd powszechny przesądził zatem w sposób jednoznaczny, że skarżącej nie przysługuje prawo do tej firmy. Z tej przyczyny nie można uznać, że zgłoszenie spornego znaku towarowego naruszało prawa majątkowe spółki A., bowiem spółka ta nie była uprawniona do firmy B. Rozpoznając niniejszą sprawę, dotyczącą unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, Naczelny Sąd Administracyjny nie może ponownie – pomimo istnienia prawomocnych wyroków sądów powszechnych – ustalać, któremu podmiotowi przysługuje prawo do firmy, a także do spornego znaku towarowego (ta kwestia została przesądzona z kolei prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. [...], którym oddalono powództwo A. S.A. o ustalenie, któremu podmiotowi przysługuje prawo ochronne do znaku towarowego). Ocenie Sądu I instancji w zaskarżonym wyroku podlegała jedynie decyzja Urzędu Patentowego RP, który ustalił, że w sprawie nie doszło do rejestracji znaku towarowego z naruszeniem art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. W świetle powyższych rozważań należało przyjąć, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki unieważnienia spornego znaku towarowego na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, postępowanie ograniczało się do zbadania, czy zgłaszając wniosek o zarejestrowanie spornego znaku towarowego B. S.A. działała w złej wierze oraz czy doszło do naruszenia prawa skarżącej do firmy. Wobec stwierdzenia, że przesłanki te nie zostały spełnione należało oddalić wniosek o unieważnienie znaku towarowego. W konsekwencji decyzja organu została prawidłowo oceniona przez Sąd I instancji. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sąd kasacyjny nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem przepisy art. 200–210 p.p.s.a. regulują zwrot kosztów postępowania między stronami i nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania na rzecz uczestnika niebędącego skarżącym lub skarżącym kasacyjnie.