II GSK 2620/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 609/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie na rzecz [...] [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 6 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 609/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] (dalej: skarżąca) na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: organ odwoławczy, MPWIS) z 22 czerwca 2020 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Siedlcach (dalej: organ I instancji, PPIS) z 9 kwietnia 2020 r. 2. zasądził od organu zwrot kosztów postępowania sądowego; 3. nakazał ściągnąć od organu na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nieuiszczony wpis sądowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Organ zarzucił wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 12 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem prawa, pomimo że organy administracji prowadziły postępowanie zgodnie z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, b. art. 81 kpa w zw. z art. 10 § 2 kpa oraz art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że notatka służbowa funkcjonariusza Policji przekazana do PPIS nie mogła stanowić podstawy faktycznej wydania decyzji administracyjnej, gdyż stanowiła ona jedyny dowód w sprawie, a tym samym uzasadnienie decyzji oparte wyłącznie na ustaleniach funkcjonariuszy Policji oznacza, iż decyzja organu nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, c. art. 10 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 12 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony w sprawie poprzez zastosowanie tej normy, pomimo tego, iż sprawa wymagała jej załatwienia w sposób w szczególności szybki, ponieważ istniało realne niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: a. art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845, dalej: u.zapob.zakaż.) w zw. z art. 189d pkt 7 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się tym, że rozstrzygając o wysokości kary, organy nie rozważyły warunków osobistych skarżącego, na którego nałożona została kara administracyjna, b. art. 48a ust. 1 pkt 1 u.zapob.zakaż. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się tym, że wbrew notatce funkcjonariuszy Policji i stwierdzenia naruszenia obowiązku przez skarżącego, zdaniem sądu, nie naruszył on obowiązku kwarantanny, c. art. 46b pkt 5 i art. 48a ust. 1 pkt 1 u.zapob.zakaż. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 566, dalej: rozporz. z 31.03.2020 r.) oraz art. 92 Konstytucji RP, w ramach której Sąd I instancji stwierdził, iż obowiązek kwarantanny nałożony na skarżącego był bezprawny, a zatem organy administracji nie mogły wymierzyć skarżącej kary pieniężnej, jak również poprzez błędne stwierdzenie, iż norma zawarta w przepisie art. 48a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie ma zastosowania do stanu faktycznego objętego przedmiotowym postępowaniem, ponieważ w ocenie Sądu I instancji obowiązuje przepis szczególny wyłączający stosowanie tej przedmiotowej normy, d. § 2 ust. 8 i ust. 9 rozporz. z 31.03.2020 r. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. i art. 12 § 2 k.p.a. i art. 75 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się tym, iż organy administracji miały jednak obowiązek zbadania, czy skarżąca nie jest jedną z osób objętych przedmiotowym wyłączeniom od obowiązku kwarantanny, pomimo posiadania przez organy informacji o ujęciu skarżącej w bazie Ewidencji Wjazdu do Polski /EWP/, co wynikało jednoznacznie z decyzji z dnia 06 kwietnia 2020 r. o poddaniu się obowiązkowi kwarantanny nr [...] Organ w skardze kasacyjnej zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargą kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości, zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Wnosząc skargę kasacyjną, organ zażądał rozpoznania tego środka odwoławczego na posiedzeniu niejawnym, a strona przeciwna w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Treść sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych przemawia za ich łącznym badaniem. Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych reguł postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami art. 10 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 12 § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a., wskazanymi w pkt 1 lit. a-c petitum skargi kasacyjnej, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wiąże się z prawem do wysłuchania ugruntowanym w prawie europejskim i krajowym (por. komentarz do art. 10 i powołane tam piśmiennictwo oraz orzecznictwo w: W. Chróścielewski, Z. Kmieciak (red.),Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019). Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ administracji prowadzący postępowanie w ramach zapewnienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu powinien zawiadomić strony o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), a następnie umożliwić im aktywne uczestnictwo w postępowaniu, tj. m.in. umożliwić im dostęp do akt sprawy (art. 73 k.p.a. i 74 k.p.a.) oraz zgłaszanie dowodów (art. 78 k.p.a.), zawiadamiać o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów (art. 79 § 1 k.p.a.), umożliwić wypowiadanie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81 k.p.a.). Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obowiązuje - jak wynika to wprost z treści art. 10 § 1 k.p.a. - w każdym stadium postępowania. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się zatem, że nie można uznać za wystarczające zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, natomiast pominąć jej uprawnienia procesowe w postępowaniu przed organem I instancji. Pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 10 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2016r., II OSK 577/15). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że stronie nie zapewniono prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji. Organ uzasadniając odstąpienie od tej zasady, powołał się na treść art. 10 § 2 k.p.a., który przewiduje, że organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić jednak należy się z Sądem I instancji, że taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. O ile oczywiste jest, że załatwienie sprawy o nakazanie poddania się kwarantannie nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego o tyle nie mieści się w tych kategoriach - jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji - postępowanie w przedmiocie ukarania za naruszenie zasad kwarantanny. Niewątpliwie kara, aby spełniała swój cel, powinna być wymierzona szybko i powinna być nieuchronna - jak wskazał autor skargi kasacyjnej. Nie ma jednak uzasadnionych podstaw do tego, by uznać, że poszanowanie zasady prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania niweczy ten cel. NSA nie neguje trafności argumentów skargi kasacyjnej dotyczących specyfiki zagrożenia powodowanego wirusem SARS-CoV-2 i szczególnie wysokiej zakaźności choroby wywoływanej tym wirusem, ale nie stanowią one podstawy prawnej do pozbawiania strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Należy podzielić pogląd Sądu, że w tej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 10 § 2 k.p.a. Wymierzenie kary administracyjnej ex post, a więc kilka dni po odnotowaniu zachowania uzasadniającego jej nałożenie, nie jest załatwieniem sprawy w stanie niecierpiącym zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, a jedynie środkiem represyjnym. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że nieuzasadnione było przyjęcie przez organy prymatu zasady szybkości postępowania nad zasadą prawdy obiektywnej i zasadą słusznego interesu obywateli, wyrażoną w art. 7 k.p.a. W tej sprawie nie było zatem podstaw do odstąpienia od zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 § 1 k.p.a.), gdyż w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 10 § 2, a także przesłanki z art. 12 § 2 k.p.a. Trafnie zatem Sąd I instancji uznał, że doszło do naruszenia przez organy art. 81 k.p.a. Obowiązki organu oraz odpowiadające im uprawnienia procesowe strony, wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. - w tym w zakresie prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - należy wiązać ściśle z regulacją zawartą w art. 81 k.p.a. Określona okoliczność faktyczna może bowiem zostać uznana za udowodnioną tylko wtedy, gdy strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, o ile nie zachodzi wyłączenie, o którym mowa w art. 10 § 2 k.p.a. - co w tej sprawie nie zachodziło, o czym była mowa powyżej. Trafnie w tej sprawie ocenił Sąd, że organy naruszyły również art. 77 § 1 k.p.a., gdyż jedynym dowodem w sprawie na okoliczność naruszenia przez skarżącą zakazu kwarantanny była notatka urzędowa funkcjonariusza Policji, przekazana następnie organowi sanitarnemu. NSA podziela pogląd przyjmowany w dotychczasowym orzecznictwie, że w przypadku nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny, otrzymanie przez organ notatki urzędowej sporządzonej przez Policję nie zwalnia organu z dalszego prowadzenia postępowania dowodowego i prowadzenia innych dowodów w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. (por. m.in. wyroki: NSA z 19 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1323/21; WSA w Warszawie z 13 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1398/20; WSA w Warszawie z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1624/20; WSA w Warszawie z 27 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1703/20; WSA w Rzeszowie z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 819/20). Ani bowiem zastosowane w tej sprawie przez organ przepisy u.zapob.zakaż. i rozporz. z 31.03.2020 r. ani też art. 15zzzn ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19) nie przewidują wyłączności tego rodzaju dowodu. Przepisy te wprawdzie dopuszczają stwierdzenie naruszenia obowiązku izolacji "na podstawie ustaleń Policji", ale nie oznacza to, że notatka policyjna ma walor dowodu urzędowego, którego nie można podważać w drodze postępowania dowodowego w trybie art. 75 i nast. k.p.a. Treść notatki, zwłaszcza wobec jej kwestionowania przez stronę, jak to miało miejsce w tej sprawie, powinna zostać potwierdzona za pomocą innych środków dowodowych, np. osobowych, na co zasadnie wskazał Sąd w zaskarżonym wyroku. Stosownie bowiem do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie uznał, że uchybiono zasadzie prawdy obiektywnej. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, nie zachodziła sytuacja opisana w art. 12 § 2 k.p.a. Sprawa w przedmiocie kary za naruszenie obowiązku kwarantanny nie należy do spraw niewymagających zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji notatce urzędowej, której treść jest stanowczo kwestionowana przez stronę i która nie wyjaśnia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (np. wskazywanej przez stronę okoliczności, że wszystkie trzy osoby opisane w notatce nie mogły jednocześnie znajdować się na bardzo małym balkonie), stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego dotyczących czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) i postępowania dowodowego (art. 75 i 80 k.p.a.). W rozpatrywanym przypadku także na etapie postępowania odwoławczego nie doszło do konwalidowania uchybień popełnionych w toku postępowania przed organem I instancji. Należy zatem podzielić pogląd Sądu, że organ nie ustalił, w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, istotnych dla sprawy okoliczności. Z podanych powodów nie zasługiwały na uwzględnienie powołane w pkt 1.a, 1.b i 1.c petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania naruszenia j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 10 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 6, art. 7, art. 12 § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z tych samych powodów nie jest też uzasadniony zawarty w punkcie 2.b petitum skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 48a ust. 1 pkt 1 u.zapob.zakaż. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów poprzez uznanie przez Sąd, że – "wbrew notatce funkcjonariuszy Policji i stwierdzenia naruszenia obowiązku przez skarżącego, zdaniem sądu nie naruszył on obowiązku kwarantanny", sformułowany wprawdzie nieprawidłowo jako zarzut naruszenia prawa materialnego, ale dotyczący tej samej kwestii procesowej. Analizowany zarzut sformułowany jako zarzut błędnej wykładni poprzez błędne zastosowanie, jest wadliwy konstrukcyjnie. Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Skarżący organ nie wskazał na czym polegała błędna wykładnia ani jak powinna brzmieć wykładnia prawidłowa. Nie wyjaśnił też na czym polegało niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie przesądził, że nie naruszono obowiązku kwarantanny, a jedynie stwierdził, że postępowanie dowodowe w tej sprawie było niewystarczające i nakazał jego uzupełnienie, ten zaś pogląd Sądu I instancji uznać należy za prawidłowy, o czym była mowa powyżej. Tak sformułowany zarzut kasacyjny nie mógł zatem zostać uwzględniony. Należy też zwrócić uwagę, że skarżący kasacyjnie organ w wielu miejscach tej skargi pisze o skarżącym, a nie skarżącej, nie zawsze zatem treść skargi kasacyjnej jest adekwatna do stanu faktycznego tej sprawy. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i NSA rozpoznaje skargę kasacyjną tylko w granicach sformułowanych w niej zarzutów. Powinna zatem być sformułowana precyzyjnie. Nie jest też zasadny zarzut sformułowany w punkcie 2.d skargi kasacyjnej. Także ten zarzut zawiera wady konstrukcyjne, na które zwrócono już uwagę powyżej. Zarzuca bowiem błędną wykładnię § 2 ust. 8 i 9 rozporz. z 31.03.2020 r. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. i art. 12 § 2 k.p.a. i art. 75 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Tego niewłaściwego zastosowania dopatruje się zaś skarżący kasacyjnie organ w zakwestionowaniu przez Sąd prawidłowości poczynionych w tej sprawie przez organ ustaleń co do przekroczenia granicy przez skarżącą. Zdaniem NSA zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że na tę okoliczność brak w aktach sprawy ustaleń. Nie spełnia standardów prawidłowego postępowania dowodowego ograniczenie się przez organ do powołania się na dane z bazy ewidencji wjazdu do Polski jedynie w samej decyzji. W aktach sprawy znajduje się jedynie notatka Policji o której była mowa powyżej, nie ma natomiast śladu prowadzenia przez organ jakichkolwiek innych czynności dowodowych, w tym uzyskiwania danych z tej ewidencji i analizowania czy i w jakim zakresie istniał w tej sprawie obowiązek kwarantanny wynikający z faktu przekroczenia granicy, na co zwrócił uwagę Sąd. Braków dowodowych w postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie może konwalidować treść skargi kasacyjnej i powołanie się w niej na treść innej decyzji (z 6 kwietnia 2020r.). Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Te same zastrzeżenia należy podnieść również co do wadliwego sposobu sformułowania zarzutu z punktu 2.c petitum skargi kasacyjnej. Także w tym przypadku skarżący zarzuca Sądowi ustalenia i oceny, których Sąd w zaskarżonym wyroku nie zawarł. Wbrew bowiem twierdzeniu skargi kasacyjnej, Sąd nie stwierdził, że "obowiązek kwarantanny nałożony na skarżącego był bezprawny, a zatem organy administracji nie mogły wymierzyć skarżącej kary pieniężnej". Sąd nie przesądził także, że "norma zawarta w art. 48a ust. 1 pkt 1 u.zapob.zakaż. nie ma zastosowania do stanu faktycznego tej sprawy, ponieważ w ocenie Sądu I instancji obowiązuje przepis szczególny wyłączający zastosowanie tej przedmiotowej normy". Raz jeszcze należy podkreślić, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że takich stanowczych twierdzeń w nim nie zawarto. Sąd zakwestionował jedynie prawidłowość przeprowadzonego w tej sprawie postępowania dowodowego, nakazał usunięcie stwierdzonych uchybień procesowych, a następnie, do tak ustalonego stanu faktycznego, rozważenie które przepisy materialne powinny mieć zastosowanie. Sąd zwrócił uwagę, że w dniu wydawania decyzji obowiązywała zarówno regulacja prawna, którą zastosował w sprawie organ, jak i ustawa o COVID-19 i nakazał by organ, po uprzednim prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, rozważył które przepisy materialne powinny mieć do niej zastosowanie. Także zatem zawarty w punkcie 2.c skargi kasacyjnej zarzut nie może być uznany za zasadny. Częściowo zasadny jest natomiast zarzut podniesiony w punkcie 2.a petitum skargi kasacyjnej, trafnie bowiem wskazuje skarżący kasacyjnie organ, że nakazując rozważenie warunków osobistych sprawcy jako przesłanki wymiaru kary, Sąd nie wziął pod uwagę, że w tej sprawie organ wymierzył karę w minimalnej możliwej wysokości. To uchybienie Sądu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż Sąd zobowiązał organ do ponownego ustalenia stanu faktycznego i do dokonania ponownej oceny wymiaru kary po jego ustaleniu. Jeżeli ponownie ustalona kara nie będzie w minimalnej wysokości, organ będzie zobowiązany dokonać rozważenia przesłanek jej wymiaru zgodnie ze wskazaniami Sądu. Podkreślenia wymaga też, że Sąd nakazał organowi, by ten, po prawidłowo przeprowadzonym ponownym postępowaniu dowodowym i prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, rozważył które przepisy prawa materialnego powinny mieć do tego stanu faktycznego zastosowanie, a zatem czy powinny to być przepisy u.zapob.zakaż. i rozporz. z 31.03.2020 r., czy ustawy o COVID-19. W ustawie o COVID-19 nie określono minimalnej wysokości kary, co oznacza konieczność rozważenia przesłanek jej wymiaru, w tym rozważenia warunków osobistych skarżącej, na co zwrócił uwagę Sąd. Pomimo zatem częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, ponieważ skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA orzekł o jej oddaleniu. Prowadząc ponownie postępowanie organy powinny dokonać ustaleń dotyczących stanu faktycznego według zaleceń, które wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a następnie, w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, rozważyć które przepisy materialne powinny mieć do niego zastosowanie. Przesądzenie tego przez NSA na tym etapie postępowanie byłoby przedwczesne wobec niezajęcia co do tego stanowiska przez WSA z powodu braku prawidłowego ustalenia w tej sprawie stanu faktycznego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzoną kwotę 450 zł stanowi wynagrodzenie radcy prawnego, który reprezentował skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym w obu instancjach, za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, ONSAiWSA z 2013 r., nr 3, poz. 38).