II GSK 2616/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 423/21 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2021 r. nr DN-HP.906.30.2018 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 423/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K.W. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2021 r. w przedmiocie choroby zawodowej. Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia 10 października 2018 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu ustalił brak podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu podano, że strona od 1 października 1993 r. pracowała na stanowisku nauczyciela akademickiego. W 2014 r. stwierdzono u niej występowanie dolegliwości w postaci chrypki, bezgłosu, uczucia przeszkody w gardle. Od dnia 1 maja 2016 r. pracuje na stanowisku kustosza w Bibliotece [...] w P. Po badaniach wykonanych przez jednostki orzecznicze pierwszego oraz drugiego stopnia rozpoznano objawy dysfonii hyperfunkcjonalnej, które są wynikiem przemijających zaburzeń czynnościowych głosu ujawniających się na podłożu takich czynników, jak nieprawidłowa emisja głosu, zmiany zapalne poinfekcyjne, czy nerwice. W obrębie narządu głosu nie stwierdzono zmian chorobowych typowych dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego. Orzeczenia lekarskie są spójne, wyczerpujące i kompletne. Rozpoznane zaburzenia nie figurują w wykazanie chorób zawodowych. Brak jest podstaw uzasadniających stanowisko, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca. Podniosła zarzut utrudniania dostępu do dokumentacji medycznej, braku przekazania zdjęć oraz zapisu wideo z badania, rozbieżności w opisach na Karcie badania podmiotowego oraz Karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego, różnice w zakresie rozpoznania "toru oddychania" oraz brak oceny wyników badań w obecności pacjenta. Odwołująca się zakwestionowała rzetelność dokumentacji medycznej, podniosła zarzut fałszowania zapisów w kartach informacyjnych leczenia oraz brak autentyczność zdjęć obrazujących stan narządu głosu. Odwołująca się zażądała przeprowadzenia ponownych badań lekarskich w innej placówce naukowo-badawczej. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia 15 lutego 2021 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że w przypadku odwołującej się spełniona została przesłanka pracy w narażeniu na wysiłek głosowy, jednak brak jest objawów klinicznych pod postacią guzków głosowych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, czy niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez stronę organ odwoławczy wyjaśnił, że występował o zajęcie stanowiska oraz wydanie uzupełniającej lub nowej opinii do jednostek orzeczniczych. Po analizie przekazywanej dokumentacji medycznej jednostka orzecznicza podtrzymała rozpoznanie - dysfonia hyperfunkcjonalna. Stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe krtani nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Do uznania etiologii zawodowej przewlekłych chorób narządu głosu, spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, konieczne jest stwierdzenie udokumentowanych objawów choroby w ciągu dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Warunek ten nie został spełniony. Stan narządu głosu przedstawiony w dokumentacji wydanej przez nieuprawnionych do orzekania w zakresie chorób zawodowych lekarzy oceniony został po ustaniu narażenia zawodowego i upływie wymaganego przepisem prawa okresu 2 lat. Późniejsze zmiany stanu narządu głosu nie są już wynikiem pracy zawodowej. Pojawienie się ich po wskazanym okresie przemawia przeciwko ich zawodowemu pochodzeniu. Prowadzenie kolejnych badań po długim czasie od ustania narażenia zawodowego nie ma uzasadnienia. Organ oddalił wniosek o ponowne przeprowadzenia badania przez inną jednostkę orzeczniczą. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 423/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na ww. decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu. Sąd I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że brak jest podstaw dla przyjmowania stanowiska, że kwestionowana decyzja obarczona jest zarzucanym w skardze naruszeniem przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew sugestiom autora skargi w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego znajdują się wyjaśnienia wskazujące powody braku uwzględnienia dalszych żądań dowodowych skarżącej, w tym żądania przeprowadzenia dowodu z opinii innej jednostki orzeczniczej. Organ przeprowadził pełną weryfikację opinii biegłego zarówno w zakresie rzetelności procesu diagnostyczno-orzeczniczego, jak i oceny jego wyników w aspekcie kompletności, logiczności i spójności opinii. W treści uzasadnienia decyzji wskazano, że jednostka orzecznicza II stopnia przekazała zdjęcia krtani wykonane przed i po próbie obciążeniowej. Wykonany został opis wyniku badania krtani przed i po próbie obciążeniowej. Lekarz dokonał rozpoznania schorzenia w wyniku przeprowadzonego procesu diagnostyczno-orzeczniczego. Rozpoznanie dysfonii hyperfunkcjonalnej potwierdzają trzy niezależne jednostki - Klinika Foniatrii Szpitala przy ul. [...] w [...],[...] Centrum Medycyny Pracy w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy w [...]. Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych doprowadziła Sąd I instancji do przekonania, że materiał dowodowy stanowiący podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych jest pełny i rzetelny. WSA stwierdził, iż organ trafnie uznał, że wydane orzeczenia lekarskie wraz z opiniami uzupełniającymi stanowią prawidłową podstawę dla przyjęcia stanowiska o braku przesłanek dla stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na zarzuty i żądania skarżącej do akt administracyjnych włączona została dokumentacja medyczna z badań wykonanych w jednostkach orzeczniczych. Zdaniem Sądu I instancji, zarzuty skarżącej dotyczące fałszowania dokumentacji medycznej nie zostały potwierdzone. W celu weryfikacji zarzutów o fałszowaniu dokumentacji medycznej organ odwoławczy zwracał się do Prokuratora Rejonowego z zapytaniem (pismo z 7 października 2019 r., k. 144) o wyniki prowadzonego postępowania karnego. Postępowanie karne zostało umorzone przez Sąd z powodu braku danych uzasadniających popełnienie przestępstwa (odpowiedź pismo z 22 października 2019 r., k. 153). Organ zwracał się także do Prokuratora Okręgowego (pismo z dnia 11 marca 2020 r., k. 228) o przekazanie informacji dotyczących wyników postępowania w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej prokuratora Prokuratury Rejonowej w związku z czynnościami podejmowanymi w sprawie sfałszowania dokumentacji medycznej skarżącej (odpowiedź z 18 marca 2020 r., k. 236). W odpowiedzi na żądania zgłaszane przez skarżącą organ odwoławczy przekazywał dokumenty i pisma składane przez stronę oraz występował do jednostek orzeczniczych o zajęcie stanowiska i wydanie uzupełniającej lub nowej opinii, w tym także ustosunkowanie się do zarzutów zgłaszanych przez skarżącą. W ocenie WSA, argumentacja skargi jest formą gołosłownej polemiki z rzetelną i kompletną opinią biegłych. Niepotwierdzone pozostaje stanowisko autora skargi, że dokumentacja medyczna przedkładana przez skarżącą dowodzi rozpoznania nieodwracalnych zmian w narządzie głosu pod postacią guzków głosowych twardych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowata niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącej Sąd I instancji wskazał, iż podstawą wyrokowania nie mogą być "nagrania z wizyt lekarskich", które pełnomocnik skarżącej przekazał wraz z pismem z dnia 14 maja 2021 r. Wniosek o zwrócenie się przez Sąd o dodatkową opinię do innej jednostki orzeczniczej został rozpoznany jako zarzut braku zebrania pełnego i rzetelnego materiału dowodowego przez organy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zostały sformułowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegające na: 1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem drugiej instancji przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. ze względu na brak wyczerpującego zebrania i prawidłowego rozpatrzenia całego materiału dowodowego polegającego na: - nieuwzględnieniu istnienia konieczności zasięgnięcia przez organ opinii innej jednostki orzeczniczej w rozumieniu § 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r.; - niewłaściwej ocenie złożonych przez skarżącą w toku postępowania przed organem badań innych lekarzy foniatrów, którzy zdiagnozowali jednostkę chorobową, która kwalifikuje do uznania wystąpienia u skarżącej choroby zawodowej w postaci guzków głosowych twardych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, jak również zmian przerostowo-polipowych fałdów głosowych - znajdujących się w wykazie chorób pod pkt. 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r w sprawie chorób zawodowych; - zakwalifikowaniu nagrań z wizyt lekarskich przedłożonych przez skarżącą pismem z dnia 14 maja 2021 r. tylko jako dowodów, których nie można przeprowadzić w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., a tym samym brak analizy ich zawartości, podczas gdy mogły one stanowić podstawę do uchylenia orzeczenia i przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ; 2) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem drugiej instancji przepisów art. 84 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., polegającego na przyjęciu, iż zarówno opinia [...] Centrum Medycyny Pracy ([...]CMP) w [...] jak i Instytutu Medycyny Pracy (IMP) w [...] są jasne, logiczne i spójne; 3) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem drugiej instancji przepisów art. 6 i art. 8 k.p.a., tj. zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i związanej z nią zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela, ze względu na niewystarczające wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy opiniami jednostek orzeczniczych, do których skarżący został skierowany w celu rozpoznania choroby zawodowej. Niezależnie od podniesionych wyżej zarzutów proceduralnych, powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono ponadto zaskarżonemu wyrokowi WSA naruszenie art. 235² kodeksu pracy, poprzez jego błędną wykładnię i pominięcie, że wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nie jest równoznaczne z rozpoznaniem choroby. Rozpoznanie choroby zawodowej (art. 235² kp) może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane, co skutkowało przyjęciem przez Sąd I Instancji, iż złożone przez skarżącą dokumenty medyczne wykonane 3-4 lata po zakończeniu pracy zawodowej nie mogą być brane pod uwagę, podczas gdy dokumenty te nie stawiają owej diagnozy która dopiero powstała, tylko obrazują, iż zmiany zdiagnozowane u skarżącej musiały istnieć już w okresie ustawowych dwóch lat od zakończenia pracy zawodowej narażającej ją na wysiłek głosowy. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Istota podniesionych w skardze kasacyjnie zarzutów sprowadza się do próby zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego przez organy inspekcji sanitarnej. W ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji w sposób bezpodstawny z góry przyjął i założył tezę, jakoby argumentacja skargi skarżącej stanowiła gołosłowną polemikę z rzetelną i kompletną opinią biegłych, a nadto że niepotwierdzone pozostaje stanowisko, iż dokumentacja medyczna przedkładana przez skarżącą dowodzi rozpoznania nieodwracalnych/trwałych zmian w narządzie głosu pod postacią guzków głosowych twardych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, zmian przerostowo-polipowych fałdów głosowych. Mając na uwadze tak zakreślone granice skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że w myśl art. 235¹ k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ustawodawca wskazał zatem wprost, że dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej występuje, nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem. Przesłanka wysokiego prawdopodobieństwa związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12; z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 993/17). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm.) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych) - w zakresie wszystkich chorób zawodowych; poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych; podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Natomiast jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy. Zaznaczyć należy, że organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej związane są treścią orzeczenia lekarskiego w zakresie poczynionych w nim ustaleń, dotyczących stwierdzonego schorzenia i jego przyczyn. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyroki NSA z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2492/12, z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 118/13 oraz z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1056/15). Sąd I instancji trafnie stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż organy zgromadziły pełny materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy. Jak zaznaczył Sąd I instancji organy w rozpoznawanej sprawie dysponowały obszernym materiałem dowodowym, w tym orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia - [...] Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 7 maja 2018 r. i orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia 16 sierpnia 2018 r. Wyniki rozpoznanie jednostek orzeczniczych potwierdza dokumentacja Kliniki Foniatrii i Audiologii w [...]. W obu tych orzeczeniach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącej kasacyjnie choroby zawodowej. Zasadnie też Sąd I instancji podkreślił, że organ inspekcji sanitarnej będąc związany ustaleniami orzeczeń diagnostycznych, nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie miał podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kasacyjnie kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę wydanych orzeczeń lekarskich. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, iż organ inspekcji sanitarnej ocenia orzeczenie uprawnionej jednostki jedynie pod względem formalnym, nie będąc uprawnionym do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich. Organ może jedynie żądać uzupełnienia wydanej opinii, w sposób określony w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Oceny takiej w sposób prawidłowy dokonał Sąd I instancji wskazując, że orzeczenia te spełniają wymogi formalne. Orzeczenia te nie są ze sobą sprzeczne przedstawiając jednolite stanowisko w zakresie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W orzeczeniach stwierdzono wystąpienie u skarżącej kasacyjnie objawów dysfonii hyperfunkcjonalnej, wskazując jednocześnie, że stwierdzone zmiany u skarżącej kasacyjnie w zakresie choroby zawodowej krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Sąd I instancji trafnie także ocenił, że uzasadnienia tych orzeczeń są wyczerpujące, wskazują na materiał, jaki posłużył do ich wydania i zostały wydane po przeprowadzeniu leczenia skarżącej kasacyjnie. Zauważyć trzeba, że przypadek chorobowy skarżącej poddany został kilkakrotnie dodatkowej ocenie. Sąd I instancji zasadnie wskazał, iż uzupełniające opinie jednostek orzeczniczych precyzyjnie wyjaśniają dlaczego dokumentacja lekarska dostarczona przez skarżącą nie stanowi podstaw do kwestionowania wyników badań, czy też kwestionowania rozpoznania o braku przewlekłej choroby narządu głosu. Zauważyć należy, iż Instytut Medycyny Pracy w [...] w dodatkowej opinii uzupełniającej z dnia 26 listopada 2020 r. na prośbę organu odwoławczego ustosunkował się do pisma skarżącej z dnia 11 czerwca 2020 r. i załączonej do pisma dokumentacji medycznej. Instytut wskazał, iż z załączonej dokumentacji wynika, iż w badaniu z dnia 11 marca 2020 r. przeprowadzonym przez foniatrę dr med. [...] rozpoznawano przewlekłe zapalenie krtani i tchawicy, dysfonię, natomiast w dniu 27 maja 2020 r. prof. dr hab. n. med. [...] rozpoznawał czynnościowe zaburzenia funkcji krtani i guzki śpiewacze "opisywany guzek mniejszy co prawdopodobnie wynika z odpoczynku głosu". Badanie lekarskie w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy w [...] jest przeprowadzane w sposób niezależny przez zespół doświadczonych laryngologów i foniatrów, w wyniku badania w lekarskiej jednostce orzeczniczej II stopnia nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Instytut Medycyny Pracy w [...] wyjaśnił, iż nie jest w stanie komentować badań wykonanych w innych placówkach tym bardziej, iż są one od siebie różne. Lekarska jednostka orzecznicza II stopnia zwróciła również uwagę, iż rozpoznanie "guzki śpiewacze", obejmuje zmiany chorobowe zarówno o charakterze "twardym", nieodwracalnym, jak i "miękkim", odwracalnym. Zgodnie z obowiązującymi przepisami jedynie guzki głosowe twarde, nieodwracalne, nie ulegające zmniejszeniu dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Ponadto, Instytut Medycyny Pracy w [...] stwierdził, iż czasookres wystąpienia ww. zmian w narządzie głosu opiniowanej nie pozwala wiązać ich wystąpienia z narażeniem zawodowym. Tym samym, w ocenie lekarskiej jednostki orzeczniczej II stopnia, brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. Z orzeczeń lekarskich wydanych przez wskazane jednostki jednoznacznie wynika, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Co więcej, przedstawione przez stronę w toku postępowania dodatkowe dokumenty zostały przesłane do wskazanych jednostek orzeczniczych, jednak ich analiza nie dostarczyła danych mogących wpłynąć na treść wydanego już orzeczenia lekarskiego. Nie sposób zatem zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że doszło do zaniechania dokładnego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego niniejszej sprawy, a tym samym naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 i 84 k.p.a. Dokonana przez organy ocena zgromadzonych środków dowodowych nie przekroczyła również granicy swobodnej oceny dowodów. Odmowa stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej nastąpiła bowiem w oparciu o obszerny materiał dowodowy, na podstawie danych zawartych we wskazanych orzeczeniach specjalistycznych jednostek medycyny pracy, w których nie stwierdzono podstaw do zdiagnozowania u skarżącej choroby zawodowej. Wobec związania organów wskazanymi orzeczeniami lekarskimi brak było podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia. Nieuzasadnionym zatem pozostaje zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. powiązany z art. 6 i art. 8 k.p.a. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności działania organów obu instancji w zakresie przeprowadzonego w sprawie postępowania jest prawidłowa. Organy inspekcji sanitarnej w sposób wyczerpujący wyjaśniły stan faktyczny sprawy, a rozstrzygnięcie podjęły na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W konsekwencji w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, czego skarga kasacyjna nie zdołała podważyć, brak jest również podstaw do formułowania ocen, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 235² k.p. Zgodnie z tym przepisem rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela akademickiego w od dnia 1 października 1993 roku do dnia 30 kwietnia 2016 r. Zaprzestała pracować w narażeniu zawodowym z dniem 1 maja 2016 r. Jak już to wskazano powyżej, w toku postępowania odwoławczego organ wielokrotnie występował do jednostek orzeczniczych o wydanie uzupełniającej lub nowej opinii. Rozpoznanie schorzenia w postaci dysfonii hyperfunkcjonalnej zostało podtrzymane po uwzględnieniu dodatkowej dokumentacji lekarskiej oraz wyników badań. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.