II GSK 2613/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 405/14 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. K. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. kwotę 2 400 (dwa tysiące czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 r., oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. I Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2011 r. D. K. (dalej: skarżący) złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (w skrócie: płatność ONW) na 2011 r. do działek rolnych o łącznej powierzchni 34,40 ha (strefa nizinna I). Składając wniosek zobowiązał się do prowadzenia działalności rolniczej na wszystkich działkach rolnych będących w jego posiadaniu i położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności ONW. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania" (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40 poz. 329 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW) przyznał stronie płatność ONW na kwotę 6 157,60 zł do powierzchni 34,40 ha. Przyznane środki finansowe wypłacono stronie [...] marca 2012 r. W dniu [...] maja 2012 r. skarżący we wniosku o przyznanie płatności ONW na 2012 rok zadeklarował powierzchnię 51,20 ha, a w dniu [...] listopada 2013 r. skarżący wycofał się z części wniosku, dotyczącego powierzchni 0,40 ha. W związku z tym, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie płatność ONW na kwotę 9 021,60 zł do powierzchni wnioskowanej tj. 50,80 ha. Postępowanie w zakresie wycofanej powierzchni 0,40 ha zostało umorzone. Przyznane środki finansowe przekazano na rachunek bankowy strony w dniu [...] stycznia 2013 r. W dniu [...] maja 2013 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2013 i zadeklarował grunty rolne o łącznej powierzchni 4,65 ha. W odpowiedzi na wezwanie organu, skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował o fakcie wypowiedzenia mu umowy dzierżawy działki nr [...] objętej dopłatami z tytułu ONW. Do oświadczenia dołączył m.in. 3 umowy poddzierżawy działki nr [...] oraz datowane na [...] kwietnia 2012 r. wypowiedzenie umowy poddzierżawy zawartej w dniu [...] stycznia 2011 r. pomiędzy M. S. a skarżącym. W związku z powyższym organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o możliwości dokonania dobrowolnego zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW za lata 2011 i 2012. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu płatności ONW na rok 2013 w wysokości 832,35 zł do powierzchni 4,65 ha, a dodatkowo ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności ONW w wysokości 10 608,57 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasadą jest, iż w przypadku zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem, pobrane dotychczas płatności – zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ONW – podlegają zwrotowi. Organ podkreślił ponadto, że przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w których nie można wymagać częściowego lub pełnego zwrotu pomocy otrzymanej przez beneficjenta, określone w art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L 368.15; dalej: rozporządzenie nr 1974/2006) – na które powoływał się skarżący – są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Organ odwoławczy odnosząc się do faktu wypowiedzenia producentowi umów dzierżawy na działkę nr [...] wskazał, że nie został dotrzymany termin 10 dni roboczych dla skutecznego zgłoszenia przypadków siły wyższej. Z akt sprawy wynika bowiem, że do wypowiedzenia umowy dzierżawy w przypadku części działki nr [...], wymienionej w umowie poddzierżawy z dnia [...] lipca 2010 r., doszło w dniu [...] kwietnia 2012 r. Natomiast Kierownik BP Agencji pisemną informację o wypowiedzeniu umowy do działki nr [...] otrzymał w dniu [...] sierpnia 2013 r., w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień. W ocenie organu odwoławczego, ani zmiana firmy doradczej, ani też starania o przedłużenie wypowiedzianej umowy dzierżawy nie usprawiedliwiają uchybienia 10 - dniowego terminu na zgłoszenie siły wyższej. Termin ten – jako termin prawa materialnego – nie podlega przywróceniu. Dlatego zdaniem organu bezprzedmiotowym było badanie, czy wypowiedzenie skarżącemu umów dzierżawy, kwalifikuje się jako siła wyższa w rozumieniu art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006. Odnosząc się do kwestii obliczenia kwoty nienależnie pobranych płatności, organ wskazał, że powierzchnia gruntów położonych na obszarach ONW i użytkowanych rolniczo przez skarżącego wyniosła w roku 2013 jedynie 4,65 ha (działki ewidencyjne: 954, 546/1 i 546/2). Tym samym, w ocenie organu, doszło do niedotrzymania zobowiązania ONW w latach 2011 i 2012 na powierzchni 29,75 ha. Organ podkreślił, że ani w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień, ani w odwołaniu od decyzji skarżący nie wskazał na żadne inne grunty położone na obszarach ONW, które byłyby przedmiotem użytkowania rolniczego. W skardze na powyższą decyzję D. K. wniósł o jej uchylenie, podnosząc, że mimo wypowiedzenia umowy dzierżawy na dzień [...] września 2012 r., prowadził gospodarstwo również na innych gruntach, bowiem wydzierżawił inne grunty o łącznej powierzchni 52,63 ha. W jego ocenie organ na podstawie złożonej dokumentacji posiadał informacje, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego o wymaganej powierzchni gruntów. Pomimo złożenia mu oświadczenia o rozwiązaniu umowy dzierżawy na dotychczasowe grunty, umowy te nadal były ważne, a skarżący starał się o przedłużenie dzierżawy. Faktyczne zakończenie dzierżawy tych gruntów nastąpiło z dniem [...] listopada 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR w T. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest dowodów na okoliczność zachowania przez niego terminu do zgłoszenia okoliczności nakazujących rozpoznanie wniosku pod kątem wystąpienia siły wyższej lub innych, wyjątkowych okoliczności uzasadniających ewentualne odstąpienie przez organ od domagania się zwrotu płatności ONW, z uwagi na zaistnienie przesłanek wymienionych w § 9 ust. 5 rozporządzenia ONW. Z akt sprawy, a w szczególności z pisma z dnia [...] kwietnia 2012 r. stanowiącego wypowiedzenie umowy dzierżawy na grunty objęte płatnością ONW wynika, że skarżący w oparciu o to pismo powziął już wiadomość, że z dniem [...] września 2012 r. umowa dzierżawy tych gruntów ulega rozwiązaniu, podczas gdy poinformował o tym fakcie właściwe organy dopiero, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi strona podnosi, że poinformowała organ o trwających negocjacjach zmierzających do przedłużenia umów dzierżawy, a także o fakcie, że w przypadku podtrzymania wypowiedzenia tych umów wydzierżawi inne grunty o podobnym areale, co miałoby świadczyć, że organy były na bieżąco informowane o ewentualnych zmianach w przedmiocie dzierżawionych gruntów, ale faktu tego skarżący nie wykazał, w szczególności, co do terminu powiadomienia organu o powyższych okolicznościach. Nadto skarżący oświadczył, że nowe grunty objął w dzierżawę z dniem [...] listopada 2012 r. i że złożył organom stosowne informacje i dokumenty na potwierdzenie tego faktu, ale jednocześnie oświadczył, że umowę dzierżawy zawarł dopiero w dniu [...] kwietnia 2013 r., gdyż prowadził negocjacje co do wysokości czynszu dzierżawnego. Powyższe stanowisko skarżącego, wobec braku dowodu w zakresie objętym twierdzeniami zawartymi w skardze, Sąd pierwszej instancji uznał za niewiarygodne, tym bardziej, że w żadnym z pism skierowanych do organu – następujących po piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowiącym powiadomienie organu o wygaśnięciu umowy dzierżawy gruntów objętych płatnościami – skarżący nie powołał się na fakt wcześniejszego informowania organu o tym fakcie, a wręcz przeciwnie, w piśmie z dnia [...] września 2013 r. wnosił o udzielenie terminu celem złożenia wyjaśnień, co uczynił pismem z dnia [...] września 2013 r. Ponadto skarżący w ogóle nie ustosunkował się do twierdzeń organu, że w sytuacji, gdy zobowiązanie ONW nie jest zobowiązaniem do konkretnych działek ewidencyjnych, lecz do powierzchni i wobec zadeklarowania przez niego – w miejsce utraconego prawa do użytkowania działki nr [...] – użytkowania nowych działek ewidencyjnych o nr [...] i [...], zgłoszenia tego nie można było uwzględnić, z uwagi na to, że nowe działki nie są wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., jako tereny objęte płatnościami ONW. W tych okolicznościach za prawidłowe WSA uznał ustalenia organu, że skarżący nie dotrzymał zobowiązania do prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni 29,75 ha przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności z tytułu ONW, tj. od 2011 r., co uzasadniało ustalenie skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności za lata 2011 i 2012. II Skargę kasacyjną wniósł D. K. zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. niezastosowanie art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 1974/2006 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia ONW w okolicznościach, kiedy płatność ONW nie podlega zwrotowi, jeżeli zaniechanie działalności rolniczej, o którym mowa w ust. 1, nastąpiło na skutek rozwiązania przez wydzierżawiającego umowy dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone objęte zobowiązaniem działki rolne lub ich części w granicach obszarów ONW, z powodu zaistnienia okoliczności, za które rolnik nie ponosi odpowiedzialności, co miało miejsce w przedmiotowym przypadku. Może być również potraktowane (wypowiedzenie umowy przez wydzierżawiającego) jako inna kategoria siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w przypadku wystąpienia których zwrot pomocy nie jest wymagany. Błędna wykładnia ww. przepisów poprowadziła Sąd pierwszej instancji do nieuzasadnionego ich niezastosowania przepisów, mimo zaistnienia przesłanek z nich wynikających; 2. błędną wykładnię art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 polegającą na przyjęciu, że informowanie organu o zmianach w dzierżawionych gruntach (wypowiedzeniu umowy dzierżawy) przy okazji składania kolejnych wniosków nie mieści się w kategorii powiadomienia organu przez beneficjenta, w terminie 10 dni roboczych, o wystąpieniu siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, mimo, że skarżący – beneficjent przedmiotu dzierżawy, w związku z wypowiedzeniem, był zobowiązany zwrócić przedmiot umowy do [...] listopada 2012 r., co też uczynił, natomiast poinformowanie organu o zmianach w dzierżawionych gruntach nastąpiło przed tą datą, tj. [...] listopada 2012 r., a więc przed upływem zakreślonego przepisami terminu 10 dni; 3. błędne zastosowanie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634; dalej: ustawa o ARiMR) i ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków w sytuacji, gdy nastąpiły przesłanki wyłączające możliwość żądania zwrotu przekazanej pomocy (wypowiedzenie umowy przez wydzierżawiającego jako okoliczność niezależna od woli skarżącego). Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego poddany został wyrok, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] lutego 2014 r. ustalającą skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności ONW. Zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na naruszeniu prawa materialnego przez niezastosowanie art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia ONW, błędną wykładnię art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 oraz błędnego zastosowania art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR. Zważywszy na treść zarzutów skargi kasacyjnej przede wszystkim należy podkreślić, iż skarżący zarzuca jedynie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, a w związku z tym, nie kwestionuje ustalonego przez organy i przyjętego przez WSA stanu faktycznego. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, iż przyznanie wsparcia na rozwój obszarów wiejskich w postaci np. ONW nie jest dobrodziejstwem związanym jedynie z faktem posiadania gruntów rolnych. Wsparcie dla rolnika należy się za realizację określonego programu – celu stawianego przez ustawodawcę unijnego i krajowego przy zachowaniu wszystkich wymagań określonych w przepisach, a związanych z danym wsparciem. Jak z tego wynika, płatność ONW nie jest wsparciem należnym każdemu rolnikowi posiadającemu działki rolne na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania, ale tylko takiemu, który zobowiąże się do prowadzenia określonej działalności rolnej i spełnienia wymagań, w tym także formalnych, które nałożył na niego prawodawca, a do respektowania których, rolnik zobowiązał się składając wniosek o przyznanie płatności. Jednym z takich wymogów jest niewątpliwie informowanie organu o każdej zmianie dotyczącej powierzchni działek rolnych zgłoszonych do określonej płatności. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia ONW, płatność ONW nie podlega zwrotowi, zgodnie z art. 47 rozporządzenia nr 1974/2006, jeżeli zaniechanie działalności rolniczej, o którym mowa w ust. 1, nastąpiło na skutek rozwiązania przez wydzierżawiającego umowy dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone objęte zobowiązaniem działki rolne lub ich części w granicach obszarów ONW, z powodu zaistnienia okoliczności, za które dzierżawca nie ponosi odpowiedzialności. Z kolei art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006 stanowi, iż przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Z okoliczności sprawy, których – jak to już zaznaczono – skarżący nie kwestionuje, wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. M. S. poinformowała D. K., że z uwagi na rozwiązanie z nią umowy dzierżawy na działkę [...], której stronami były P. w D. i M. S., wygasa – zgodnie z § 2 – umowa poddzierżawy z dnia [...] lipca 2010 r. zawarta pomiędzy M. S. i D. K.. Poza sporem jest więc, że wypowiedzenie skarżącemu umowy poddzierżawy części działki [...] nastąpiło w tej właśnie dacie – tj. [...] kwietnia 2012 r., natomiast organ o fakcie tym został powiadomiony dopiero w dniu [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, że 10-dniowy termin do zawiadomienia organu, ustalony przepisem art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 1974/2006, nie został dotrzymany. Wypada w tym miejscu podkreślić, iż – wbrew temu, co podnosi autor skargi kasacyjnej – datą zdarzenia od której liczy się termin zgłoszenia, była okoliczność wypowiedzenia dzierżawy, nie zaś data, do której mógł skarżący użytkować grunty, np. data zbioru plonów, czy też data, w której definitywnie dowiedział się o negatywnym wyniku negocjacji prowadzonych z właścicielem gruntów co do możliwości przedłużenia umowy dzierżawy. Bezporne jest również to, że informacja o zdarzeniu mającym charakter siły wyższej lub innej okoliczności wykluczającej obowiązek zwrotu dopłaty, została złożona organowi w dniu [...] sierpnia 2013 r. i to dopiero na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień w sprawie niedotrzymania warunków w zakresie płatności ONW. W tych okolicznościach, pomimo tego, że sytuacja, w której znalazł się skarżący, tj. rozwiązanie umowy dzierżawy z przyczyn od niego niezależnych, zasługiwała na uznanie – jako okoliczność wyłączająca obowiązek zwrotu przez niego dopłat – fakt niedotrzymania ustalonego przepisem prawa unijnego terminu na powiadomienie organu o zaistniałej okoliczności stanowił podstawę do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności ONW. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR w zw z § 9 ust. 5 rozporządzenia ONW jest nietrafny. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organy ARiMR prawidłowo przyjęły, co również zaakceptował Sąd pierwszej instancji, iż skarżący na skutek okoliczności od niego niezależnych zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych objętych pięcioletnim okresem realizacji zobowiązania i z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1974/2006 należało uznać za niezasadny. W świetle ustalonego w sprawie materiału dowodowego skarżący nie poinformował o fakcie rozwiązania umowy dzierżawy i zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej na działce objętej wnioskiem o płatności ONW ([...]) w terminie 10 dni od powstania tych okoliczności. Uczynił to dopiero, na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień na okoliczność zgłoszenia do płatności innych działek rolnych, co miało miejsce w 2013 roku. Nie budzi zatem wątpliwości, że prawidłowa jest konstatacja, że niespełnienie przez skarżącego obowiązku powiadomienia organu, o jakim mowa w ust. 2 art. 47 rozporządzenia nr 1974/22006, nie mogło skutkować brakiem wymagalności zwrotu pomocy otrzymanej przez beneficjenta. Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, jakoby skarżący wykonał obowiązek poinformowania organu o przypadku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w terminie, o którym mowa w art. 47 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, poprzez wskazanie – we wniosku kontynuacyjnym na 2013 rok – mniejszej powierzchni działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności ONW. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uznał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest dowodów na potwierdzenie zachowania przez niego terminu do zgłoszenia okoliczności powodujących rozpoznanie sprawy pod kątem wystąpienia siły wyższej lub innych, wyjątkowych przesłanek uzasadniających odstąpienie przez organ od domagania się zwrotu płatności ONW. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.